"ΚΟΙΝΑ κ ΑΔΙΑΙΡΕΤΑ"

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ "ΑΛΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ"

2012-01-26T11:26:00.000+02:00

Η ζωγραφιά είναι του ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΗ

Δεν πρόλαβε τελικά να τελειώσει την νέα του ταινία ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος με τίτλο: «Η άλλη θάλασσα», μια ταινία που είχε ως θέμα την κρίση. Ο θάνατος τον συνάντησε πάνω στο καθήκον, πάνω στο γύρισμα, παρασυρόμενος από την μοτοσικλέτα ειδικού φρουρού… η τάξη για μια ακόμη φόρα- έστω και άθελα της- σπέρνει την αταξία… και την θλίψη.
Αλήθεια πόσα πράγματα μπορούν να ειπωθούν για τον σκηνοθέτη που μας ταξιδεύει στο μύθο και στην ιστορία, στον άνθρωπο, στο χρόνο, στις ιδέες και στις ήττες, κυρίως σε αυτές. Ήττες προσωπικές, πολιτικές, φιλοσοφικές αλλά κυρίως οντολογικές και υπαρξιακές; Ήττες που όμως-σε χαιρετώ διαλεκτική- σε κάνουν δυνατότερο, μας κάνουν δυνατότερους. Μας επιτρέπουν να επιστρέψουμε με τις σημαίες υψωμένες και τις γροθιές σφιγμένες. Νικητές για μια ακόμη φόρα, νικητές και ηττημένοι ταυτόχρονα στο αέναο ταξίδι της ύπαρξης, του υποκειμένου, της ιστορίας, μέσα στο χρόνο…

Και πόσα τραγούδια έρωτα, επανάστασης και αναρχίας-για να θυμηθούμε το πασίγνωστο καλοκαίρι της- μπορούμε να τραγουδήσουμε βλέποντας τις υγρές, αργές- συχνά πολύ αργές- αλλά τρομακτικά όμορφές, υπέροχες και δυνατές σκηνές ενός υπερβατικού, υπερβατολογικού, συμβολικού-σχεδόν μυθικού- ρεαλισμού;
Κάθε σκηνή και φιλοσοφικό δοκίμιο, αποδεικνύοντας πως μια εικόνα μπορεί να πει πράγματα που δεν λένε χίλιες λέξεις..και πόσες εικόνες μπορούμε να θυμηθούμε στα έργα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου; Ακούγοντας την πάντα υπέροχη μουσική της Καραΐνδρου που πάντα έδενε όμορφα με τις σκηνές του Θεόδωρου Αγγελόπουλου…
Ίσως να μην είμαι ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω για την αισθητική του ποιητικού σινεμά του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Άλλοι πιο καταρτισμένοι θα μιλήσουν καλύτερα. Εγώ θα αναφερθώ στο στρατευμένο ποιητή του σινεμά Θεόδωρο Αγγελόπουλο. Στρατευμένο στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Με ένα τρόπο βαθύ, οντολογικό και υπαρξιακό… Με ένα τρόπο τραγικό όπως την βίωσε η Ελληνική Αριστερά με την εποποιία και την ήττα του 1940-49. Όπως την βίωσε η περιπέτεια του «υπαρκτού σοσιαλισμού» με τα καλά του και τα άσχημα του.
Ή όπως την βίωσε η μοναξιά του μοντέρνου δυτικού ανθρώπου. Όπως την βιώνει η Ελλάδα που φαίνεται πως πεθαίνει- κάνοντας τον κύκλο της ανάμεσα στα μνημεία και την ιστορία- αρνούμενη να συναντηθεί με την ιστορία που έχει κεφαλαίο το «Ι». Δηλαδή με την Ιστορία ως φορέα χειραφέτησης. Τραγικό όπως η ιστορία που πάντα επιστρέφει για να εκδικηθεί και να απελευθερώσει… Όπως την βιώνουν οι μετανάστες, οι άνθρωποι δίχως σύνορα, δίχως πατρίδα και δίχως αύριο…, ένα αύριο που κρατάει για πάντα, ενοποιώντας το παρελθόν και το μέλλον….
Λειτουργώντας απελευθερωτικά, γιατί αν δεν υπάρχει αύριο- και ας επιστρέφουμε αιωνία- τότε όλα κρίνονται στο σήμερα. Για αυτό το λόγο όλα είναι ανοικτά, τραγικά αλλά ανοικτά Ουτοπία είναι αυτό το διαρκώς ανοικτό παρόν που μέσα από την σκόνη του χρόνου, το βλέμμα του Οδυσσέα, το μετέωρο βήμα του πελαργού, την αιωνιότητα και την μέρα, την ομίχλη των παλαιών Ιωαννίνων που τόσο αγάπησε ο Θοδωρής, επιτρέπει στο θίασο να πάρει εκδίκηση από τους κυνηγούς…
Ναι ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ένας κινηματογραφικός ποιητής του έρωτα, της επανάστασης και της ουτοπίας που βρίσκεται απέναντι σε κάθε κυρίαρχη αισθητική που δεν μαθαίνει από τα παθήματα για να βρει κάθαρση για να εξυψώσει τον λαό λίγο πιο πάνω από την αισθητική του τουρκικών-ελληνικών-αμερικανικών σαπουνόπερων…, από την αβάσταχτη κυνική φτήνια της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτισμού
Και σαν πρωτοπόρος καλλιτέχνης συναντήθηκε με τα υπόγεια ρεύματα του πλήθους.., να τι είπε για την γενιά του εξεγερμένου «Δεκέμβρη»: «Καταρχήν πρέπει να πω κάτι. Δεν ξέρω πώς ήταν η δική μου γενιά σε αυτή την ηλικία, αλλά εγώ σε αυτά τα παιδιά είδα μια ωριμότητα, μια παράξενη ωριμότητα. Δεν ξέραν ακριβώς τι θα ήθελαν να πουν για το Δεκέμβρη ή τι αντιπροσώπευε ο Δεκέμβρης, όμως αισθάνονταν ότι ήταν ο δικός τους Δεκέμβρης… Είναι μια γενιά που εξεγείρεται χωρίς να ξέρει ακόμα τι ζητάει, αλλά ξέρει ότι είναι ένας κόσμος που δεν της αρέσει. Είναι ένας κόσμος κλειστού ορίζοντα, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, χωρίς καμιά προοπτική. Είναι ένας κόσμος που όλοι μας ξέρουμε και το βλέπουμε και το αισθανόμαστε, χαλασμένος. Δεν νομίζω ότι είχαν πολιτικά κριτήρια τα παιδιά που κατέβηκαν στους δρόμους. Αισθάνονταν ότι κάτι δεν πάει καλά και αυτό ήταν η εξέγερσή τους.»(http://ilesxi.wordpress.com/2012/01/24/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85/). Σε αντίθεση βέβαια με κάποιους άλλους αριστερούς καλλιτέχνες, συνεργάτες και φίλους του που καταδίκασαν μετά βδελυγμίας την συμβολική και πραγματική αποδόμηση και ανάλωση των πολιτιστικών εμπορευμάτων.
Δυστυχώς ο θάνατος του, δεν μας επιτρέπει να δούμε τι έβγαζε μέσα από την κρίση στην νέα ταινία που ετοίμαζε..Μένουν όμως οι ποιητικοί κινηματογραφικοί του στοχασμοί για την ιστορία και τις ιδέες της. Ας βρούμε λίγο χρόνο και διάθεση και ας ταξιδέψουμε μέσα τους ή ας συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε μέσα τους..
Όχι το έργο του Θεόδωρου Αγγελοπούλου δεν μας διασκεδάσει για να ξεχαστούμε από τα άσχημα της κρίσης αλλά μας ψυχαγωγήσει. Δηλαδή μας κάνει συμμέτοχους στα ανώτερα έργα του ανθρώπου. Μορφώνοντας μας αισθητικά, πνευματικά, φιλοσοφικά, πολιτικά και οντολογικά για να υπερβούμε την κρίση σαν άνθρωποι και συλλογικότητες, σαν μαχόμενα υποκείμενα μιας ενεργούς καθολικότητας….
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Πως τελειώνουμε με το ριζικό «κακό»;;;

2012-01-24T08:21:00.001+02:00

Με ποιον τρόπο μπορούμε να ξεμπερδέψουμε με το κακό, δίχως να το αναπαράγουμε ή να παράγουμε το μικρότερο κακό; Να ανατρέπουμε τους αφέντες δίχως να βάλουμε άλλους στην θέση τους; Να κάνουμε μια βαθιά ριζοσπαστική τομή που θα υπερβαίνει τις έως τα τώρα παραδοχές μας..Δύσκολο το στοίχημα και σε αυτό το σημείωμα θα επιχειρούμε να πάμε πέρα από κάποιες βεβαιότητες.

1)Το ζήτημα δεν βρίσκεται στην ιδιοκτησία. Το γεγονός πως η ιδιοκτησία βρίσκεται στα χέρια λίγων-ιδιωτών και κράτους- δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει με το να βρίσκεται στα χέρια ενός ή πολλών έμμεσα και όχι άμεσα. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι να πάμε πέρα από την έννοια της ιδιοκτησίας…
2)Τα πρωτεία σε κάθε περίπτωση παραμένουν στις μορφές εκμετάλλευσης που γεννάνε τις μορφές που παίρνει η εξουσιαστική σχέση. Φυσικά ανάμεσα στην εκμετάλλευση και την εξουσία υφίσταται μια διαλεκτική Αυτό με την σειρά του δεν συνεπάγεται πως η βάση των εκμεταλλευτικών σχέσεων είναι μόνο οικονομική εκμετάλλευση. Η βάση των εκμεταλλευτικών σχέσεων είναι κάτι που διαπέρνα την σχέση κεφάλαιο-εργασία, όσο και αυτή του αφέντη-δούλου ή του κυριάρχου-κυριαρχούμενου.
3)Η βάση βρίσκεται στο πως διαρθρώνεται η ταξική κοινωνία- με την μια ή την άλλη μορφή-από την εποχή της ανατολής της ως σήμερα. Αυτό κατά την δική προσωπική άποψη έχει μια οντολογική βάση που οι ρίζες της βρίσκονται στην ιστορική ανωριμότητα του ανθρώπου και των κοινωνιών του- ως το πιο συνειδητό είδος στο πλανήτη γη- να γνωρίσουν και να αποδεχτούν την ελευθερία..

Οντολογική βάση της απελευθέρωσης

Για να κατανοήσουμε το παραπάνω σχήμα ας δούμε τρία ζητήματα: Α)Τι είναι οντολογική βάση, β) τι είναι ωριμότητα-ανωριμότητα και γ)τι είναι ελευθερία: Οντολογία είναι η ερώτηση επί του όντος, την πραγματικότητα του όντος. Μιλάμε για την πραγματικότητα σε όλες της μορφές της, τους κόσμους της, τα επίπεδα της και τα βάθη της. Μιλάμε για την συνειδητοποίηση, την συνάντηση και την ερώτηση- όπου και ο έρωτας- με την πραγματικότητα ως μια διαρκώς μεταβαλλόμενη ολότητα που υπήρχε πριν από εμάς και μάλλον θα υπάρξει και μετά από εμάς.
Άρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για υπέρβαση των εκμεταλλευτικών και εξουσιαστικών σχέσεων αν δεν το δούμε σε όλα τα επίπεδα της πραγματικότητας. Και αυτή η διαδικασία έχει ως εκκίνηση της την αναγνώριση και συνειδητοποίηση αυτής της συνολικής οντολογικής κατάστασης που συνήθως αδυνατούμε να την προσεγγίσουμε στην ολότητα της.
Με ανοικτό το στοίχημα αν ποτέ μπορέσουμε να το καταφέρουμε… Παρόλο που υπήρξαν στιγμές που η ανθρωπότητα αναγνώρισε και γνώρισε πλευρές της, αλλά συνήθως οι αλήθειες ήταν μαργαριτάρια που «έτρωγαν» οι χοίροι, όπως θα έλεγε και ο απόστολος των εθνών ο Παύλος

Η ωριμότητα- ανωριμότητα βρίσκεται ακριβώς στην φιλοσοφική, πολιτική, υπαρξιακή και επιστημονική αναζήτηση αυτής της πολύμορφης οντολογικής συνθήκης με στόχο την αλλαγή της. Με τρόπο γνωσιολογικό, υπαρξιακό και βιωματικό, ως μοριακότητες, ατομικότητες και συλλογικότητες. Και αυτό όχι από κάποιους ειδήμονες αλλά από το σύνολο της ανθρώπινης κοινότητας. Όχι δεν πρόκειται για ωριμότητα μόνο πνευματική αλλά για ωριμότητα κατά βάση σαρκική και υλική, ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με το πνεύμα….

Ενώ ελευθερία σημαίνει τη συνειδητή γνώση της αναγκαιότητας και των ορίων που γεννάει αυτή. Σημαίνει πως μοριακά και ατομικά είσαι ελεύθερος όταν ενώνεσαι, όταν ερωτεύεσαι την ελευθερία του άλλου, όταν ο ξένος γίνεται φίλος, εραστής αγαπημένος…. Είναι η αναγνώριση της ελευθερίας μου μέσα από τα μάτια, την ψυχή και το σώμα του άλλου…, ελευθερία είναι αυτό που περιγράφτηκε αρχετυπικά ως κομμουνισμός, ως κοινοκτημοσύνη…

Αυτό σίγουρα θέλει μια αφθονία υλικών αγαθών αλλά δεν επαρκεί…. Μπορεί η αφθονία να μετατραπεί σε μπούμερανγκ, όπως στις χώρες της δύσης, οδηγώντας την ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής. Ναι χρειάζεται επίλυση των οικονομικών βιοτικών προβλημάτων για το σύνολο του πλανήτη και μια πλέρια απελευθέρωση από τον χρόνο της εργασίας(οι μηχανές που θα εργάζονται μόνες του που έλεγε και ο Αριστοτέλης) για να νιώθουμε ελεύθεροι να ωριμάσουμε και να αναστοχαστούμε πάνω στο ζήτημα της αυτοσυνειδησίας της ελευθερίας.

Εάν και όποτε αυτό εξασφαλιστεί τότε και μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για την αποκαθήλωση του καπιταλιστικού «είναι» και την παραγωγή ενός κομμουνιστικού «είναι». Και αυτό γιατί η οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας, του κομμουνισμού, δεν αποτελεί απλώς και μόνο μία μετάβαση από κάποιο σχηματισμό σε κάποιον άλλο, αλλά συνιστά την εμφάνιση και την διαμόρφωση ενός ριζικά νέου τύπου κοινωνικής ανάπτυξης. Πρόκειται για μία κοσμοϊστορική αλλαγή, η οποία, ως προς το βάθος, την κλίμακα και τις προοπτικές της υπερβαίνει ακόμα και την μετάβαση της αρχαιότητας από την προ-ταξική στην ταξική κοινωνία. Πρόκειται για μία άρνηση-διαλεκτική άρση, τόσο των ταξικών ανταγωνιστικών τύπων ανάπτυξης της κοινωνίας, όσο και των πριν από αυτούς βαθμίδων, δηλ. ολόκληρης της μέχρι τώρα ιστορίας της ανθρωπότητας και των προϋποθέσεων της.

Η χαρά της καταστροφής…

Και μέχρι τα τότε τι πράττουμε: κλαίμε την μοίρα μας και το κακό το ριζικό μας; Απεναντίας ατομικά και συλλογικά εργαζόμαστε για την καταστροφή αυτού του ταξικού κόσμου, οικοδομώντας σπερματικά σε φιλοσοφική, οντολογική κλίμακα, πολιτικά, παραγωγικά και κοινωνικά δίκτυα…. Κοινότητες ίσων και ελευθέρων σε τοπικό-περιφερειακό-εθνικό και στο τέλος παγκόσμιο επίπεδο.
Γνωρίζοντας τόσο τα όρια των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών, όσο και τις δυνάμεις που δημιουργεί η ιστορική και οικονομική εξέλιξη που πάντα όμως αυτές εκφράζονται με ένα αντιφατικό τρόπο. Γνωρίζοντας πως από τα σήμερα έχουν δημιουργεί οι προϋποθέσεις- οι αντιφατικές προϋποθέσεις- είτε η ανθρωπότητα να καταστραφεί, είτε να επιλύσει το βιοτικό πρόβλημα, οικοδομώντας ένα άλλο σύστημα.
Γνωρίζοντας τέλος πως υπάρχουν στιγμές που το «κακό» καταστρέφεται και ψήγματα συνειδητής ελευθερίας δημιουργούνται…. Σαν τις στιγμές που η συνείδηση σβήνει από την ηδονή κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης ή όταν οι μάζες κατά την διάρκεια της εξέγερσης καταλύουν το νόμο και το κράτος, αποδομώντας τα εμπορεύματα. Είναι οι στιγμές που η διαλεκτική της αρνητικότητας, αυτή η καταστροφική χαρά μετατρέπεται σε δημιουργία.

Έχω την εντύπωση πως όλοι-λίγο, πολύ- ξέρουμε τι πρέπει να γίνει: Άλλο που δεν νιώθουμε ώριμοι και τολμηροί να παίξουμε την ζωή μας κορώνα γράμματα για να πάρουμε πίσω ότι μας έχουν κλέψει. Απλά όσο περνάει ο καιρός τα περιθώρια να κερδίσουμε έστω και λίγα από αυτά που μας έχουν κλέψει λιγοστεύουν.
Μπορεί από την άλλη πλευρά να ισχύει και εδώ η διαλεκτική της αρνητικότητας, άρα για να ξαναπάρουμε τα «πάνω» μας χρειάζεται να πάμε στο «πάτο»..με τραγικές συνέπειες… η πανουργία της καταστροφής ως βάση της αναγέννησης… Εξάλλου όπως μας έδειξε και η ιστορία για να υπάρξει η περίοδος της αναγέννησης έπρεπε να περάσουμε από το μεσαίωνα.

Δημήτρης Αργυρός

Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας»

2012-01-20T08:55:00.000+02:00

πηγή: http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/01/blog-post_19.html

Του Slavoj Zizek*

Πώς έγινε ο Bill Gates ο πλουσιότερος άνθρωπος στην Αμερική; Η περιουσία του δεν έχει καμία σχέση με το κόστος παραγωγής αυτών που πουλάει η Microsoft: δηλαδή, δεν είναι αποτέλεσμα του ότι παράγει καλό λογισμικό σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές της, ή της «αξιοποίησης» των εργαζομένων της με μεγαλύτερη επιτυχία (η Microsoft πληρώνει τους γνωσιακούς εργαζόμενούς της με σχετικά υψηλό μισθό). Αν αυτό ίσχυε, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα συστήματα, όπως το Linux, τα οποία είναι εξίσου καλά ή και καλύτερα από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να αγοράζουν το λογισμικό της Microsoft, επειδή η Microsoft έχει επιβληθεί ως ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, μονοπωλώντας ουσιαστικά το χώρο, ως μια ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε «γενική διάνοια», εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές της, από την επιστήμη μέχρι την πρακτική τεχνογνωσία. Ο Γκέιτς ιδιωτικοποίησε, πράγματι, ένα μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε.

Η δυνατότητα της ιδιωτικοποίησης της γενικής διάνοιας ήταν κάτι που ο Μαρξ δεν προέβλεψε στα γραπτά του για τον καπιταλισμό (σε μεγάλο βαθμό γιατί παρέβλεψε την κοινωνική διάστασή της). Ωστόσο, αυτό αποτελεί τον πυρήνα των σημερινών αγώνων γύρω από την πνευματική ιδιοκτησία: καθώς ο ρόλος της γενικής διάνοιας -που βασίζεται στη συλλογική γνώση και την κοινωνική συνεργασία- έχει αυξηθεί στο μετα-βιομηχανικό καπιταλισμό, ο πλούτος συσσωρεύεται εντελώς δυσανάλογα προς τη δαπανηθείσα εργασία στην παραγωγή του. Το αποτέλεσμα δεν είναι, όπως ο Μαρξ φαίνεται να ανέμενε, η αυτο-διάλυση του καπιταλισμού, αλλά η σταδιακή μετατροπή του κέρδους που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας σε μίσθωμα που ιδιοποιείται μέσω της ιδιωτικοποίησης της γνώσης.

Το ίδιο ισχύει και για τους φυσικούς πόρους, η εκμετάλλευση των οποίων είναι μια από τις κύριες στον κόσμο πηγές μισθώματος. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας μόνιμος αγώνας για το ποιος παίρνει το μίσθωμα: οι πολίτες του Τρίτου Κόσμου ή οι δυτικές επιχειρήσεις. Η ειρωνεία είναι ότι για να εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ της εργασίας (η οποία με τη χρήση της παράγει υπεραξία) και άλλων εμπορευμάτων (τα οποία καταναλώνουν όλοι την αξία τους κατά τη χρήση τους), ο Μαρξ αναφέρει το πετρέλαιο ως παράδειγμα «συνηθισμένου» εμπορεύματος. Οποιαδήποτε προσπάθεια σήμερα να συνδεθεί η άνοδος και η πτώση της τιμής του πετρελαίου με την αύξηση ή μείωση του κόστους παραγωγής ή την τιμή της υπό εκμετάλλευση εργασίας, είναι άνευ νοήματος: το κόστος παραγωγής είναι αμελητέο σε σχέση με την τιμή που πληρώνουμε για το πετρέλαιο, τιμή που είναι πραγματικά το μίσθωμα που οι ιδιοκτήτες του πόρου αυτού μπορούν να απαιτούν χάρη στην περιορισμένη προσφορά του.

Μια συνέπεια της αύξησης της παραγωγικότητας που επέφεραν οι ραγδαία αυξανόμενες επιπτώσεις της συλλογικής γνώσης είναι η αλλαγή του ρόλου της ανεργίας. Είναι η ίδια η επιτυχία του καπιταλισμού (μεγαλύτερη αποδοτικότητα, αυξημένη παραγωγικότητα, κ.λπ.) που παράγει ανεργία, καθιστώντας όλο και περισσότερους εργαζόμενους άχρηστους: αυτό που θα έπρεπε να είναι ευλογία -λιγότερο σκληρή εργασία- μετατρέπεται σε κατάρα. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, η ευκαιρία εκμετάλλευσης σε μια μακροχρόνια δουλειά τώρα βιώνεται ως προνόμιο. Η παγκόσμια αγορά, όπως ο Fredric Jameson το έχει θέσει, είναι πλέον «ένας χώρος στον οποίο ο καθένας έχει γίνει κάποτε παραγωγικός εργάτης, και στον οποίο η εργασία έχει αρχίσει να αποτιμάται παντού πολύ ακριβά για να αγορασθεί». Στην εν εξελίξει διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η κατηγορία των ανέργων δεν περιορίζεται πλέον στον αποκαλούμενο από τον Μαρξ «εφεδρικό στρατό εργασία»· περιλαμβάνει επίσης, όπως ο Jameson περιγράφει, «εκείνους τους μαζικούς πληθυσμούς σε όλο τον κόσμο οι οποίοι έχουν, κατά κάποιο τρόπο, ''εγκαταλειφθεί από την ιστορία'', οι οποίοι έχουν εσκεμμένα αποκλεισθεί από τα εκσυγχρονιστικά σχέδια του καπιταλιστικού Πρώτου Κόσμου και διαγράφηκαν ως ανέλπιδες ή μη εξελισσόμενες περιπτώσεις»: τα λεγόμενα αποτυχημένα κράτη (Κονγκό, Σομαλία), τα θύματα της πείνας ή οικολογικών καταστροφών, παγιδευμένοι από ψευδο-αρχαϊκά «εθνοτικά μίση», αντικείμενα της φιλανθρωπίας και των ΜΚΟ ή στόχοι του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Η κατηγορία των ανέργων έχει επομένως επεκταθεί, περιλαμβάνοντας τεράστιο εύρος ανθρώπων, από τους προσωρινά άνεργους, τους όχι πλέον απασχολήσιμους και τους μόνιμα άνεργους, έως τους κατοίκους των γκέτο και των παραγκουπόλεων (όλους εκείνους που συχνά είχαν απορριφθεί από τον Μαρξ ως «λούμπεν-προλετάριοι»), και τέλος ολόκληρους πληθυσμούς ή κράτη αποκλεισμένα από την παγκόσμια καπιταλιστική διαδικασία, όπως οι κενοί χώροι στους αρχαίους χάρτες.

Μερικοί λένε ότι αυτή η νέα μορφή καπιταλισμού παρέχει νέες δυνατότητες για χειραφέτηση. Αυτή είναι η θέση του Πλήθους των Hardt και Negri, που επιχειρεί να ριζοσπαστικοποιήσει τον Μαρξ, ο οποίος έκρινε ότι αν κόψουμε απλώς το κεφάλι του καπιταλισμού θα έχουμε σοσιαλισμό. Ο Μαρξ, όπως το βλέπουν, ήταν ιστορικά περιορισμένος από την έννοια της κεντρικής, αυτοματοποιημένης και ιεραρχικά οργανωμένης βιομηχανικής μηχανικής εργασίας, με αποτέλεσμα να κατανοεί τη «γενική διάνοια» μάλλον σαν μέσο κεντρικού σχεδιασμού· μόνο σήμερα, με την άνοδο της «άυλης εργασίας», μια επαναστατική ανατροπή έχει γίνει «αντικειμενικά δυνατή». Αυτή η άυλη εργασία εκτείνεται ανάμεσα σε δύο πόλους: από τη διανοητική εργασία (παραγωγή ιδεών, κειμένων, προγραμμάτων, κ.λπ.) έως τη συναισθηματική εργασία (που πραγματοποιείται από γιατρούς, babysitters και αεροσυνοδούς). Σήμερα, η άυλη εργασία είναι «ηγεμονική» με την έννοια που ο Μαρξ διακήρυξε ότι στον καπιταλισμό του 19ου αιώνα η μεγάλη βιομηχανική παραγωγή ήταν ηγεμονική: επιβάλλεται όχι αριθμητικά, αλλά παίζοντας τον κύριο, εμβληματικό δομικό ρόλο. Αυτό που αναδεικνύεται είναι ένα τεράστιο νέο πεδίο, τα αποκαλούμενα «κοινά»: κοινόχρηστες γνώσεις και νέες μορφές επικοινωνίας και συνεργασίας. Τα προϊόντα της άυλης παραγωγής δεν είναι αντικείμενα αλλά νέες κοινωνικές ή διαπροσωπικές σχέσεις· η άυλη παραγωγή είναι βιο-πολιτική, η παραγωγή της κοινωνικής ζωής.

Οι Hardt και Negri περιγράφουν εδώ τη διαδικασία που οι ιδεολόγοι του σημερινού «μεταμοντέρνου» καπιταλισμού εξυμνούν ως το πέρασμα από την υλική στη συμβολική παραγωγή, από την συγκεντρωτική-ιεραρχική λογική στη λογική της αυτο-οργάνωσης και της πολυκεντρικής συνεργασίας. Η διαφορά είναι ότι οι Hardt και Negri είναι ουσιαστικά πιστοί στον Μαρξ: προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της γενικής διάνοιας είναι, μακροπρόθεσμα, ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού ισχυρίζονται το ακριβώς αντίθετο: η μαρξιστική θεωρία (και πρακτική), υποστηρίζουν, παραμένει εντός των ορίων της ιεραρχικής λογικής του κεντρικού ελέγχου από το κράτος, και έτσι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές συνέπειες της επανάστασης της πληροφορίας. Υπάρχουν καλοί εμπειρικοί λόγοι για αυτόν τον ισχυρισμό: αυτό που ουσιαστικά κατέστρεψε τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα κοινωνική λογική που υποστηρίχθηκε από την επανάσταση της πληροφορίας: προσπάθησαν να κατευθύνουν την επανάσταση μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη μεγάλης κλίμακας συγκεντρωτικό, κρατικά σχεδιασμένο έργο. Το παράδοξο είναι ότι αυτό που οι Hardt και Negri εξυμνούν ως μοναδική ευκαιρία να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό, εξυμνείται από τους ιδεολόγους της επανάστασης της πληροφορίας ως η άνοδος ενός νέου «χωρίς τριβές» καπιταλισμού.

Η ανάλυση των Hardt και Negri έχει κάποια αδύναμα σημεία, τα οποία εξηγούν πώς ο καπιταλισμός έχει την ικανότητα να επιβιώνει από αυτό που θα έπρεπε να ήταν (με κλασικούς μαρξιστικούς όρους) μια νέα οργάνωση της παραγωγής που τον καθιστά παρωχημένο. Υποτιμούν την έκταση στην οποία ο καπιταλισμός σήμερα έχει με επιτυχία (βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον) ιδιωτικοποιήσει τη γενική διάνοια, καθώς και το βαθμό στον οποίο, περισσότερο από την αστική τάξη, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι γίνονται περιττοί (με όλο και περισσότερους να γίνονται όχι μόνο προσωρινά άνεργοι, αλλά δομικά άνεργοι).

*Απόσπασμα από το άρθρο του Slavoj Zizek Η εξέγερση των έμμισθων αστών στο London Review of Books (11/01/2012).
Ο τίτλος του αποσπάσματος είναι δικός μας.

Μετάφραση: Κ.Χ.

ΣΤΟ ΑΓΩΝΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ

2012-01-17T07:36:00.001+02:00

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΓΙΑΝΝΙΩΤΙΚΟΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΣΤΙΣ 17 ΓΕΝΑΡΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΗΠΕΙΡΟΥ ΣΤΙΣ 6,30 μ.μ.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σε συμφωνία μετην ΕΕ, το ΔΝΤ, το κεφάλαιο και τους τραπεζίτες, συνεχίζει και οξύνει τηβάρβαρη πολιτική ενάντια στον κόσμο της εργασίας.

Κυβέρνηση και τρόικα συνεργάστηκανσυστηματικά και περιέκοψαν δραστικά μισθούς και συντάξεις, υπονόμευσαν τηνκοινωνική ασφάλιση και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επέβαλαν την χωρίςιστορικό προηγούμενο φοροεπιδρομή σε βάρος των εργαζομένων, απαλλάσσοντας γιαάλλη μια φορά το κεφάλαιο, διέλυσαν κομμάτι-κομμάτι τις δημόσιεςκοινωνικές υπηρεσίες και αφανίζουν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά, με τιςπροκλητικές δε απανωτές αυξήσεις η πρόσβαση στο φως, το νερό, τη μεταφορά θαείναι προνόμιο ελαχίστων πλέον. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι απολυμένοι, οιάνεργοι πλημμυρίζουν τη χώρα, η φτώχεια και η εξαθλίωση είναι στην πόρτα όλωνμας, η απόγνωση των νέων δημιουργεί τις σύγχρονες καραβιές της ξενιτιάς.

Επιχειρήσεις «πτωχεύουν» προκειμένου να απαλλαγούν από τις υποχρεώσειςτους απέναντι στους εργαζόμενους, ενώ τα αφεντικά τους μένουν πάμπλουτα. Τοεργατικό δίκαιο έχει ξεχαρβαλωθεί και οι εργασιακές σχέσεις «ράφτηκαν» καιθεσμοθετήθηκαν σύμφωνα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις των τραπεζιτών και τουκεφαλαίου. Η σταθερή 8ωρη εργασία εξαφανίζεται, η αυθαιρεσία και η τρομοκρατίατων εργοδοτών αποθρασύνεται, με ανύπαρκτο έως προκλητικό τον ρόλο τωνελεγκτικών μηχανισμών.

Η συγκυβέρνηση αυτή ετοιμάζεται ναικανοποιήσει ό,τι έχει απομείνει από τις αξιώσεις του ΣΕΒ και της τρόικας γιατην επιβολή της απόλυτης εργασιακής ζούγκλας. Νέο τσεκούρωμα μισθών καισυντάξεων, ακύρωση της ΕΓΣΣΕ, μείωσηή κατάργηση του 13^ου και14^ου μισθού,κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας στην εργασία,κατάργηση επιδομάτων ανεργίας, τριετιών, οικογενειακών και όλων των ελάχιστωνκοινωνικών παροχών, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες και150.000 απολύσεις στο δημόσιο.

Συνεχίζουν την τρομοκράτηση των εργαζομένωνγια να υλοποιήσουν τις απαιτήσεις του κεφαλαίου. Ο πρωθυπουργός-τραπεζίτης ωμάκαι προκλητικά δήλωσε: ή παραχωρείτε ό,τι έχει απομείνει από τη φτώχεια σας γιανα κατευνάσουμε και να ικανοποιήσουμε τις ορέξεις και τις απαιτήσεις τωνδανειστών και των εργοδοτών ή εσείς ευθύνεστε για τη χρεοκοπία της χώρας.

ΑΥΤΟΣΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ-

ΒΑΡΒΑΡΟΣΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Η επίθεση παίρνει χαρακτηριστικά κοινωνικούπολέμου σε βάρος της εργασίας, με στόχο την ανάκτηση της κερδοφορίας και τηςανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Γι’ αυτό στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ αποφάσισανπρωτοφανή επιτήρηση, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις καικοινωνικές δαπάνες. Οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η ΕΕ θα αποφασίζουν για ταπάντα, οι επιταγές τους συνταγματοποιούνται, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θαγίνουν απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης. Η Ευρωζώνη και η ΕΕαποκαλύπτονται ως φορείς της πιο άγριας ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά δικαιώματακαι ελευθερίες.

Με τη νέα δανειακή σύμβαση που έχουν αναλάβεινα υπογράψουν και τα μέτρα που τη συνοδεύουν, εμπεδώνεται μια δεκαετής επίθεσηβαρβαρότητας ενάντια στο λαό, καταστρέφονται τα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπουλιέταικαι υποθηκεύεται κάθε δημόσιο αγαθό, ενώ η χώρα θα μετατραπεί σε μια εκτεταμένηευροκινεζική ζώνη βάρβαρης εκμετάλλευσης, θα αναιρεθούν δικαιώματα καικατακτήσεις 150 χρόνων, θα επιβληθεί πραγματική δικτατορία των αγορών, τωνεργοδοτών και των πολυεθνικών.

ΣΤΟΝΠΟΛΕΜΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ:

ΗΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ- Ο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ- Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Απέναντι σε αυτή την επίθεση η εργατικήαντίσταση, όχι μόνο δεν κοπάζει, αλλά δυναμώνει. Το δείχνουν οι εργαζόμενοιστην Ελληνική Χαλυβουργία και στον ΑLTER, που απεργούν ολόκληρες βδομάδες, στηνΕλευθεροτυπία, στο ΓΕΡΟΛΥΜΑΤΟΣ cosmetics, στη ΛΟΥΚΙΣΣΑ και σε πολλούς άλλουςχώρους, και όλοι εκείνοι που έκαναν γιορτές στις πύλες των εργοστασίων,περιφρουρώντας τις κινητοποιήσεις τους, περιφρουρώντας το δικαίωμά τους να μηνπαραμένουν απλήρωτοι, να μη πετιούνται στο δρόμο, γιατί «δεν υπάκουσαν και δενέσκυψαν το κεφάλι» για το δώρο των Χριστουγέννων που δεν πήγαν στα παιδιά τους.Αντιστάσεις και αγώνες που υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο τον ρόλο που έχουνοι εργοδοτικές-κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που βάζουν πλάτη στιςεφιαλτικές ανατροπές, συμμετέχουν στον «κοινωνικό διάλογο», ενώ δεν παίρνουνκαμιά πρωτοβουλία για το συντονισμό των αγώνων. Το γεγονός ότι οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥδεν καλούν πανελλαδική-πανεργατική απεργία στις 17 Γενάρη αποδεικνύει ότι δενθέλουν να παλέψουν για την ανατροπή αυτής της πολιτικής.

ΚΑΜΙΑΣΥΝΑΙΝΕΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝΑΝΑΤΡΟΠΗ

Όπως οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν τοδικό τους «ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ», πρέπει κι εμείς, οι εργαζόμενοι να οικοδομήσουμε τοδικό μας «ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ». Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, ησυμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων κλάδων. Χρειαζόμαστε τηναγωνιστική ταξική ενότητα, τον συντονισμό των σωματείων και των εργαζομένων σεένα πλατύ μέτωπο αγώνα και αλληλεγγύης. Με τη συμμετοχή των εργαζομένων στασυνδικάτα, που θα συντονίζονται ενωτικά, αγωνιστικά και θα υπερβαίνουναδιέξοδες διχαστικές πρακτικές και τις υπονομευτικές του κυβερνητικού καιεργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων καλείτους εργαζόμενους, τους άνεργους και όλον τον λαό των Γιαννίνων στοσυλλαλητήριο που διοργανώνει στις 17 Γενάρη στην Περιφέρεια Ηπείρου στις 6.30μ.μ. Αυτό θα είναι το ισχυρό ταξικό, αγωνιστικό μήνυμα στους αντιπάλους, αλλάκαι μήνυμα ελπίδας και δύναμης προς όλους τους εργαζόμενους. Όλοι στοσυλλαλητήριο, ώστε να γίνει η 17^η Γενάρημέρα αντίστασης και κλιμάκωσης. Για να στείλουμε μήνυμα ανυπακοής καιαποφασιστικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης και τη νικηφόρα σύγκρουση μετο κεφάλαιο και τις αντεργατικές πολιτικές.

-Να ανατραπεί η συγκυβέρνηση του μαύρουμετώπου, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο. Όχι στη νέα δανειακή σύμβαση.

-Διαγραφή του ληστρικού χρέους. Ανυπακοή στιςεντολές της Ε.Ε. Όχι στο ευρωσύμφωνο.

-Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις.Αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνιμη και σταθερή δουλειά γιαόλους.

–Εθνικοποίηση των τραπεζών και τωνεπιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με έλεγχο των εργαζομένων. Όχι στο ξεπούληματης δημόσιας περιουσίας και των εθνικών πόρων. Δημόσια και δωρεάν παιδεία,υγεία, ασφάλιση, κοινωνικές υπηρεσίες.

-Απαγόρευση απολύσεων. Όχι στις «εφεδρείες».Πλήρης προστασία των ανέργων, επίδομα ίσο με τον βασικό μισθό για όλο τοδιάστημα της ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις.

-Να πληρωθούν τώρα όλα τα δεδουλευμένα. Νασταματήσει το πολιτικό και νομικό πλέγμα προστασίας των εταιρειών. Ναεξαιρεθούν οι εργαζόμενοι και τα δεδουλευμένα τους από τον πτωχευτικό κώδικα.Οι εργαζόμενοι δεν είναι ούτε μέτοχοι, ούτε πιστωτές. Δέσμευση των περιουσιακώνστοιχείων (προσωπικών ή άλλων εταιρειών) του ιδιοκτήτη της εταιρείας πουπτωχεύει για να καλυφθούν οι αποζημιώσεις και τα επιδόματα ανεργίας τωναπολυμένων.

-Οργανωμένη άρνηση πληρωμής των νέωνχαρατσιών. Αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδηλαϊκής κατανάλωσης και διαγραφή των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών προς τιςτράπεζες.

-Όχι στο ξεπούλημα της «ΔΩΔΩΝΗΣ».

-Καμιά διακοπή παροχής ηλεκτρικού ρεύματοςστους εργαζόμενους που δεν πλήρωσαν το χαράτσι. Καμιά αύξηση στα τιμολόγια τηςΔΕΗ.

Πρωτοβουλίες από τα κάτω σε ολόκληρη τη χώρα

2012-01-12T13:52:00.000+02:00

http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com/2012/01/blog-post_12.html

Μια αντιπροσωπευτική καταγραφή των κυριότερων πρωτοβουλιών από τα κάτω που αποτελούν ένα άλλο κόσμο, πέρα από τηκρίση, εδώ και τώρα (και διαθέτουν ιστοσελίδα). Η καταγραφή, την οποία λάβαμε με mail, αποτυπώνει ένα μέρος από τις πολλές πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης της κοινωνίας που είναι σε εξέλιξη. Η ενίσχυση τους αποτελεί το δικό μας μονόδρομο απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που έρχεται γρήγορα.

Λαϊκές συνελεύσεις

Λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών και περιοχών της Αττικής
Πετράλωνα, Κουκάκι, Θησείο, http://laikisineleusipetralona.espivblogs.net/
Καλλιθέα, http://syneleysikallitheas.blogspot.com/
Παλλήνη, http://aganaktismenoipallinis.blogspot.com/
Ζωγράφου, http://aganaktismenoizografou.wordpress.com/
Χαλάνδρι, http://laikisyneleysihalandri.wordpress.com/
Πειραιάς, http://aganaktismenoipirea.blogspot.com/
Βύρωνας, http://laikisinelefsivirona.blogspot.com/
Γαλάτσι, http://lsgalatsiou.wordpress.com/
Αμπελόκηποι, http://ampelokipoi.espiv.net/
Μαρούσι, http://ansinamar.blogspot.com/
Πατήσια, http://patissiasynelefsi.blogspot.com/
Καισαριανή, http://laikisyneleysikaisarianis.blogspot.com/
Ν. Ηράκλειο, http://neohrakleio.blogspot.com/
Ν. Ιωνία, http://sinelefsinionia.wordpress.com/
Ν. Σμύρνη, http://plateians.blogspot.com/
Νέου Κόσμου, http://nkosmos-sineleusi.blogspot.com/
Αγ. Παρασκευή, http://syneleysiplateiasagias.blogspot.com/
Ηλιούπολη, http://askilioupolis.espivblogs.net/
Αγ. Δημήτριος, http://katadimadim.blogspot.com/
Αιγάλεω, http://lasynaigaleo.blogspot.com/
Χολαργός Παπάγου, http://anoixtisyneleysixolargoupapagou.blogspot.com/
Γκύζη, http://gyzi.espivblogs.net/
Νίκαια, http://syneleyshnikaia.wordpress.com/
Κερατσίνι, http://suneleushkeratsiniou.blogspot.com/
Περιστέρι, http://sineleusiperisteri.blogspot.com/
Γλυκά νερά, http://sineleusiglikonneron.blogspot.com/
Χαϊδάρι, http://syneleysihaidari.wordpress.com/

Λαϊκές συνελεύσεις άλλων πόλεων
Θεσσαλονίκη, http://aganaktismenoi-thess.blogspot.com/
Έβρος, http://aganaktismenoi-polites-evrou.blogspot.com/
Ηράκλειο, http://aganaktismenoihrakleio.blogspot.com/
Δράμα, http://aganaktismenoi-drama.gr/
Βόλος, http://aganaktismenoi-volos.blogspot.com/
Καβάλα, http://realdemocracykavala.squat.gr/
Καστοριά, http://aganaktismenoi-kastoria.blogspot.com/
Πύργος, http://aganaktismenoi-pyrgou.blogferry.com/
Κέρκυρα, http://amesi-dimokratia-corfu.blogspot.com/
Σύρος, http://laikisyneleusisyrou.blogspot.com/
Χανιά, http://aganaktismenoixania.blogspot.com/
Κόρινθος, http://perivolakia.gr/
Άρτα, http://aganaktismenoisthnarta.blogspot.com/
Καλαμάτα, http://aganaktismenoikaistinkalamata.blogspot.com/
Γιαννιτσά, http://realdemocracygiannitsa.blogspot.com/
Τήνος, http://aganaktismenoi-tiniakoi.blogspot.com/
Πάτρα, http://patras-democracy.blogspot.com/
Λαμία, http://patras-democracy.blogspot.com/
Πρέβεζα, http://politesprevezas.eu/
Τρίκαλα, http://aganaktismenoi-trikala.blogspot.com/
Κεφαλονιά, http://www.stopcrisis.gr/
Σαντορίνη, https://www.facebook.com/pages/Αγανακτισμενοι-ΣΤΗ-Σαντορινη/151547581582902
Λάρισα, http://aganaktismenoilarisas.blogspot.com/
Αίγινα, http://aganaktismenoi-aiginas.blogspot.com/
Ικαρία, http://aganaktismenoi-ikarias.blogspot.com/
Σητεία, http://aganaktismenoisitias.blogspot.com/
Πτολεμάϊδα, http://aganaktismenoipolitesptolemaidas.blogspot.com/
Μυτιλήνη, http://aganaktismenoi-mytilene.blogspot.com/
Ξυλόκαστρο, http://denpaeiallo-xylok.blogspot.com/
Βέροια, http://www.agapoveria.gr/
Μέγαρα, http://laikisinelefsimnp.blogspot.com/
Σπάρτη, http://aganaktismenoi-spartis.blogspot.com/
Χίος, http://www.aganaktismenoi-chios.gr/
Κιάτο, http://www.plateiakiatou.gr/site
Μολάοι, http://plateiamolaon.wordpress.com/
Ύδρα, http://hydra-aganaktismenoi.blogspot.com/

Τοπικά ανταλλακτικά συστήματα, τράπεζες χρόνου και δίκτυα παραγωγών- καταναλωτών

Πανελλαδικό Δίκτυο Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα του
Πελίτι, www.peliti.gr/pages/panelladiko_diktio.htm

Δίκτυο Φασούλι (Αττική), www.fasouli.wordpress.com

Τράπεζα χρόνου πλατείας Συντάγματος, www.time-exchange.gr

Τράπεζας Χρόνου & Αλληλεγγύης Μοσχάτου, www.mesopotamia.gr/trapeza_xronou.htm

Σύστημα Μονάδων Κοινωνικών Ανταλλαγών Λυκόβρυσης-Πεύκης, pelykoia.wordpress.com

LETS NET (Ηράκλειο), www.lets.net.gr

Δίκτυο Ανταλλαγών Χανίων, www.diktyoantallagonxanion.gr

Ομάδα Τσουκνίδα (Ρέθυμνο), http://tsouknidarethymno.gr/

Καερέτι - Εναλλακτική οικονομία Ιεράπετρας, www.kaereti.gr

Συριανό Δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και προϊόντων, sanosyros.wordpress.com

Τράπεζα Ελεύθερου Χρόνου - Δίκτυο Ανταλλαγής Υπηρεσιών δήμου Λαμιέων,
www.lamia-city.gr/netexchange.php

Ανταλλακτικό Δίκτυο Βέροιας, antalaktikoveria.blogspot.com

Δίκτυο Ανταλλαγών του Ν. Πιερίας,
noe.motherearth.gr/index.php?location=el&screen=welcome

Οβολός (Πάτρα), www.ovolos.gr

Μπουτσούνι ανταλλακτικό δίκτυο Κέρκυρας, boutsouni.blogspot.com

Εναλλακτική Μονάδα Ροδόπης (ΕΜΡΟ), www.emro.gr

Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης της Μαγνησίας (ΤΕΜ), www.tem-magnisia.gr

ΤΕΜ- Φθιώτιδας, www.tem-fthiotidas.gr

Δίκτυο Ανταλλαγής Εργασίας και Προϊόντων (ΔΑΕΠ) Κέρκυρας,
http://diktyodaep.wordpress.com/

Σανό Σύρος, http://sanosyros.wordpress.com/

Λόγω τιμής, www.logo-timis.gr

Ηλιόχωρος, www.iliohoros.gr/pazari/antallagi/prosfero1/igeia.shtml

"Ανταλλακτική Οικονομία", www.antallaktiki.gr

Χρονοτράπεζα του ελληνικού δικτύου γυναικών Ευρώπης,
http://www.enow.gr/196/1633.aspx

Xariseto.gr "χωρίς ευρώ", http://www.xariseto.gr/viewforum.php?f=304

Συνεταιριστική Παράκαμψη Μεσαζόντων, ΣΠΑΜΕ, http://synparmes.gr/,
http://spame.tumblr.com/

Δίκτυο Αγροτών - Καταναλωτών Αγροναύτες, http://agronaftes.blogspot.com/

Δώσε Πάρε, http://dwsepare.ning.com/

Ομοτράπεζοι, http://omotrapezoi.blogspot.com/

Κίνημα αλληλέγγυας συναλλαγής παραγωγού καταναλωτή, <<ΥΝΙ ΠΙΡΟΥΝΙ>>
(Χανιά), www.inipirouni.gr

Χαριστικά παζάρια

Σκόρος, www.skoros.espiv.net

Μην το πετάς, χάρισε το, www.xariseto.gr

Χαρίζω, www.xarizo.blogspot.com

δίκτυο Freecycle, freecycle.wikispaces.com/freecycle_gr

Ηλιόχωρος, www.iliohoros.gr/pazari/

Αλληλέγγυο εμπόριο

Ο Σπόρος, www.sporos.org

Ομάδα Εναλλακτικού και Αλληλέγγυου Εμπορίου "Nosotros",
enallaktiko-emporio.blogspot.com

Εμείς και ο Κόσμος, www.nuestromundo.gr

Terra Verde Χανιά, http://terraverdexania.blogspot.com/,

La Candona, www.lacandona.gr

Εργασιακές κολεκτίβες

Το παγκάκι, www.pagkaki.org

Κολεκτίβα Ζερμινάλ, www.kolektivagerminal.blogspot.com

Belleville sin patron, www.belleville-sin-patron.blogspot.com

Collective courier, www.collectivecourier.gr

Συν-άπειρο, www.synapeiro.gr

Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας "Συν-Αλλοις", http://synallois.org/

Κολεκτίβα Κυψέλη, http://colectivakipseli.wordpress.com/

Συνεταιριστικοί- αυτοογρανωμένοι πολυχώροι

Το κουκούτσι, http://koukoutsi.enallaktika.gr/

Συνεταιριστικό καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνα, www.european-village.org

Nosotros, www.nosotros.gr

Μικρόπολις, http://micropolis-socialspace.blogspot.com/

Οικοκοινότητες

Τοπικοποίηση, http://topikopoiisi.blogspot.com/

Το δέντρο, http://todendro.blogspot.com/

Οικοκοινότητα Κύτταρο Νέας Γης, http://kyttaronewearth.webs.com/

Κοινότητα Ουτοπία, http://koinotita-utopia.blogspot.com/

Κίνησης για τη Δημιουργία Οικοκοινότητας, www.oikokoinotita.gr

Telaithrion free and real, http://telaithrion.freeandreal.org/

Άλλος τρόπος, http://allostropos.blogspot.com/

Οικολογικά χωριά, http://oikokoinotita.blogspot.com/

Δρόμοι σύνθεσης, http://dromoisynthesis.wordpress.com/

Φυσικές καλλιέργειες, σπορεία, αστικοί αγροί

Βοτανικός Κήπος Πετρούπολης,, www.votanikoskipos.blogspot.com

Αγρός, http://eleftherosagros.blogspot.com/

Πάρκο Ναυαρίνου, www.parkingparko.blogspot.com

Αυτοδιαχειριζόμενος Αγρός Ελληνικού, http://agroselliniko.blogspot.com/

Αστικός αγρός Χαλανδρίου, www.astikosagrosx.blogspot.com

Ομάδα Αστικών & Περιαστικών Καλλιεργειών (ΠΕΡ.ΚΑ.),
http://perka.oneirografos.net/

Δίκτυο Οικοκοινότητα, http://oikodiktyo.espivblogs.net/

Σκαλιστήρι, http://skalistiri.wordpress.com/

Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας,, www.naturalfarming.eu

Περμακουλτούρα, www.permaculture.gr/gr/

Καγκουρό, www.kangouro.gr

Permaculture in Greece, http://permaculture-greece.org/

Τράπεζες και ανταλλακτήρια σπόρων

Το Πελίτι, www.peliti.gr

Σπόρι Λίμνου, www.sporilimnou.blogspot.com

Αιγίλοπας, www.aegilops.gr

Αρχιπέλαγος (τράπεζα σπόρων), www.archipelago.gr

Ηλέσιον, www.helession.gr

Φυσική δόμηση

Φυσική δόμηση cob, www.cob.gr

Σαλίγκαρος, www.saligaroi.blogspot.com

Free and Real, www.freeandreal.org

Ομάδα πηλΟίκο, www.piliko.gr

Αυτοδιαχείριση

Νέα Γουινέα, neaguinea.org

Φτιάχνω μόνος μου, www.ftiaxno.gr

Συλλογικότητες

Ηλιόσποροι, www.iliosporoi.net

Κενό δίκτυο, http://voidnetwork.blogspot.com/

State of nature, www.state-of-nature.gr

Λοκροί στο δάσος, http://lokroi-dasos.blogspot.com/

Από Κοινού - Κίνηση Αποανάπτυξης Τρικαλινών Πολιτών, http://apokoinou.com/

Συλλογικές κουζίνες

Xanadu, http://xanadu.espivblogs.net/

Συλλογική Κουζίνα Στεκιού Μεταναστών ELCHEf, http://tsamadou13-15.espivblogs.net/

Συλλογική Κουζίνα Αυτόνομου Στεκιού, http://autonomosteki.espivblogs.net/

Συλλογική Κουζίνα κατάληψης Σκαραμαγκά, http://pat61.squat.gr/

Ελεύθερη παιδεία

Σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας, http://sxoleio12.wordpress.com/

Αυτοοργάνωση στην εκπαίδευση, http://ekpaideysi.espivblogs.net/

Αυτοδιαχειριζόμενη τέχνη

Ορίζοντας γεγονότων, http://orizontasgegonotwn.blogspot.com/

Another world is here- the Caravan project, www.anotherworldishere.com

Ecoart, www.ecoart.gr

Cheap art, www.cheapart.gr

Τράπεζα τέχνης, http://trapezatehnis.blogspot.com/

Πλατφόρμες, http://www.platformes.blogspot.com/

Οικογιορτές

Πανελλαδική Οικογιορτή, http://oikogiorti.gr/

Οικογιορτή Βόλος, http://oikogiortivolos.blogspot.com/

Οικογιορτή Θεσσαλονίκης, http://oikogiorti2011.gr/

Οικογιορτή Ηρακλείου Κρήτης, εν οίκω, http://en-oiko.blogspot.com/

Οικογιορτή Μαραθώνα, http://marathonecofestival.wordpress.com/

Πρωτοβουλία δικτύωσης

Ένας άλλος κόσμος, www.enasalloskosmos-community.net

Άμεση δημοκρατία

Τριήμερο άμεση δημοκρατία Θεσσαλονίκη, http://amesidimokratiafest.org/

Τριήμερο άμεσης δημοκρατίας Αθήνα, http://ad161718.is-by.us/

Real democracy, http://real-democracy.gr/

Real democracy - multimedia team, http://realdemocracygr.wordpress.com/

Φτάνει πια με τις δομές του νεοφιλελευθερισμού

2012-01-11T14:16:00.000+02:00

http://kokkinostupos.blogspot.com/2012/01/blog-post_9047.html

Των ΤΟΝΙ ΝΕΓΚΡΙ και ΜΑΪΚΛ ΧΑΡΤ,από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Παρόλο που αναδείχτηκαν από πολύ διαφορετικές συνθήκες, αυτά τα κινήματα που είδαμε φέτος -από τις εξεγέρσεις της αραβικής άνοιξης ως τις μάχες στο Ουισκόνσιν, από τις φοιτητικές διαδηλώσεις στη Χιλή ως τις ταραχές του Ηνωμένου Βασιλείου, από τους Iσπανούς αγανακτισμένους ως τους έλληνες στην πλατεία Συντάγματος, και από το «Καταλαμβάνουμε την Γουόλ Στριτ» ως τις αμέτρητες τοπικές μορφές άρνησης σε όλο τον κόσμο-, έχουν ένα κοινό αίτημα: Φτάνει πια με τις δομές του νεοφιλελευθερισμού!

Αυτή η κοινή κραυγή δεν είναι μόνο μια οικονομική, αλλά και άμεσα μια πολιτική διαμαρτυρία ενάντια στους ψευδείς ισχυρισμούς της εκπροσώπησης. Ούτε ο Μουμπάρακ και ο Μπεν Αλί, ούτε οι τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ, ούτε οι ελίτ των ΜΜΕ, ούτε ακόμη και οι πρόεδροι, οι κυβερνήτες, τα μέλη του κοινοβουλίου και οι άλλοι εκλεγμένοι αξιωματούχοι, κανείς από αυτούς δεν μας αντιπροσωπεύει.

Η εκπληκτική δύναμη της άρνησης είναι πολύ σημαντική, φυσικά, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για να μην χαθούν τα ίχνη της έντασης των διαδηλώσεων και των συγκρούσεων, για να μην χαθεί ένα κεντρικό στοιχείο που πηγαίνει πέρα από τη διαμαρτυρία και την αντίσταση. Τα κινήματα αυτά μοιράζονται επίσης την προσδοκία για ένα νέο είδος δημοκρατίας, που εκφράζεται με αβέβαιες φωνές σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά ρητά και αποφασιστικά σε άλλες. Η ανάπτυξη αυτής της φιλοδοξίας είναι ένα από τα θέματα για τα οποία είμαστε ανυπόμονοι να παρακολουθήσουμε το 2012.

Μια αιτία του ανταγωνισμού, που όλα αυτά τα κινήματα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν, ακόμη και εκείνα που έχουν ανατρέψει δικτάτορες, είναι η ανεπάρκεια των σύγχρονων δημοκρατικών συνταγμάτων, ιδιαίτερα τα σημεία που αναφέρονται στην εργασία, την ιδιοκτησία και την εκπροσώπηση. Σε αυτά τα συντάγματα, πρώτα απ΄ όλα, η μισθωτή εργασία είναι το κλειδί για την πρόσβαση στο εισόδημα και στα βασικά δικαιώματα του πολίτη, μια σχέση που λειτουργούσε πάντα αρνητικά για εκείνους που ήταν έξω από την κανονική αγορά εργασίας, συμπεριλαμβανομένων των φτωχών, των ανέργων, των άμισθων εργαζομένων γυναικών, των μεταναστών και άλλων, αλλά σήμερα όλες οι μορφές εργασίας είναι όλο και περισσότερο επισφαλείς και ανασφαλείς. Η εργασία εξακολουθεί να αποτελεί την πηγή του πλούτου στην καπιταλιστική κοινωνία, βέβαια, αλλά όλο και περισσότερο έξω από τη σχέση με το κεφάλαιο και τη σταθερότητα των μισθών. Ως αποτέλεσμα, η κοινωνική συγκρότηση σήμερα εξακολουθεί να απαιτεί την ανάγκη μισθωτής εργασίας για πλήρη δικαιώματα και την πρόσβαση σε μια κοινωνία όπου η εργασία θα είναι όλο και λιγότερη διαθέσιμη.

Η ατομική ιδιοκτησία είναι ένας δεύτερος βασικός πυλώνας των δημοκρατικών συνταγμάτων. Τα κοινωνικά κινήματα σήμερα ανταγωνίζονται όχι μόνο τα εθνικά και διεθνή καθεστώτα της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, αλλά και την αρχή της ατομικής ιδιοκτησίας γενικότερα. Η ιδιοκτησία, όχι μόνο διατηρεί τις κοινωνικές διαιρέσεις και ιεραρχίες, αλλά παράγει επίσης και μερικούς από τους πιο ισχυρούς δεσμούς (συχνά διεστραμμένες σχέσεις) που μοιραζόμαστε στις κοινωνίες μας. Και όμως η σύγχρονη κοινωνική και οικονομική παραγωγή έχει έναν όλο και πιο κοινό χαρακτήρα, ο οποίος αψηφά και υπερβαίνει τα όρια της ιδιοκτησίας. Η ικανότητα του κεφαλαίου να παράγει κέρδος μειώνεται εφόσον χάνει την επιχειρηματική του ικανότητα και την εξουσία του να διαχειριστεί την κοινωνική πειθαρχία και τη συνεργασία. Αντίθετα, το κεφάλαιο συσσωρεύει όλο και περισσότερο πλούτο κυρίως μέσω των ενοικίων, τις περισσότερες φορές οργανωμένο μέσω χρηματοπιστωτικών μέσων, με τα οποία ελέγχει την αξία που παράγεται κοινωνικά και σχετικά ανεξάρτητη από την εξουσία του. Αλλά κάθε εμφάνιση της ιδιωτικής συσσώρευσης, μειώνει τη δύναμη και την παραγωγικότητα των κοινών αγαθών. Η ατομική ιδιοκτησία είναι έτσι όλο και περισσότερο όχι μόνο ένα παράσιτο, αλλά και εμπόδιο στην κοινωνική παραγωγή και την κοινωνική ευημερία.

Τέλος, ένας τρίτος πυλώνας των δημοκρατικών συνταγμάτων, και αντικείμενο του αυξανόμενου ανταγωνισμού, στηρίζεται στα συστήματα της εκπροσώπησης και στους ψευδείς ισχυρισμούς τους για τη δημιουργία μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης. Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στην εξουσία των επαγγελματιών πολιτικών εκπροσώπων, και αυτό είναι ένα από τα λίγα συνθήματα από τη σοσιαλιστική μας παράδοση που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ολόψυχα στη σύγχρονη κατάσταση. Οι επαγγελματίες πολιτικοί, μαζί με τους τεχνοκράτες ηγέτες και την ελίτ των ΜΜΕ, λειτουργούν μόνο ως το πιο αδύναμο είδος της αντιπροσωπευτικής λειτουργίας. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι (αν και σε πολλές περιπτώσεις αυτό είναι αλήθεια), αλλά μάλλον ότι η συνταγματική δομή απομονώνει τους μηχανισμούς λήψης πολιτικών αποφάσεων από τη δύναμη και τις επιθυμίες του πλήθους. Οποιαδήποτε πραγματική διαδικασία εκδημοκρατισμού στις κοινωνίες μας, πρέπει να επιτεθεί στην έλλειψη εκπροσώπησης και στα ψεύτικα προσχήματα της εκπροσώπησης στον πυρήνα του συντάγματος.

Αναγνωρίζοντας την ορθολογικότητα και την αναγκαιότητα της εξέγερσης, παράλληλα με αυτούς τους τρεις άξονες και πολλούς άλλους, που εμπνέουν πολλούς αγώνες σήμερα, αλλά είναι ωστόσο, πραγματικά μόνο το πρώτο βήμα, το σημείο εκκίνησης. Η ένταση της αγανάκτησης και ο αυθορμητισμός της εξέγερσης πρέπει να οργανωθούν, ώστε να διαρκέσουν στο χρόνο και να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής και εναλλακτικούς κοινωνικούς σχηματισμούς.

Τα μυστικά για αυτό το επόμενο βήμα είναι τόσο σπάνια όσο και πολύτιμα.

Στο οικονομικό πεδίο,  πρέπει να ανακαλύψουμε νέες κοινωνικές τεχνολογίες για την ελεύθερη παραγωγή από κοινού και για δίκαιη διανομή του κοινού πλούτου. Πώς μπορούν οι παραγωγικές ενέργειες και επιθυμίες μας να συμμετέχουν και να αυξηθούν σε μια οικονομία που δεν στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία; Πώς μπορούν η πρόνοια και οι βασικοί κοινωνικοί πόροι να παρέχονται σε όλους, σε μια κοινωνική δομή που δεν ρυθμίζεται και κυριαρχείται από την κρατική ιδιοκτησία; Πρέπει να δομήσουμε σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, καθώς και δομές κοινωνικής πρόνοιας που να είναι επαρκείς για την κοινωνία.

Οι προκλήσεις στο πολιτικό τοπίο είναι εξίσου ακανθώδεις. Μερικές από τις πιο εμπνευσμένες και καινοτόμες εκδηλώσεις και εξεγέρσεις κατά την τελευταία δεκαετία έχουν ριζοσπαστικοποιήσει τη δημοκρατική σκέψη και την πρακτική, με την κατάληψη και την οργάνωση ενός χώρου, όπως μιας δημόσιας πλατείας, με ανοιχτές συμμετοχικές δομές και συνελεύσεις, διατηρώντας αυτές τις νέες δημοκρατικές μορφές για εβδομάδες ή μήνες. Πράγματι, η εσωτερική οργάνωση αυτών των κινημάτων συνεχώς υποβάλλεται σε διαδικασίες εκδημοκρατισμού, προσπαθώντας να δημιουργηθούν οριζόντιες συμμετοχικές δομές δικτύων. Οι εξεγέρσεις ενάντια στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, τους επαγγελματίες πολιτικούς του, καθώς και τις μη νομιμοποιημένες δομές της εκπροσώπησης, επομένως, δεν αποσκοπούν στην αποκατάσταση κάποιου φανταστικού νομιμοποιημένου αντιπροσωπευτικού συστήματος του παρελθόντος, αλλά μάλλον στον πειραματισμό με νέες δημοκρατικές μορφές έκφρασης. Δηλαδή: Πραγματική δημοκρατία τώρα! Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε την αγανάκτηση και την εξέγερση σε μια διαρκή συστατική διαδικασία; Πώς μπορούμε τα πειράματα σε δημοκρατία να γίνουν μια συντακτική δύναμη, όχι μόνο στον εκδημοκρατισμό μιας δημόσιας πλατείας ή μιας γειτονιάς, αλλά και στην επινόηση μιας εναλλακτικής κοινωνίας που είναι πραγματικά δημοκρατική;

Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα, μαζί με πολλούς άλλους, έχουμε προτείνει τα πρώτα βήματα, όπως την δημιουργία ενός εγγυημένου εισοδήματος, το δικαίωμα στην παγκόσμια ιθαγένεια, και την διαδικασία της δημοκρατικής επανοικειοποίησης του κοινού. Δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις. Αντίθετα, μας ενθαρρύνει το γεγονός ότι δεν είμαστε μόνοι μας στα ερωτήματα. Είμαστε βέβαιοι, στην πραγματικότητα, ότι εκείνοι που είναι δυσαρεστημένοι με τη ζωή που προσφέρει η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, οι αγανακτισμένοι από τις αδικίες, οι επαναστατικές δυνάμεις ενάντια στην εξουσία της προσταγής και της εκμετάλλευσης, που λαχταρούν μια εναλλακτική δημοκρατική μορφή ζωής με βάση τον κοινό πλούτο, τα μοιράζονται μαζί μας, και ότι οι άνθρωποι αυτοί θέτοντας τα ερωτήματα και επιδιώκοντας την ικανοποίηση των επιθυμιών τους, θα εφεύρουν νέες λύσεις που δεν μπορούμε ακόμη καν να τις φανταστούμε. Αυτές είναι μερικές από τις καλύτερες ευχές μας για το 2012.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο πρωτοχρονιάτικο ένθετο «Εντός Εποχής»:entosepoxhs.wordpress.com 

Πηγή: Adbusters
Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

2012-01-11T08:24:00.001+02:00

http://argiros.net/?p=2668

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 7/1/12

Αλήθεια πόσο συμπληρωματικό ήταν το «ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα» στην κύρια αποστολή του ΕΑΜ, δηλαδή στο να μας ελευθερώσει από την σκλαβιά;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο ιστορικό, είναι πρωτίστως πολιτικό και αφορά την σχέση του πολιτικού με το κοινωνικό, την σχέση επαναστατικής στρατηγικής με την τακτική. Αφορά τις μορφές που θα πάρει ο άμεσος κομμουνιστικός αγώνας στην κατεύθυνση του εκβιασμού και της ανατροπής του συστήματος.

Το γνωστό τραγούδι λέει: «Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα θα μας σώσει και από την σκλαβιά..». Το γεγονός πως βάζει πρώτα την σωτηρία από πείνα και μετά από την σκλαβιά δεν νομίζω πως είναι και τόσο τυχαίο. Όπως λέει και ο σοφός λαός: Το νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, πόσο μάλλον δεν πολεμάει για να πάψει να είναι σκλάβος.

Και επειδή το ΕΑΜ δεν ήταν μια μ.κ.ο της εποχής, αλλά ήταν ένα ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα η παρέμβαση του στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο συνιστούσε μια πολιτικοποίηση του κοινωνικού και ταυτόχρονα μια κοινωνικοποίηση του πολιτικού.

Με στόχο την εθνική και την κοινωνική χειραφέτηση, άλλο που υπόταξε την επαναστατική διαδικασία στην εθνική ενότητα με τα γνωστά αποτελέσματα. Οικοδομώντας σε μικρογραφία και αντιφατικά θεσμούς λαϊκής αυτοδιοίκησης, λαϊκά συμβούλια, λαϊκά δικαστήρια και τη κυβέρνηση του βουνού.

Ας πάμε στο σήμερα: Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι αναγκαιότητα να μην αφήνουμε την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια ακόμη και την φιλανθρωπία στις μ.κ.ο, την εκκλησία, τους Δήμους και στους φιλάνθρωπους, με ή χωρίς εισαγωγικά.

Θα πρέπει την ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη να την πάρει στα χέρια του το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Στην κατεύθυνση της οικοδόμησης λαϊκών και εργατικών αντιεξουσιών που θα παράγει- με αντιφατικό και μερικό τρόπο βέβαια, πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά- την διαφορετική πρόταση εξουσίας και ζωής.

Οικοδομώντας δηλαδή ένα πραγματικό κίνημα που θα αίρει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων , δημιουργώντας μια νέα τάξη πραγμάτων, πρόκειται για το κίνημα που ο Μαρξ ονόμασε κομμουνισμό.

Το που θα βρούμε να θρέψουμε το λαό είναι μια μεγάλη κουβέντα και έχει να κάνει με τις μεθόδους που θα χρησιμοποιηθούν. Και σε κάθε περίπτωση θα είναι μέθοδοι επαναστατικοί που θα φτάνουν στο όρια της υπέρβασης της αστικής νομιμότητας, χρησιμοποιώντας όπου χρειάζεται μορφές λαϊκής αντιβίας. Μαυραγορίτες υπάρχουν και σήμερα κατά μια έννοια, είναι τα μονοπώλια, τα πολυκαταστήματα και τα σούπερ μάρκετ.

Και σε κάθε περίπτωση ο στόχος αυτού του αγωνιστικού μετώπου αντίστασης, ρήξης και ανατροπής δεν είναι να σώσει το λαό από την πείνα αλλά να κάνει το λαό άμεσο συμμέτοχο στο αγώνα για την οικονομική-πολιτική και κοινωνική σωτήρια του.

Ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να οικοδομηθούν τόποι που η οικονομία του δώρου και η χαριστικότητα θα διαμορφώνουν όρους κοινοκτημοσύνης. Ενώ δεν πρέπει να αποφεύγονται εργατικές και αγροτικές κολεκτίβες, αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες που θα δουλεύουν σε δίκτυα μιας οικονομίας των αναγκών.

Πρόκειται για μια πολύμορφη και αδιάκοπη επαναστατική διαδικασία που συγκροτεί μια αντικοινωνία που στοχεύει να διαχωριστεί από την καπιταλιστική ψευδοκοινωνία, σπάζοντας τον κόσμο της γενικευμένης αλλοτρίωσης, δυναμώνοντας την ταξική αλληλεγγύη και την τάση χειραφέτησης.

Όχι δεν πιστεύουμε πως μπορεί να αδειάσουμε ειρηνικά τον καπιταλισμό. Αυτό θα μας οδηγούσε από ένα διαφορετικό δρόμο στο ρεφορμισμό, μένοντας στα μισά του δρόμου, όπως συνέβη στην Αργεντινή.

Αυτό το πολύμορφο επαναστατικό κίνημα στην πορεία οικοδόμησης δυαδικής εξουσίας, δικτύων κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης, τόπων κοινοκτημοσύνης και εργατικής- κοινωνικής αυτοδιαχείρισης θα συγκρούετε καθημερινά με το κεφάλαιο και το κράτος του με στόχο την κατάλυση του και την οικοδόμηση της κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγώγων εδώ, περιφερειακά και παγκόσμια.

Ναι δεν φοβόμαστε να λερωθούμε με την εξουσία, αλλά ούτε να περιμένουμε να καταλάβουμε την κρατική εξουσία για να σώσουμε τον κόσμο από την πείνα. Πόσο μάλλον να εκβιάσουμε το κράτος και το κεφάλαιο για να κάνει παραχωρήσεις, όταν δεν έχει συγκροτηθεί μια επαναστατική αντιπρόταση. Δίχως να έχει μπει σε δράση η πολεμική μηχανή του άμεσου επαναστατικού αγώνα. Στο ερώτημα πως θα γίνει αυτό η απάντηση είναι ξεκάθαρη στο κείμενο: Με την συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών δομών του άμεσου επαναστατικού αγώνα στην κατεύθυνση της γενικευμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης Αν και αργήσαμε, ακόμη δεν τελείωσε τίποτε.

Μέσα στην κρίση μας δίνεται η μοναδική ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα εργαλεία μας, αποδομώντας ακόμη πιο αποτελεσματικά την κεφαλαιακή σχέση, συγκροτώντας πολιτικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά και οντολογικά μια κομμουνιστική συνθήκη που σαφώς θα ολοκληρωθεί πολύ αργότερα και παγκόσμια. Αν δεν το πράξουμε τώρα πότε θα το πράξουμε, όταν το κεφάλαιο καταστρέψει τα πάντα και επαναδομήσει την σχέση και την εξουσία του.

Δημήτρης Αργυρός

ΤΟ ΒΗΜΑ - ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ "Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά" - πολιτική

2012-01-10T07:55:00.000+02:00

ΤΟ ΒΗΜΑ - ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ "Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά" - πολιτική

.......«Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας». ....more

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα... Ο Λεχ Βαλέσα ανακάλυψε και επικροτεί τον Κομμουνισμό που διακηρύσσει πως είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

2012-01-09T13:47:00.000+02:00

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα... Ο Λεχ Βαλέσα ανακάλυψε και επικροτεί τον Κομμουνισμό που διακηρύσσει πως είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

Αθήνα 2012 Παραμονή Πρωτοχρονιάς

2012-01-05T12:57:00.002+02:00

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

2012-01-05T12:53:00.000+02:00

http://kokkinhshmaia.wordpress.com/2011/12/21/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83/

Τετάρτη 21/12 – πύλη Ελληνικής Χαλυβουργίας, Ασπροπύργος-

οι μουσικοί: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Διονύσης Τσακνής, Μίλτος Πασχαλίδης, Κίτρινα Ποδήλατα.

Οι φωτογραφίες είναι του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΑΛΟΔΟΥΚΑ
ΠΗΓΗ: www.iskra.gr

ΚΑΛΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

2011-12-31T12:19:00.000+02:00

Τα σκοτεινά(;;;) Γιάννενα του 80

2011-12-29T09:35:00.000+02:00

Στην μνήμη της Λουκίας Ρικάκη που χάθηκε πριν από 2 μέρες. Ήταν η δημοσιογράφος που έκανε το ρεπορτάζ και της στοίχισε την θέση στη κρατική ΕΡΤ

Το ρεπορτάζ όπως ήταν φυσικό τότε, τώρα μάλλον όχι- εμένα δηλαδή ξαναβλέποντας την τώρα δεν κατανόησα το τι προκλητικό είπε- προκάλεσε πολλές μαρτυρίες και εκπομπές στην κρατική τηλεόραση για να "αναστυλώσουν" το "πεσμένο" όνομα της μικροαστικής πόλης μας, βοήθεια μας....
Τότε στα 14 μου(ε μάλλον μεγάλωσα λιγουλάκι) θυμάμαι- κάπου στο βάθος του μυαλού μου- πως την είχα δει την εκπομπή και μου άρεσε παρά πολύ γιατί έμαθα πως είχα μια γαμάουα πόλη που ακόμη δεν την γνώριζα, δεν είχα ακόμη αρχίσει τις μπαρότσαρκες.

.
Τώρα που το ξαναείδα αναγνώρισα αρκετές φάτσες που αργότερα όταν άρχισα τις περιπλανήσεις μου, έτυχε να γνωρίσω και από την καλή και από την ανάποδη... Έτσι ξαναβλεποντάς το δεν το κρύβω μου δημιουργήθηκε μια νοσταλγία για την εφηβεία μου και για την αθωότητα -εν τέλει-εκείνων των Ιωαννίνων....για αυτό το λόγο και ευχαριστώ τον Μιχάλη Καλαμαρά δια του facebook που ήταν η αιτία να τα ξαναθυμηθώ, αν και αυτό έγινε διότι η ρεπόρτερ εκείνης της εκπομπής η γνωστή Λουκία Ρικάκη έφυγε για το μακρύ και σκοτεινό ταξίδι στην ανυπαρξία

http://luciarikaki.blogspot.com/2010/04/vintage-80.html
http://www.luciarikaki.gr/

"ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" : ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ

2011-12-27T22:36:00.000+02:00

Από αύριο Τετάρτη το "δώσε"
Παρασκευή - Σάββατο το "πάρε"...

ό,τι θέλεις φέρνεις - ό,τι θέλεις παίρνεις

ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ

Παρασκευή 30/12 11πμ - 6μμ και Σάββατο 31/12 10πμ - 1μμ

στην "ΟΑΣΗ"

Στην εκδήλωση αυτή κάθε συμπολίτης και συμπολίτισσα , από την Τετάρτη 28/12 1μμ-4μμ στην "ΟΑΣΗ", θα μπορεί να προσφέρει ό,τι θέλει (κυρίως βιβλία, στολίδια, ρούχα πλυμμένα, CD, DVD, παπούτσια, αντικείμενα οικιακής χρήσης, εργαλεία κ.ά.)

Την Παρασκευή και το Σάββατο όλες οι προσφορές θα εκτεθούν και θα μπορεί καθεμιά και καθένας να πάρει ελεύθερα ό,τι χρειάζεται.

Ελπίζουμε ότι οι Γιαννιώτες και οι Γιαννιώτισσες θα αγκαλιάσουν αυτήν την πρωτοβουλία και θα συμμετάσχουν στις προσφορές αλληλεγγύης, τόσο αναγκαίας στην εποχή μας.

Αλληλέγγυοι Γιαννιώτες Πολίτες

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΚΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!!!!!

2011-12-26T22:45:00.003+02:00

ΑΠΟΨΕ 9μμ στο "ΕΝΑΣΤΡΟ"- «ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

2011-12-22T14:01:00.001+02:00

Όποια κι όποιος μπορεί, δεν πρέπει να λείψει απόψε για την τελική
προετοιμασία του "χαριστικού παζαριού αλληλεγγύης".
Παραθέτουμε περίληψη όσων συζητήθηκαν στην προηγούμενη συνάντησή μας.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
«ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»
Φέρτε ό,τι θέλετε να προσφέρετε, πάρτε ό,τι χρειάζεστε

Απόσταγμα συνάντησης
για τη διοργάνωση παζαριού αλληλεγγύης στην "ΟΑΣΗ"
ή/και στην κεντρική πλατεία στα Γιάννενα, αναλόγως καιρού

Πότε θα γίνει:
Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου, 11πμ-7μμ
Σάββατο 31 Δεκεμβρίου, 10πμ-1μμ (και βλέπουμε...)

Πότε μαζεύουμε υλικά (στην "ΟΑΣΗ"):
Τρίτη 27 Δεκεμβρίου
Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου
Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου
Κάθε ημέρα 1-4 το μεσημέρι
Αποθηκευτικός χώρος: Υπηρεσιακό γρ. Δημ.Συμβ. Χρ. Μαντά, στην Πυρσινέλα
{και ταυτόχρονη καθαριότητα "ΟΑΣΗΣ"}

ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΥΜΕ:
Βιβλία, στολίδια, ρούχα (πλυμμένα), CD, DVD, παπούτσια, αντικείμενα
οικιακής χρήσης και εργαλεία - Επιζήτηση προσφορών "εκτός μόδας" από
καταστήματα

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ:
Πάγκοι-τραπέζια, τραπεζομάντηλα, χάρτινες σακούλες, κρεμάστρες,
σκοινί, χαρτόκουτα, καθαριστικά, ίσως κάποιο νάϋλον (θα φέρει η Έλλη)

ΕΘΝΙΚΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;;

2011-12-21T08:32:00.000+02:00

"Περί έλλειψης εθνικής ανεξαρτησίας"

Ένα αρκετά ενδιαφέρον βιντεάκι από την πλευρά του ΚΚΕ που επιχειρεί να αντικρούσει την ευρέως διαδεδομένη άποψη περί έλλειψη εθνικής ανεξαρτησίας. Μια άποψη που αναπαράγει και ενισχύει τις λογικές της εξάρτησης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.
Όμως το βίντεο αντικρούοντας την άποψη της απουσίας της εθνικής ανεξαρτησίας βάζει ζήτημα λαϊκής κυριαρχίας ανάγοντας την κυρίαρχη αντίθεση κεφάλαιο-εργασία στην δευτερεύουσα αντίθεση μονοπώλια-λαός, που τείνει να συσκοτίζει την κυρίαρχη αντίθεση.
Ταυτόχρονα δεν βάζει ζήτημα εξόδου από την ΕΕ που στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί παρά να αποκτήσει αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο καθώς η κυρίαρχες δυνάμεις των εθνικών καπιταλιστικών ελίτ βγαίνουν κερδισμένες από την αντικειμενικά άνιση συνεργασία με τις δυνάμεις των Μαρκοζί. Και αυτό το πράττει γιατί δεν θεωρεί την συγκυρία αντικειμενικά προεπαναστατική, έτσι δεν βάζει ζήτημα- με συγκεκριμένους τρόπους- εξουσίας, ούτε καν αυτής της ρεφορμιστικής λαϊκής εξουσίας. Μιας λαϊκής εξουσίας που στέφεται ενάντια στα μονοπώλια και όχι ενάντια στην συνολική κεφαλαιακή σχέση.
Ναι με μια έννοια μπορεί να πει κανείς πως διαρθρώνεται ένα ζήτημα μιας διαλεκτικής εθνικού-ταξικού στο βαθμό που εκχωρείται σε υπερεθνικά κέντρα τομείς της εθνικής διακυβέρνησης, δίχως όμως το εθνικό να ηγεμονεύει επί του ταξικού. Διότι η εκχώρηση συμβαίνει για να ενισχυθεί η ντόπια εθνική αστική τάξη απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.
Άρα τα όποια «εθνικά ζητήματα» δεν πρόκειται να τα λύσει ένα εθνικό απελευθερωτικά μέτωπο, ένα ΕΑΜ αλλά ένα ταξικό εργατικό μέτωπο στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της κοινωνικής καθολικής απελευθέρωσης με την οικοδόμηση κομμουνιστικών κοινοτήτων εθνικά-περιφερειακά, πανευρωπαϊκά και παγκόσμια.

ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

2011-12-20T12:00:00.000+02:00

http://polites4oassi.blogspot.com/2011/12/blog-post_18.html

Κάποιοι "Πολίτες για την ΟΑΣΗ" αλλά και από την "ΠΛΑΤΕΙΑ" αποφασίσαμε να διοργανώσουμε, όπως άλλωστε έγινε και γίνεται σε κάμποσες άλλες πόλεις, ένα χαριστικό "παζάρι" τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς.

Για τον σκοπό αυτό θα {ξανα}συναντηθούμε στο "ΕΝΑΣΤΡΟΝ", στην αρχή της λεωφ. Δωδώνης, την Πέμπτη 22/12 στις 9μμ.

Στην εκδήλωση αυτή, που την ονομάσαμε "ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" κάθε συμπολίτης και συμπολίτισσα θα μπορεί να προσφέρει ό,τι θέλει (κυρίως βιβλία, στολίδια, ρούχα πλυμμένα, CD, DVD, παπούτσια, αντικείμενα οικιακής χρήσης, εργαλεία κ.ά.) και να πάρει ελεύθερα ό,τι χρειάζεται, χωρίς το "πάρε" να έχει ως υποχρέωση το "δώσε"...

Ελπίζουμε ότι οι Γιαννιώτες και οι Γιαννιώτισσες θα αγκαλιάσουν αυτήν την πρωτοβουλία και θα συμμετάσχουν στις προσφορές αλληλεγγύης, τόσο αναγκαίας στην εποχή μας.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

2011-12-19T10:00:00.000+02:00

Πληρώσαμε την ανάπτυξή τους – ναπληρώσουν τη κρίση τους

συνάδελφοι απολύθηκαν τις τελευταίες μέρες από την BASF τη ΧΕΛΛΑΦΑΡΜστη περιοχή μας αλλά και σε άλλες περιοχές.

Δενείναι οι μοναδικές που έχουν γίνει μέχρι τώρα και έρχονται να προστεθούν στηαπλήρωτη εργασία σε επιχειρήσεις και συνεταιρισμούς στη περιοχή μας αλλά και στιςαπολύσεις συμβασιούχων στη δημόσια διοίκηση.

Δενυπάρχει μεγαλύτερη τρομοκρατίααπό τον εφιάλτη της ανεργίας και την ανασφάλεια

Δενυπάρχει μεγαλύτερη τρομοκρατίααπό την εργοδοτική-διευθυντική αυθαιρεσία, την απόλυση και την ταυτόχρονηπρόσληψη προσωπικού με μπλοκάκια( ως επιχειρηματίες γαρ), πιο φτηνών για τον εργοδότη, με κουτσουρεμένα δικαιώματακαι χαμηλές απαιτήσεις,!

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

συγκυβέρνησηκαι εργοδότες σαρώνουν τα πάντα. Ισοπεδώνουν τα εργασιακά μας δικαιώματαπροσπαθώντας ταυτόχρονα να πνίξουν αυτό που μπορεί πραγματικά να νικήσει τηνκανιβαλική τους πολιτική: τηναλληλεγγύη, την ελπίδα στον αγώνα ,την άποψη για το πώς οργανώνεται η δουλειάκαι τη δυνατότητα να έχουμε νίκες στο τώρα.

Οιαπολύσεις της δικιάς τους κρίσης κάνουν την εμφάνισή τους. Είτε στις επιχειρήσεις που «δεν έχουν δουλειά» είτεσε αυτές που έχουν υπερβολικά κέρδη. Είναι κοινό μυστικό ότι οι επιχειρήσειςτου κλάδου μας πολυεθνικές και μή, έχουν πληγεί λιγότερο από κάθε άλλο κλάδο τοτελευταίο διάστημα.( Πάνω από τις πλάτες των σ/φων μας έχει περάσει η τεράστιααύξηση του τζίρου-κερδών των εταιρειών. Αυτό ισχύει και για τους απολυμένους σ/φους). Θέλουν ναξεπεράσουν την κρίση τους στην πλάτη μας σαν να μη θησαύριζαν τόσο καιρό από τηδική μας δουλειά ενώ την ίδια ώρα τα διευθυντικά στελέχη πουλάνε καλήσυμπεριφορά στα αφεντικά για να διατηρήσουν τις καρέκλες τους και τους παχυλούςμισθούς τους……….

ΜΙΛΑΝΕΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΕΝΝΟΩΝΤΑΣ ΤΑ «ΔΩΡΑ» ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

(φοροαπαλλαγές, δις στους τοκογλύφους-τράπεζες, κατάργησησυλλογικών συμβάσεων , δουλειά μέχρι θανάτου κτλ.)

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑΑΠΑΓΟΡΕΥΤΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ!

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,χρήματα υπάρχουν για να ζούμε όλοι αξιοπρεπώς από μία και μόνο δουλειά καιμάλιστα με πολύ λιγότερο χρόνο εργασίας και σε πολύ καλύτερες συνθήκες μόνο πουονομάζονται «κέρδη» και «υπερκέρδη», μόνο που δίνονται στις τράπεζες και τηδιαπλεκόμενη κρατικοδίαιτη-επιδοτούμενη «επιχειρηματική πρωτοβουλία».

Οι εργαζόμενοι να πάρουμε τηνκατάσταση στα χέρια μας και να ανατρέψουμε το εφιαλτικό εργασιακό τοπίο πουδιαμορφώνεται τόσο στην περιοχή μας όσο και παντού. Η επίθεση αφορά όλους μαςκαι μόνο ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε. Μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Ναδιεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Μπορούμε, όταν κι εφόσον συλλογικά θαυψώσουμε το ανάστημά μας απέναντι σε όσους μας επιτίθενται.

Να μειωθούν τα κέρδη τους κι όχι οι θέσεις εργασίας!

Καλούμεόλα τα πρωτοβάθμια σωματεία να συνεδριάσουν άμεσα, να καλέσουν συνελεύσεις γιανα παρθούν πρωτοβουλίες σε αγωνιστική κατεύθυνση το επόμενο διάστημα.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΓΕΩΠΟΝΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΗΠΕΙΡΟΥ-ΚΕΡΚΥΡΑΣ-ΛΕΥΚΑΔΑ

Το αλληλέγγυο πεδίο σε αναζήτηση και πειραματισμό

2011-12-18T21:21:00.001+02:00

http://argiros.net/?p=2592

Έπρεπε να το περιμένουμε πως μετά την εκκλησία, τους δήμους -βεβαίως, βεβαίως- κοινωνική ευαισθησία και αλληλεγγύη θα «πουλούσαν» και οι εθνικιστές, ακροδεξιοί και όχι μόνο.   Διαβάζουμε ανακοίνωση του πατριωτικού μετώπου: «Ανταλλακτήριο αγροτικών και ελληνικών προϊόντων. Ένα ακόμη βήμα για την ανακούφιση του Λαού μας: Ολοκληρώνεται το Ανταλλακτήριο αγροτικών και ελληνικών προϊόντων. Καλούνται εθελοντές/αγρότες/καταναλωτές να στηρίξουν/βοηθήσουν/στελεχώσουν τον αγώνα μας ώστε να μην πεινάσει κανείς, στις σκοτεινές εποχές που βιώνουμε και στις σκοτεινότερες που έρχονται.( http://diaggeleas.wordpress.com/2011/11/30/%CF%8
0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE
%B9%CF%89%C
%CF%8C%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%89%CF%80%CE%
BF%CE%B1F%84%CE%B9%CE%BA
%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1
%CE%BA%CF%
84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%B3%CF%81/)
Ναι καλά διαβάζουμε. Το πατριωτικό μέτωπο ανοίγει

κοινωνικό συνεταιρισμό και ανταλλακτήριο, φυσικά και δεν υπάρχει καμία αυταπάτη, μόνο για τους Έλληνες και όχι για τους μετανάστες, δεν θα μπορούσαμε και τίποτε καλύτερο από το πατριωτικό μέτωπο.

Να όμως που με αυτή την κίνηση το εν λόγω κόμμα βγαίνει από τα αριστερά στην αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, ρεφορμιστική και επαναστατική. Και το ερώτημα είναι γιατί η αριστερά δεν παίρνει κεντρικά τέτοιες πρωτοβουλίες, Όχι περιφερειακά η μια ή η άλλη συνιστώσα ή κάποιοι αριστεροί πολίτες, αλλά γιατί δεν αποτελεί κεντρική επιλογή της αριστεράς. Γιατί μια τέτοια πρωτοβουλία δεν την πήρε το ΚΚΕ ή το ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή γιατί δεν την παίρνουν από κοινού, ενότητα δεν θέλουν κάποιοι ή δεν θέλουμε;
Δεν βάζω μέσα την Δημοκρατική Αριστερά όχι τόσο γιατί δεν την θεωρώ αριστερά, δεν έχω κανένα αριστερόμετρο για να μετρήσω αριστεροφροσύνη, όπως κάποιοι μετράγανε εθνικοφροσύνη, αλλά γιατί η ίδια στηρίζει διαδικασίες κοινωνικής αλληλεγγύης που παίρνονται από τα «πάνω», όπως είναι το κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου Ιωαννιτών και από την δική της οπτική σωστά πράττει.
Αντίθετα προσδοκώ τέτοιες πρωτοβουλίες σε μαζική κλίμακα να ξεπηδήσουν από τα «κάτω», από τους μαζικούς φορείς, πολιτικούς και κοινωνικούς. Αυτό δεν συνεπάγεται πως ζούμε σε ένα έρημο της πραγματοποιημένης αλλοτριωμένης ατομικότητας που κινείται με γνώμονα το ο «σώζων εαυτόν σωθήτω».
Απεναντίας όπως σημειώνουν και οι εφημερίδες οικοδομείται ένας χώρος αλληλεγγύης και αλληλέγγυας οικονομίας κυρίως με την συμμετοχή δυνάμεων από το χώρο της αριστεράς, της αντιεξουσίας, των αναρχικών, ευαισθητοποιημένων πολιτών, καθώς και ανθρώπων και δυνάμεων με γνήσια χριστιανική στάση και αντίληψη. Μια αντίστοιχη πρωτοβουλία παίρνουν και στα Γιάννενα οι «πολίτες για την Όαση», κάνοντας την πρώτη συνάντηση τους στο «Έναστρο» αυτό το Σάββατο το μεσημέρι. http://polites4oassi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html.
Φυσικά αυτό ο πολύμορφος χώρος της κοινωνικής αλληλεγγύης και της αλληλέγγυας οικονομίας που «εγγράφει» διαφορετικές πολιτικές λογικές, σε πολλές πλευρές ανταγωνιστικές, δεν έχει ακόμη συντονιστεί ή ακόμη δεν αποτελεί εναλλακτική απάντηση στο σύστημα της αγοράς, κρατικής ή ιδιωτικής, απέναντι στο ολοκληρωτικό σύστημα της εμπορευματικής αλλοτρίωσης και παρακμής.
Γιατί τελικά εκεί βρίσκεται το στοίχημα για την ιστορική στιγμή που ζούμε. Δηλαδή μέσα από αυτό το ζόφο να οικοδομηθεί μια λογική, μια αντίληψη που θα δίνει δύναμη στους ίδιους τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, και όχι στις δομές της πολιτικής και της οικονομίας που λειτουργούν ως εξουσιαστικοί μηχανισμοί, ανεξάρτητα το πρόσημο που κατέχουν.
Και αυτό για να συμβεί πρέπει η οικονομία των εμπορευμάτων να αντικατασταθεί από την «οικονομία» των κοινών αγαθών. Δηλαδή από αυτό το σύστημα που ονομάζεται κομμουνισμός και αυτό όχι σε ένα μακρινό μέλλον αλλά από τα σήμερα, σίγουρα με μορφές αντιφατικές, αντιθετικές και μερικές, αλλά από τα σήμερα, συγκροτώντας κοινότητες ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών στα πλαίσια μιας γενικευμένης κοινωνικοποίησης της ολότητα του κοινωνικού γίγνεσθαι.
Αντίληψη που στην πλειοψηφία της αριστεράς φωτογραφίζεται ως αριστερισμός και αναρχισμός καθώς για αυτήν όλα περνάνε μέσα από την κατάληψη του κράτους- ειρηνικά ή μη- που θα βοηθήσει την οικονομία να λειτουργήσει προς όφελος του λαού και των εργαζομένων. Για αυτό το λόγο και η αριστερά δεν συμμετέχει κεντρικά σε πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλέγγυας οικονομίας, ξεχνώντας το τραγούδι «το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα…». Όπως επίσης ξεχνά     πως στα νιάτα της η αστική τάξη προτού κάνει την τελική έφοδο στην Βαστίλη, είχε ηγεμονεύσει στην κοινωνία και στην οικονομία.
Ναι γνωρίζω και ενστερνίζομαι ως ένα σημείο τις ενστάσεις και των κλασικών του μαρξισμού, περί αδυνατότητας της εργατικής τάξης να γίνει ηγεμονική δύναμη προτού πάρει την εξουσία, η ιστορία έδειξε επίσης πως και όποτε την πήρε φάνηκε αδύναμη να την κρατήσει και την παρέδωσε σε άλλα στρώματα, εξασφαλίζοντας πρωτόγνωρα δικαιώματα, μα όχι για μακρό διάστημα.
Για αυτό το λόγο θα πρέπει να υπάρξει ένας πρωτοπόρος, πολύμορφος και πρωτόγνωρος πειραματισμός για την άρση της αντιθετικής σχέσης κεφάλαιο-εργασία από τα σήμερα. Σε αυτό βοηθάει τόσο η πολύμορφη κρίση που πετάει στο περιθώριο ζωντανή εργασία, όσο και η ανάπτυξη αυτού που ονομάζεται γενική διάνοια, δηλαδή της τάσης ηγεμονίας της διανοητικής εργασίας πάνω στην χειρονακτική που απελευθερώνει αντιφατικά παραγωγικές δυνάμεις και ελεύθερο χρόνο.
Όχι δεν πιστεύω πως μπορεί το υπάρχον σύστημα να ανατραπεί από τα μέσα και μόνο σε κοινωνικό επίπεδο. Αυτό που πιστεύω είναι πως για να ανατραπεί, θα πρέπει πρώτα να οικοδομηθεί, κοινωνικά, οικονομικά, διαπροσωπικά, οντολογικά και υπαρξιακά η αντιπρόταση.
Δημήτρης Αργυρός

Η λέξη-κλειδί είναι: Αλληλεγγύη

2011-12-16T08:47:00.001+02:00

αντιγράφω από το μπλοκ:http://polites4oassi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html

«Χαθήκαμε»; Όχι δά!
Η λέξη-κλειδί είναι: Αλληλεγγύη

Σάββατο 17/12 το μεσημέρι στο "ΕΝΑΣΤΡΟ"

Ναι!«Απουσιάσαμε» από το μπλογκ (και από άλλες δράσεις) Καλοκαίρι-Φθινόπωρο.

Λίγο τοίδιο το Καλοκαίρι, ως ...σκορποχωρικό, λίγο οι ανακοινώσεις της Δημοτικής Αρχήςπερί υπαγωγής της αποκατάστασης (ανακατασκευής) της "ΟΑΣΗΣ" πρώτα στοευρωπαϊκό πρόγραμμα ΕΣΠΑ και τελευταία στο "Τζέσικα"... Που,υποθέτουμε, ότι είναι και η «δικαιολογία» τους που δεν απάντησαν στην αίτησήμας να αναλάβουμε την διαχείριση και την σταδιακή αποκατάσταση του κτηρίου καιτου έξω χώρου... Λίγο οι ραγδαίες εξελίξεις στα πολιτικά πράγματα που έχουνπαγώσει πολλούς "ταγούς"...

Η "ΟΑΣΗ"παραμένει ξεκοιλιασμένο κουφάρι στη μέση της πόλης, θύμα της ιδιωτικής ...υστεροβουλίας,στην οποία υποκλίνονται όλοι οι, γαλαζοπράσινοι ως τώρα, ιθύνοντες.

Για πάνω απόσαράντα (40) μήνες τώρα. Για πάνω από τριάμισυ χρόνια.

Και πρόσφατα είχαμεκαι άλλο παρόμοιο συμβάν: Και ο ιδιώτης ...«επενδυτής» του "ΓιαννιώτικουΣαλονιού" το εγκατάλειψε, αφήνοντας -ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ!- ένα μεγάλο"φέσι" στο Δήμο από απλήρωτα ενοίκια...

«Έξεστι τοιςιδιώταις επενδυτέσιν ασχημονείν» που θά' λεγε και ο αρχαίος ρήτωρ, αν ζούσε ακόμα...

Όμως...

Μεταφέρουμε τμήματου άρθρου του Κώστα Καρτάλη από την σημερινή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ":

Ηλέξη-κλειδί είναι: Αλληλεγγύη

Οιατομικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης είναι πολύ πιο αποτελεσματικές όταν γίνονταισυλλογικές. Στο Ηράκλειο ο Σύλλογος Ανέργων κι Επισφαλώς Εργαζομένων Ηρακλείου,σε συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου και σε συνεννόηση με τον ΕμπορικόΣύλλογο, πραγματοποιεί εκστρατεία συλλογής ρούχων και παπουτσιών απόκαταστήματα του Ηρακλείου, τα οποία θα διαθέσει σε άπορες οικογένειες τηςπόλης.

Από τογειτονικό Ρέθυμνο μας έρχεται μια άλλη πρόταση αυτοοργάνωσης καιαλληλοβοήθειας: με πρωτοβουλία της ομάδας «Τσουκνίδα» δημιουργήθηκε δίκτυοανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών. Συμμετέχουν σύλλογοι και φορείς όπως ηΕΛΜΕ, η Ενωση Γιατρών, οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο και άλλοι.

Στοδίκτυο κάποιος θα μπορεί να προσφέρει προς ανταλλαγή, να ζητά να ανταλλάξει καινα προσφέρει εθελοντικά. Ηδη έχει φτιαχτεί μια λίστα με ανθρώπους που δηλώνουντι προσφέρουν και τι ζητούν να ανταλλάξουν και επίσης τι προσφέρουν εθελοντικά,και σύντομα θα είναι διαθέσιμη και μέσω Διαδικτύου.

Οικινήσεις και οι δράσεις αλληλεγγύης χρειάζονται τη βοήθεια και τη στήριξη όλωνμας, γιατί κανείς μας πλέον δεν είναι σίγουρος για το τι μας ξημερώνει.

Και για τα Γιάννενα...έπεσε η ιδέα να οργανώσουμε στην "ΟΑΣΗ" μιά

"Αγορά προσφορώνχωρίς χρήμα",

όπου θα μπορείκανείς να πάρει ό,τι του χρειάζεται και να φέρει ό,τι δεν χρησιμοποιείπιά, χωρίς να πληρώνεικάτι ή να εισπράττει κάτι.

Και είπαμε ναβρεθούμε το Σάββατο 17/12 το μεσημέρι στο "ΕΝΑΣΤΡΟ",στην αρχή της Λεωφ. Δωδώνης, για να το οργανώσουμε.

Να μην λείψουνόποιοι και όποιες μπορούνε!

Πρόταση δημιουργίας Αντιπολεμικού Αντιμιλιταριστικού Αντιεθνικιστικού Συντονισμού

2011-12-14T13:45:00.000+02:00

Πρόταση δημιουργίας Αντιπολεμικού Αντιμιλιταριστικού Αντιεθνικιστικού Συντονισμού (Ανοικτή σύσκεψη την Τετάρτη 21/12, στις 7.00 μ.μ. στο Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη)

Συνειδητοποιώντας ότι στον σύγχρονο Κοινοβουλευτικό Ολοκληρωτισμό, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να γαλουχήσουν με ακραίες μεθόδους και εθνικιστική προπαγάνδα τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων ώστε να είναι προετοιμασμένοι για θερμά πολεμικά επεισόδια που θα προκαλέσει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών Ελλάδας-Τουρκίας, για την συμμετοχή τους στις δολοφονικές αποστολές των ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ, αναλαμβάνοντας επίσης ρόλο Απεργοσπάστη και αποστολές Καταστολής των κοινωνικών κινημάτων. Καλείται σε «εθνικές ενότητες», να υποταχθούμε δηλαδή στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα της πραξικοπηματικής συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, του κόσμου του πλούτου, των ΜΜΕ και των Μνημονίων Ε.Ε.-ΔΝΤ. Καθώς σε κάθε μεγάλη απεργία απειλούμαστε με την έξοδο του Στρατού στους δρόμους, την αποστολή της Ευρωαστυνομίας., ενώ το ΝΑΤΟ σχεδιάζει στρατιωτική επέμβαση εναντίον κοινωνικών εξεγέρσεων.

Όμως. μέσα σε κάθε έθνος, υπάρχουν δύο έθνη. Απέναντι στο έθνος των καταπιεστών και των εργοδοτών, υπάρχει το έθνος του κόσμου της εργασίας, των εργατών στην Ελληνική Χαλυβουργία, των ανέργων, των αγωνιζόμενων φοιτητών και μαθητών, των εξεγερμένων του Δεκέμβρη του 2008 και των συγκλονιστικών εργατικών αγώνων. Που παλεύει ενάντια σε ΝΑΤΟ και ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Που δεν ψαρώνει από τα «εθνικοαπελευθερωτικά» καλέσματα των ακραίων εθνικιστών που θέλουν «να σώσουν την χώρα από το γερμανό κατακτητή», αγνοώντας ότι ο εχθρός είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα, σε Μαξίμου, τράπεζες, ναυτιλιακά γραφεία, φορά το κουστούμι του «εθνικού εργολάβου και προμηθευτή»!

Τμήμα αυτών των κοινωνικών αγώνων και αναζητήσεων είναι οι Αντιρρησίες Συνείδησης, οι Ολικοί Αρνητές Στράτευσης και το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, της καθημερινής προσπάθειας ανάπτυξης Κινήματος Μέσα και Έξω από τον Στρατό. Όλοι αυτοί που επιλέγουν να αμφισβητήσουν έμπρακτα τα ιδεολογήματα «σωτηρίας του έθνους» που προσπαθούν να ενώσουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, και αντ' αυτού προτάσσουν την ταξική σύγκρουση. Που θεωρούν ότι τα σύνορα στους χάρτες χωρίζουν ταξικά αδέλφια. Που έχουν πλήρη συνείδηση ότι ο φόβος του «εξωτερικού» και «εσωτερικού» εχθρού που καλλιεργείται μεθοδευμένα από το σχολείο κιόλας είναι μια καλοστημένη προπαγάνδα για να υπομένουμε αγόγγυστα κάθε μορφή εκμετάλλευσης.
Καλούμε στη δημιουργία Αντιπολεμικού Αντιμιλιταριστικού Αντιεθνικιστικού Συντονισμού που πλάι πλάι θα αγωνίζονται όλες οι τάσεις του αντιμιλιταριστικού κινήματος, όσοι θεωρούν ότι η Αντιπολεμική-Αντιεθνικιστική πάλη πρέπει να τείνει και να αλληλοτροφοδοτείται από έναν σύγχρονο Εργατικό Διεθνισμό που θα συνενώνει το έθνος των εργαζόμενων σε Ελλάδα-Τουρκία-Βαλκάνια ενάντια στον κοινό τους εχθρό, από την συνολική αμφισβήτηση του συστήματος εξουσίας και του χυδαίου καθεστώτος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437 Diktiospartakos.blogspot.com

diktiospartakos.blogspot.com

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ

2011-12-14T07:46:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, μάλλον δεν είναι, αλλά λίγο προτού ξεσπάσει μια οικονομική κρίση, σε αντίθεση με ένα οικονομίστικο μοντέλο ξεσπά μια κοινωνική εξέγερση, ίσως και σαν προοίμιο αυτών που έρχονται.

Εξέγερση με υποκείμενο όχι γενικά και αόριστα τον λαό ή τους εργαζόμενους αλλά την νεολαία, ίσως γιατί αυτή έστω και ασύνειδα αποτελεί πάντα τον ευαίσθητο πομπό και δέκτη τεκτονικών αλλαγών που αφορά και την ζωή του…

Στα τέλη της δεκαετίας του 60, την πλαδαρότητα και την εμπορευματική ανία της δυτικής καπιταλιστικής κοινωνίας σπάει με κρότο ο Μάης του 68 αλλάζοντας την ροή των πραγμάτων. Που αλλάζουν ακόμη πιο δραματικά με την έκρηξη της οικονομικής κρίσης των αρχών του 70, κρίση που κλείνει με δραματικό τρόπο την χρυσή 35ετια. Ο Μάης του 68, ο εξεγερμένος Μάης τότε απέτυχε να δώσει μια εξεγερσιακή απάντηση σε ένα βάθος χρόνου που θα έδινε μια διέξοδο, μια φιλολαϊκή διέξοδο στην κρίση του 70. Απεναντίας το εν πολλοίς ελευθεριακό πρόσταγμα του Μάη μεταμορφώθηκε σε μια νεοφιλελεύθερη πολιτική και κοινωνική πρόταση που ήταν και η απάντηση στην κρίση υπέρ του συστήματος.

Κοντά σαράντα χρόνια από το Μάη του 68, ένα εξίσου περίεργο και ανατρεπτικό μήνα με τον Μάη, τον Δεκέμβρη του 2008 η μεταμοντέρνα, μεντιακή καταναλωτική σαγήνη σπάει από την νεολαιίστικη εξέγερση της νεολαίας με αφορμή την «ατυχή» δολοφονία- για να θυμηθούμε τον Ντάριο φο- ενός 15χρονου.

Η εξέγερση και σωστά κατά την δική μου γνώμη έβαλε στόχο ό,τιδηποτε τους κατάπινε την ζωή, ό,τιδηποτε τους έπνιγε το μέλλον. Κτύπησε με βιαιότητα το σύστημα, το εμπόρευμα και τα σημεία του. Το κτύπησε όχι συμβολικά αλλά πραγματικά καταστρέφοντας το, επίσης κτύπησε το μπάτσο και τους μπάτσους, αυτούς που φυλάνε και τρομοκρατούν για λογαριασμό των αφεντικών της ζωής μας.

Η καταστροφή όμως συνεχίστηκε, όχι βέβαια από το συμβάν Δεκέμβρη, όπως υποστηρίζει ο Μπαντιού, αλλά από το ίδιο το σύστημα που έχει μπει στην πιο βαθιά κρίση του, στην επιθανάτια κρίση του, τουλάχιστον όπως το ζήσαμε μέχρι τα σήμερα..Ήδη από τον εξεγερσιακό Δεκέμβρη του 08 φαίνονταν η κρίση που έρχονταν από την πιο βαθιά καρδία του παγκόσμιου καπιταλισμού στις ΗΠΑ.

Σήμερα έχουμε περίπου 50% λιγότερο ΑΕΠ από το 2010, με διπλασιασμό των άνεργων και χιλιάδες μικρομάγαζα κλεισμένα. Κτυπιέται με αυτό τον τρόπο όχι μόνο η εργατική δύναμη αλλά και η μικροιδιοκτησία προς δόξα των τραπεζών, που δικαίως είχαν μπει στο μάτι των διαδηλωτών του Δεκέμβρη. Αλήθεια ο μέσος ανθρωπάκος με παθήματα πολλά που γκρίνιαζε για τις καταστροφές στις περιουσίες το Δεκέμβρη, τι κάνει σήμερα που μένει άνεργος και απλήρωτος; Με το Δεκέμβρη του 08 να φαντάζει ως ένα φως που απομακρύνεται μες στο ζόφο της κρίσης.

Αλήθεια πια θα είναι η εξέλιξη του Δεκέμβρη του 08, θα ενσωματωθεί όπως ο Μάης του 68 ή ο Νοέμβρης του 73 ή θα μείνει άσβεστο φως εξέγερσης όπως ο άλλος Δεκέμβρης του 44; Και δίχως Βάρκιζα αυτή την φορά, όπως υποστηρίζουν και κάποιο σύντροφοι.Λέτε για αυτό το ΚΚΕ ακούει Δεκέμβρη 08 και κόβει πέρα;;

Η κρίση βαθιά, ακόμη πιο βαθιά από το 73 με τα περιθώρια ενσωμάτωσης να είναι ανύπαρκτα. Πόσο μάλλον που ο εν λογω «Δεκέμβρης» με την απουσία αιτημάτων του δεν έχει τι να ενσωματώσει. Ο «Δεκέμβρης» δεν απαίτησε κάτι, τα διεκδίκησε όλα, σε μια στιγμή που το σύστημα ετοιμάζονταν να τα πάρει όλα πίσω.

Οικοδομώντας πεδία και αντιεξουσίες που δεν κράτησαν καιρό και που δεν κατάφεραν να συντονιστούν έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν την επίθεση των αφεντικών που έρχονταν…

Έσπειρε όμως μια αντίληψη και ένα εξεγερσιακό πνεύμα και πείσμα που το συναντήσαμε σε όλες τις εργατικές και λαϊκές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα και τα μνημόνια καθώς και στο κίνημα των πλατειών…

Ναι με μια έννοια ο Δεκέμβρης φωτίζει το δρόμο των εξεγέρσεων που έρχονται….Όχι θα διαφωνήσω λίγο με κάποιους που λένε ήταν ερώτημα αλλά όχι απάντηση..ήταν και ερώτημα και απάντηση..το ερώτημα ή αυτοί ή εμείς και η απάντηση της εξέγερσης….

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Ελλάδα, Δεκέμβρης 2008: To προλεταριάτο έδειξε το δρόμο… – ICG

2011-12-07T12:00:00.001+02:00

http://rioter.info/2010/02/20/996/

Ελλάδα, Δεκέμβρης 2008

Το προλεταριάτο έδειξε στο παγκόσμιο προλεταριάτο τον ουσιαστικό δρόμο που πρέπει να πάρει – ICG

“Η συνθήκη για μια νικηφόρα εξέγερση είναι το γεγονός ότι εξαπλώνεται” [2]

Όπως δείξαμε στο πρώτο μέρος αυτού του άρθρου, η διεθνής προλεταριακή εξέγερη ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό συνεχίζει να εκτυλίσσεται τους τελευταίους μήνες, καθώς η αστική κοινωνία συνεχίζει να επιβάλλει τις καταστροφικές συνθήκες της ωθώντας στη φτώχεια τον πληθυσμό του πλανήτη. Εξέγερση που εκφράστηκε μέσα απ’ τους αγώνες των φυλακισμένων, των μεταναστών χωρίς χαρτιά, των φοιτητών, των περιθωρειοποιημένων. Αυτοί, κράτησαν αρκετούς μήνες, μέχρι τη γενίκευση του αγώνα τον Δεκέμβρη του 2008. Με τον τρόπο αυτό, προείκαζαν το τί μπορεί και μέλει να συμβεί σε άλλες χώρες, ενώ έδιναν το στίγμα του δρόμου που πρέπει να ακολουθηθεί. Μ’ άλλα λόγια, αυτό το διεθνές και διεθνιστικό εγχείρημα κατά του καπιταλισμού κέρδιζε συνεχώς έδαφος στην Ελλάδα, μέχρι τη σαρωτική εξέγερση του Δεκέμβρη, που πυροδοτήθηκε απ’ τη δολοφονία του νεαρού Αλέξη Γρηγορόπουλου από τους ένοπλους μπράβους αυτού του άθλιου κοινωνικού συστήματος.

Οι τοίχοι, η απομόνωση, οι διαχωρισμοί που ο καπιταλισμός είχε υψώσει παντού, μέσα από κάθε λογής ασυναρτησίες που στόχευαν όλες τους στην άρνηση του προλεταριακού αγώνα, γκρεμίστηκαν από το ίδιο το προλεταριακό κίνημα, ωστόσο αυτό δεν ξεπέρασε χωροχρονικά τη χώρα αυτή και μόνο στιγμές της αποκορύφωσης του αγώνα. Αυτό συνέβη γιατί οι προλετάριοι που βγήκαν στους δρόμους δεν βγήκαν απλά ως τέτοιοι: δηλαδή εργάτες ή άνεργοι, ντόπιοι ή ξένοι, με χαρτιά ή χωρίς, φοιτητές ή νεολαίοι απ’ τις εργατογειτονιές, νέοι (ακόμα και παιδιά!) ή γέροι, άνδρες ή γυναίκες, νόμιμοι ή παράνομοι, κουκουλοφόροι ή με τα πρόσωπά τους, μαθητές ή καθηγητές, επαρχιώτες ή μητροπολιτάνοι, αλλά ακριβώς επειδή το κίνημα, καταφεύγοντας σε όλα τα διαθέσιμα μέσα (φυλλάδια, διαδίκτυο, αφίσσες, εφημερίδες κλπ) ανοιχτά αρνήθηκε όλες αυτές τις κατηγοριοποιήσεις με τις οποίες ο ιστορικός εχθρός προσβάλει και προσπαθεί να αποδυναμώσει και να ρευστοποιήσει αυτό το εξαιρετικό και γενναίο κοινωνικό κίνημα.

Οι πρώτες εκφράσεις αυτού του κινήματος ώστε να απλωθεί στον κόσμο διακήρυσσαν: “Ποιοι βρισκονται πίσω από την εξέγερση; Ποιών οι ενέργειες,οι δράσεις,οι κινήσεις κρατούν και φουντώνουν τη φλόγα της; Των αναρχικών; Των μαθητών; Των μεταναστών; Των άνεργων και καταφρονεμένων; Των νεολαίων από τα πλούσια βόρεια και νότια προάστια; Των τσιγγάνων; Των χουλιγκάνων; Των εργατών; Oλων αυτών και πολύ περισσότερων είναι οι ενέργειες,οι δράσεις,οι κινήσεις της εξέγερσης και όλες αυτές μαζί σχηματίζουν την ασταμάτητη λάβα που ξύπνησε όταν η πρόστυχη αδιανόητη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη συντάραξε την Ελλάδα το βράδυ του Σαββάτου“. [3] Πέρα από τους περιορισμούς που περιλαμβάνουν αυτά τα πρώτα γραπτά μανιφέστα, ανατρέχουν σ’ αυτό που τα μίντια προσπαθούν να αποκρύψουν, διακηρύσσοντας ανοιχτά πως η εξέγερση αυτή ανήκει σε όλους.

Στη διάρκεια των γαλλικών προαστειακών ταραχών, ο διαχωρισμός και η υποτίμηση πέρασαν στο ντούκου, ακόμα και σε σημείο ανοιχτής προσβολής, στο όνομα του προλεταριάτου, των προλεταρίων αυτών που είχαν εξεγερθεί. Στην Ελλάδα, η αστική τάξη χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο μέσο προκειμένου να απαξιώσει τις ταραχές ή τουλάχιστον να τις περιορίσει σε ζήτημα ορισμένων κοινωνικών κατηγοριών. Ωστόσο, το κίνημα πέτυχε να γελοιοποιήσει όλες αυτές τις προσπάθειες, κι ακόμα να εκθέσει τους λακέδες του Κράτους, ως τέτοιους. Τα μίντια, η φωνή των εχθρών μας, διακήρυσσαν παντού πως δεν είναι παρά ένα θέμα αντιμετώπισης “απλως” ενός τσούρμου αναρχικών, χούλιγκανς και πιτσιρικάδων, μόνος σκοπός των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο από την “τυφλή βία”, όμως η γενίκευση των ταραχών, και ο λόγος που παρήγαγαν, επιβεβαιώνοντας την προλεταριακή κι επαναστατική φύση τους, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για αμφιβολίες, στους προλεταρίους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και άλλων χωρών. Οι διακηρύξεις τους έκαναν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν απλά θέμα αλλαγής μιας δεξιάς κυβέρνησης με μια πιο αριστερή, ή κατά μιας μορφής διακυβέρνησης και υπέρ μιας άλλης, ή αλλαγής της κυβέρνησης ώστε τα πράγματα να επιστρέψουν στην ομαλότητα. Το αντίθετο μάλιστα, αυτή η ίδια η ομαλότητα, η καθημερινή ρουτίνα, αποκηρύχθηκε από την προλεταριακή ταραχή γι αυτό που ήταν: μισθωτή σκλαβιά και διαρκής εκβιασμός. Το κίνημα φτύνει την αλήθεια του στην μούρη των αντεπαναστατικών ψευτοαιτημάτων.

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό το προλεταριάτο μέσα στον καπνό της μάχης ξεκαθάριζε τόσο αδιαμφισβήτητα τους επαναστατικούς στόχος του. Ένα φυλλάδιο συντρόφων μας γράφει: “Είμαστε κομμάτι μιας εξέγερσης της ζωής ενάντια στον καθημερινό θάνατο που επιβάλλουν οι υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις” [4]. Και συνεχίζει: “Στήνουμε τέλος ένα γερό οδόφραγμα στην μίζερη κανονικότητα ενός κύκλου παραγωγής και κατανάλωσης. Στην παρούσα συγκυρία, ότι πιο σημαντικό διακυβεύεται είναι η ενίσχυση αυτού του οδοφράγματος απέναντι στον ταξικό εχθρό.”

Πόσο υπέροχη κατάφαση του προλεταριάτου ως τάξη! Και πόσο τρομαχτική (για την μπουρζουαζία) επανοικειοποίηση του προλεταριακού αγώνα για την καταστροφή του κοινωνικού συστήματος και της κυρίαρχης τάξης! “Μιλάμε επίσης πάνω στην ιστορική συγκυρία της ανασύνθεσης ενός νέου ταξικού υποκειμένου, που από παλιά κουβαλά την υπόσχεση ότι θα αναλάβει τον ρόλο του νεκροθάφτη του καπιταλιστικού συστήματος. Θεωρούμε ότι το προλεταριάτο δεν υπήρξε ποτέ τάξη εξαιτίας της θέσης του, αλλά αντίθετα συγκροτείται ως τάξη για τον εαυτό της πάνω στο έδαφος της σύγκρουσης με τα αφεντικά, πρώτα πράττοντας και μετά συνειδητοποιώντας την πράξη του.” [5]

Το προλεταριάτο ξαναγεννιέται όταν βγαίνει στους δρόμους. Το προλεταριάτο ψηλαφεί και προσδιορίζει τον εαυτό του αντιμέτωπο με το κεφάλαιο, την ακριβή επαναστατική θεωρία που διαπιστώνουν έπειτα οι πρωτοποριακές εκφράσεις. Την ίδια την έννοια του προλεταριάτου, πάντα κακοποιημένη, διαστρεβλωμένη, κοινωνιολογικοποιημένη, συνήθως περιορισμένη στους παραδιοσιακούς βιομηχανικούς εργάτες και συστηματικά αδειασμένη από τις κοινωνικά αντίρροπες δυνάμεις της αντεπανάστασης, ξαναδιεκδικείται εδώ από τους συντρόφους μας: το προλεταριάτο συνιστά τον εαυτό του στην αντιπαράθεση με το κεφάλαιο! το προλεταριάτο υφίσταται ως μια δύναμη ενάντια στην “μισθωτή εργασία που παραμένει πάντα ένας εκβιασμός” [6].

Αυτό που δεν μπορεί πια να κρατηθεί μυστικό είναι η γενίκευση των ταραχών, ούτε σε εθνικό ούτε σε διεθνές επίπεδο, ο παλιός μας εχθρός μπορεί πια να συνεχίσει να εξηγεί, μέσα απ’ όλα τα μίντια/μέσα που έχει στη διάθεσή του, ότι “η δεξιά κυβέρνηση έκανε λάθη”, και ότι “θα έπρεπε να παραιτηθεί”. ΄Όμως αμέτρητες προκηρύξεις και μανιφέστα εκδόθηκαν για να αποκηρύξουν αυτό το άθλιο ψέμα.

“Πολιτικοί και δημοσιογράφοι τριγυρνάνε κομπάζοντας και προσπαθούν να υποβάλλουν πάνω στο κίνημα μας την δική τους αποτυχημένη λογική. Σύμφωνα με αυτή την λογική εξεγειρόμαστε γιατί η κυβέρνηση μας είναι διεφθαρμένη ή γιατί θέλουμε περισσότερα από τα λεφτά τους ή από τις δουλειές τους. Αν σπάμε τις τράπεζες αυτό είναι γιατί αναγνωρίζουμε πως τα λεφτά είναι μια βασική αιτία της θλίψης μας. Αν σπάμε βιτρίνες δεν είναι γιατί η ζωή είναι ακριβή, αλλά γιατί οι ανέσεις μας εμποδίζουν να ζήσουμε με κάθε κόστος. Αν χτυπάμε την αισχρή αστυνομία, δεν το κάνουμε μόνο για να εκδικηθούμε για τους νεκρούς συντρόφους μας, αλλά γιατί ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και σε αυτόν που επιθυμούμε θα στέκονται πάντα ως εμπόδιο.” [7]

Είναι ιδιαίτερα κρίσιμης σημασίας για τον αγώνα που εξελίσσεται ότι το προλεταριάτο δεν κάνει το λάθος να ταυτίζει τον εχθρό του με την μιά ή την άλλη κυβέρνηση ή κόμμα. Ο εχθρός δεν είναι καν όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα ως σύνολο και μόνο, αλλά το ίδιο το χρήμα, το κεφάλαιο, οι κοινωνικές σχέσεις παραγωγής! Σε αντίθεση με όλες τις αντι-τρομοκρατικές εκστρατείες που στήνουν όλα τα κράτη του κόσμου για να σταθεροποιήσουν το δικό τους μονοπώλιο τρόμου, οι προλετάριοι της Ελλάδας που βγήκαν στο δρόμο πολεμούν φωνάζοντας: “Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά – καμμιά ειρήνη με τ’ αφεντικά!”

Ο προλεταριακός ξεσηκωμός στην Ελλάδα φώτισε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο με θετικές προτάσεις αλλά και με τη ριζοσπαστική κριτική της σημερινής κοινωνίας, χωρίς ωστόσο να ζητά κάτι από την αρμόδια εξουσία, κάτι που προφανώς είναι κι αυτό που ανησύχησε περισσότερο την παγκόσμια αστική εξουσία σε διεθνές επίπεδο. Για να επαναλάβουμε τις επαναστατικές εκφράσεις των αγωνιζώμενων προλεταρίων: “Η εξέγερση του Δεκέμβρη δε διατύπωσε συγκεκριμένα αιτήματα ή διεκδικήσεις επειδή ακριβώς τα υποκείμενα που την διεξήγαν βιώνουν καθημερινά και, επομένως, γνωρίζουν την άρνηση της κυρίαρχης τάξης να ικανοποιήσει κάθε τέτοιο αίτημα. Τα ψελλίσματα της αριστεράς που, αρχικά, διεκδίκησε την παραίτηση της κυβέρνησης αντικαταστάθηκαν ταχύτατα από έναν σιωπηλό τρόμο και από την αγωνιώδη προσπάθειά της να εκτονωθεί το ανεξέλεγκτο εξεγερτικό κύμα. Η απουσία οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής διεκδίκησης αντανακλά μια υφέρπουσα (και ίσως ασυνείδητη ακόμα) διάθεση ριζικής εναντίωσης και ξεπεράσματος των υπαρχουσών εμπορευματικών σχέσεων και δημιουργίας ποιοτικά καινούργιων” [8].

Σε αντίθεση με άλλες χώρες (όπου το προλεταριάτο δεν βγαίνει στο δρόμο όταν πρέπει, όταν οι μετανάστες χωρίς χαρτιά και οι κρατούμενοι καταστέλλονται, όταν ανοιχτά ρατσιστικές πράξεις τελούνται) η ισχύς του κινήματος στην Ελλάδα βασίζεται στο γεγονός ότι η αστική τάξη και τα διάφορα όργανά της δεν επιτυγχάνουν να απομονώσουν τα διάφορα κομμάτια του προλεταριάτου, τα οποία πριν το Δεκέμβρη, είχαν δώσει από κοινού παραδειγματικούς αγώνες που αντήχησαν απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, και στο εξωτερικό. Αναφερόμαστε στα κομμάτια που δέχονται την μεγαλύτερη καταστολή σε καθημερινή βάση -τους κρατούμενους, τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, τους μετανάστες, την νεολαία, και τον “αντισυμβατικό” χώρο- σε παγκόσμιο επίπεδο, όλους αυτούς τους προλετάριους που βρίσκονται σε μη-κανονικές και επισφαλείς καταστάσεις, κακοπληρωμένες εργασίες, που αναμφισβήτητα πυροδότησαν το κίνημα.

Το προλεταριάτο στην Ελλάδα έχει αποδείξει την τόλμη του με το να μη φοβάται να δείξει την αλληλεγγύη του με αυτά τα κομμάτια που βρίσκονται ριζικά αντιμέτωπα με τον καπιταλισμό και το Κράτος. Και πράγματι, ήταν ο αγώνας των κρατουμένων, των μεταναστών χωρίς χαρτιά, και των περιθωριοποιημένων που εμψύχωσε όλο το προλεταριάτο, σαν αγώνας δικός του, και γέννησε το κίνημα. Ήδη τον Νοέμβρη του 2008, ο αγώνας των φυλακισμένων βγήκε στην επιφάνεια, με πάνω από 7.000 από τους 12.000 κρατούμενους να συμμετέχουν σε μια σειρά οργανωμένων διαμαρτυριών (μεταξύ των οποίων η συλλογική απεργία πείνας που ξεκίνησε στις 3 του μηνός). [9] Η μπουρζουαζία στάθηκε ανίκανη να κρατήσει τον αγώνα υπό τον έλεγχό της, και η διαμαρτυρία ξεχύθηκε στους δρόμους, όπως μπορεί να φανεί και από τη ριζοσπαστικοποίηση της διαδήλωσης της 17ης Νοέμβρη [10]. Μικρές ομάδες διεξήγαγαν ενέργειες άμεσης δράσης καθ’ όλον τον Νοέμβρη. Δράσεις ενάντια στην καταστολή κι επίσης ενάντια στον κοινωνικό έλεγχο, όπως η καταστροφή καμερών επιτήρησης σε αρκετά στρατηγικά σημεία. Την ίδια στιγμή, ο αγώνας έφτασε μακριά στο εξωτερικό, και αποτέλεσε ένα πρώτο κάλεσμα για διεθνή αλληλεγγύη. Μέσα στα πλαίσια του ίδιου κινήματος ήρθε ο αγώνας διαφόρων ομάδων μεταναστών και μεταναστών χωρίς χαρτιά που επίσης ξεκίνησαν μια απεργία πείνας, μαζί με άλλες διαδηλώσεις και δράσεις (όπως η κατάληψη του δημαρχείου των Χανίων). Αυτό έδωσε μια νέα ώθηση στο προλεταριακό κίνημα που εκδηλώθηκε βίαια σε πολλές πόλεις, και ιδιαίτερα στην Αθήνα, από τις 5 Δεκέμβρη. Σύντομα, δε θα περνούσε ούτε μια μέρα χωρίς αγώνες, και παντού η αθηναϊκή δημοκρατίια απαντούσε με ωμή καταστολή, οδηγώντας στο θάνατο του Αλέξη, που ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Απο κείνη τη στιγμή, τίποτα δε θα ήταν πια το ίδιο. Δεν είναι εφικτό να παρουσιάσουμε ένα λεπτομερές χρονικό του κινήματος, αλλά μπορούμε να τονίσουμε κάποια από τα συνθετικά στοιχεία του: “Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η δολοφονία ξεσπούν αυθόρμητες πορείες και συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας, καταλαμβάνεται το Πολυτεχνείο, η ΑΣΟΕΕ και η Νομική, ενώ γίνονται επιθέσεις σε κρατικούς-καπιταλιστικούς στόχους σε πολλές περιοχές. Πορείες, συγκεντρώσεις και επιθέσεις εκδηλώνονται στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Βόλο, τα Χανιά, το Ηράκλειο, τα Γιάννενα, την Κομοτηνή, την Ξάνθη, τις Σέρρες, τη Σπάρτη, την Αλεξανδρούπολη, τη Μυτιλήνη. Στην Πατησίων οι συμπλοκές διαρκούν όλη νύχτα. Έξω από το Πολυτεχνείο τα ΜΑΤ κάνουν χρήση πλαστικών σφαιρών. Την Κυριακή 7/12 χιλιάδες άνθρωποι πορεύονται προς τη ΓΑΔΑ επιτιθέμενοι στις αστυνομικές διμοιρίες και ακολουθούν πρωτοφανούς έντασης συγκρούσεις στους δρόμους του κέντρου που διαρκούν μέχρι αργά τη νύχτα. Από τα γεγονότα υπάρχουν πολλοί διαδηλωτές τραυματίες και αρκετοί συλληφθέντες. Από τη Δευτέρα το πρωί μέχρι σήμερα η εξέγερση γενικεύεται. Οι τελευταίες ημέρες είναι γεμάτες από αναρίθμητα κοινωνικά γεγονότα: μαχητικές μαθητικές κινητοποιήσεις με πορείες και -σε πολλές περιπτώσεις- επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα αλλά και συγκρούσεις με τους μπάτσους τόσο στις γειτονιές της μητρόπολης όσο και σε ολόκληρη τη χώρα, μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία στο κέντρο της Αθήνας κατά τις οποίες γίνονται επιθέσεις σε τράπεζες, πολυκαταστήματα και υπουργεία, πολιορκία της Βουλής στο Σύνταγμα, καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, συγκρουσιακές πορείες και επιθέσεις σε κρατικούς-καπιταλιστικούς στόχους σε πολλές πόλεις.” [11]

Άλλες αναφορές που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, μαρτυρούν πόσο ακατάβλητη ήταν η εξαίσια προλεταριακή λύσσα, αλλά και πόσο στοχευμένη ήταν η βία της: “Όλοι μαζί με τις διαφορές μας γράφουμε ιστορία και συγκλονίζουμε όλο τον πλανήτη. Η εξέγερση αυτή όχι μόνο δεν θα σταματήσει αλλά προορίζεται να μεταλαμπαδευτεί σε όλη την Ευρώπη και σε όλη την υφήλιο. Σε αυτό το πλαίσιο είναι κατανοητός ο πανικός της εξουσίας Όμως τίποτε δεν συγχωρεί,τίποτε δεν δικαιολογεί,τίποτε δεν κάνει ανεκτό το απίστευτο πρωτοφανές όργιο βίας που αυτή καθημερινά και αδιάκοπα εξαπολύει. Πόσο μάλλον όταν αυτή η βία παραμένει χωρίς καταγραφή ή αφόρητα διαστρεβλωμένη από την ξεφτιλισμένη τηλεόραση. Σύντροφοι μας έχουν υποστεί απρόκλητους ξυλοδαρμούς,μαθητές χτυπιούνται ανελέητα,φασίστες στην επιθανάτια αγωνία τους βγάζουν ατιμώρητα τα όπλα τους, ασφαλίτες οργιάζουν ανεξέλεγκτα,μετανάστες απειλούνται οι ζωές τους αλλά για τα κανάλια υπάρχουν μόνο σπασμένα μαγαζιά και “εγκληματικό” πλιάτσικο. Για κακή τους τύχη τους έχουν απομείνει μόνο γηραλέες νοικοκυρές και λοιπά φοβισμένα ανθρωπάκια όπως και τα τελειωμένα φασιστοειδή. Η οργή μας και για αυτά δεν έχει όριο και στο εξής ας προσέχουν. Η Εξέγερση μετατρέπει το αδύνατο σε δυνατό, Είναι το όνειρο που ξυπνάει όταν ο προηγούμενος ατελείωτος εφιάλτης τελειώνει. Γιατί σύντροφοι ήταν εφιάλτης αυτό που ζούσαμε πριν στα Δυτικά προαστεία,στην Αθήνα,στον Κόσμο ολόκληρο. Μέσα σε μια άσχημη πνιγερή πόλη, να φτύνουμε καθημερινά τη μιζέρια μας να σκοτώνουμε τη φαντασία μας να φοβόμαστε τον διπλανό μας να μένουμε αβοήθητοι στην ανημπόρια μας να βομβαρδιζόμαστε από γιαλαντζί διαφημίσεις να νομίζουμε ότι αξίζουμε γι’αυτά που έχουμε και όχι για αυτά που είμαστε. Αλέξη σε ντρεπόμαστε εκεί που βρίσκεσαι γιατί χρειάστηκε το δικό σου αίμα για να ξυπνήσουμε από τον εφιάλτη μας και να ζήσουμε το όνειρο της ζωής. Όμως αν εμείς σε ντρεπόμαστε,οι άλλοι τώρα σε τρέμουν με ένα τρόμο που παραλύει τα σωθικά τους. Πρώτα-πρώτα οι ασφαλίτες που μεταμφιέζονται σε εξεγερμένους για να απαγάγουν μαθητές στα μπουντρούμια της ασφάλειας. ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ! ΑΠΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΥΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ, Έρχεται η τιμωρία τους και κανένα βαθύ κράτος δεν θα τους σώσει. Είστε εσείς που σπέρνετε τη χειρότερη κινδυνολογία,την ποταπή ηττοπάθεια,τον εξωφρενικό φόβο κι όλα αυτά για να γλιτώσετε το τομάρι σας. Δεν θα το γλιτώσετε! Δεν είστε όμως μόνο εσείς που κάνετε τα παραπάνω. ΌΛΑ τα κοινοβουλευτικά κόμματα ζουν την αγωνία τους και σκίζονται για να εκτονώσουν την εξέγερση. Οι μικροαστοί που δεν μπορούν να διανοηθούν τη ζωή τους χωρίς το μαγαζάκι τους, αφυδατωμένες υπάρξεις που ζουν μόνο για την είσπραξη χρήματος, ζουν και αυτοί τον υπαρξιακό τους φόβο. Δεν χρειάζεται να μας φοβούνται τόσο! Εκτός από αυτούς που ενεργά και ξετσίπωτα βοηθουν τη δολοφονική εξουσία, οι υπόλοιποι θα αφεθούν στην αβάσταχτη μιζέρια τους. Και μπράβο στους μικροαστούς που υπερβήκαν τους εαυτούς τους και συμμετείχαν στα γεγονότα από τη σωστή πλευρά. Όσο κι αν αποσιωπάται δεν είναι λίγοι! Όμως αρκετά γράψαμε για τη μικροαστική τάξη… Η ιστορία γράφεται τώρα από άλλες δυνάμεις και αυτές οι δυνάμεις θα ενισχύσουν συντριπτικά την παρουσία τους τις επόμενες μέρες. Μετά από 6 μέρες κολοσσιαίων συγκρούσεων ΣΗΜΕΡΑ ξεκινά μοιραία ο δεύτερος γύρος με νέες κορυφώσεις,νέα ορόσημα,νέες ανατάσεις. ΣΗΜΕΡΑ είναι το νέο ραντεβού της ιστορίας στις 12 το μεσημέρι στα Προπύλαια. Εκεί θα είναι οι μαθητές που έχουν υποστεί τη χειρότερη αστυνομική βία. εκεί θα είναι οι εξεγερμέοι φοιτητές του 2006-2007. εκεί θα είναι οι άνεργοι που πάλευαν χρόνια με την κατάθλιψη και την ταπείνωση. εκεί θα είναι οι εργάτες που θα λουφάρουν από τη δουλειά τους και που τις τελευταίες μέρες βλέπουν με άλλο τσαμπουκά το αφεντικό τους. εκεί θα είναι οι μετανάστες που για χρόνια ξέρουν ήδη τί σημαίνει χούντα. εκεί θα είμαστε και μεις από τα δυτικά προάστια και που για δεκαετίες σπαρασσόμασταν από τους πιο γελοίους τοπικισμούς. ΕΚΕΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ” [12]

[...] (Στμ* στο σημείο αυτό παρακάμψαμε ένα εκτενές κομμάτι της ανάλυσης που επικρίνει ακόλουθο μέρος της άνωθεν προκήρυξης μιας και καθώς αυτή δε διαδραμάτισε κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στα γεγονότα στην Ελλάδα, μια τέτοια εμβάθυνση ήταν κουραστική και κάπως αποπροσανατολιστική)

Σ’ αυτήν την ιστορική εποχή των τόσο ισχυρών διαχωρισμών στο εσωτερικό του προλεταριακού κινήματος, το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό των αγώνων στην Ελλάδα, όπως αναφέραμε νωρίτερα, είναι η δύναμη που επιδεικνύει το κίνημα στο να υπερπηδά όλους τους διαχωρισμούς και τις διαιρέσεις που παίζουν κρίσιμο ρόλο για την αστική κυριαρχία. Ενάντια στο καθιερωμένο σνομπάρισμα, ενάντια στο ρατσισμό που είναι έμφυτος στον καπιταλισμό, ενάντια στους νοικοκυραίους-ευηπόληπτους πολίτες, το προλεταριάτο έβαλε πλάτη για την υπεράσπιση των δικών του συμφερόντων, πίσω από τους κρατούμενους, τους μετανάστες, της νεολαίας και όλων των κομματιών του που συνήθως απομονώνονται. Συνήθως αντιμετώπιζαν το καθένα ξεχωριστά τις συνασπισμένες δυνάμεις της αστικής τάξης, τον Δεκέμβρη όμως ενώθηκαν και βγήκαν μαζί στους δρόμους, ανάβοντας μια φωτιά που οι λάμψη της έγινε αντικείμενο θαυμασμού από προλεταρίους σε όλο τον κόσμο.

Μακράν του να κλείσουν τα μάτια μπροστά στο πρόβλημα του ρατσισμού και των άλλων διαχωρισμών που πάντοτε χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση της καπιταλιστική κυριαρχίας και καταπίεσης, [13] το κίνηματο αντιμετώπισε ως έχει, και πολλές συζητήσεις και προκηρύξεις αναφέρονται στο ζήτημα των μεταναστών και των ξένων. Η ταξική συνείδηση επιβεβαιώθηκε ενάντια στις πάντοτε παρούσες διαιρέσεις, και οι πρωταγωνιστές έκαναν ξεκάθαρο ότι μάχονται πλάι-πλάι με τους ντόπιους προλετάριους όπως επίσης με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

“…Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτή τη στιγμή, είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στην Ελλάδα. Έτσι κι αλλιώς, είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν. Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και της άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους, που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους Έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα. Για μας, τους οργανωμένους, είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του 2005. Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι, όταν η οργή του κόσμου ξεχειλίσει, θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ δεν μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας. Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες, δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνι Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε. Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, για τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, για τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους. Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, στα ολυμπιακά έργα, στην Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο. Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε, ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι, γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χώραγε σε σχήματα, δεν έφερνε ψήφους, δεν πουλούσε στα δελτία των 8. Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών. Χάρη στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας.“[14]

Μέσα απ’ αυτές τις κουβέντες, δημοσιευμένες στην Ευρώπη, το ιστορικό κέντρο της αποικιοκρατίας και του ρατσισμού, ο αγώνας των προλεταρίων στην Ελλάδα, διακηρύσσει το διεθνισμό του προλεταριάτου ως τάξη. Η αντίθεση μεταξύ του παρόντος και του μελλοντικού κόσμου δε θα μπορούσε να είναι πιο σαφής, μεταξύ του κόσμου του κεφαλαίου και του ρατσισμού, των πολέμων, της σκλαβιάς και των σφαγών και μιας κοινωνίας απηλλαγμένης απ’ την απανθρωπιά, που μπορεί να πετύχει το προλεταριάτο και ο επαναστατικός αγώνας του.

Είναι αλήθεια ότι, όπως συχνά στο παρελθόν, το κίνημα ξεκίνησε από συγκεκριμένα κομμάτια του προλεταριάτου. Όπως μαρτυρούν οι διαδηλωτές, όταν τα πράγματα πήραν μια ριζοσπαστική τροχιά μετά τη δολοφονία, οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κυρίως με νεολαίους, σχεδόν παιδιά (αυτό το γεγονός υπήρξε επίσης στη Γαλλία, στις προαστειακές ταραχές και τον αγώνα κατά του CPE). Φυσικά, όπως πάντα, οι πρωταγωνιστές το βλέπουν αυτό σαν πρόβλημα, αλλά η συνέχεια και η γενίκευση (συμπεριλαμβανομένης της γεωγραφικής) του αγώνα τελικά το ξεπερνούν. Τέτοια επανοικειοποίηση του εαυτού του ως τάξη από το προλεταριάτο, παρήγαγε μια ενδιαφέρουσα ανταλλαγή προκηρύξεων μεταξύ γενεών. Δίνουμε έμφαση εδώ σε μερικά στοιχεία αυτών, ιδιαίτερα σε μια βαθιάς και δημιουργικής κριτικής του κομφορμισμού των ενηλίκων -δηλαδή των γονέων τους- από μερικά “παιδιά”. Ακολουθεί το γράμμα μερικών συμμαθητών του Αλέξη, που κυκλοφόρησαν στην κηδεία του:

“ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι»,
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα – μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα»,
παχύνατε, καραφλιάσατε,

ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ – ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ! ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας…“

Το γράμμα κυκλοφόρησε αρκετά, στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, και προφανώς αρκετοί δεν μπορούσαν να απαξιώσουν τους συγγραφείς του, αλλά υπήρξε επίσης κι ένας αριθμός απαντήσεων που συμφωνούσαν με όλη τους την καρδιά, καλώντας όλους τους προλεταρίους να μπουν στη μάχη, κι αυτό θέλουμε να το κρατήσουμε. [15]

Φυσικά, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, ορισμένα κομμάτια του προλεταριάτου δεν κατάφεραν να δράσουν, κολλημένα μπροστά απ’ τις τηλεοράσεις τους και καταπίνοντας αμάσητα τα ιδεολογικά δηλητήρια που παράγουν “φιλήσυχους πολίτες”. Θα υπάρχουν πάντοτε προλετάριοι που θα προδίδουν την τάξη τους, και θα δρουν ως σιωπηλοί συνένοχοι της ίδιας της καταπίεσής τους, όπως τονίζουν και στο γράμμα τους τα “παιδιά”. Δεν ήταν άλλωστε οι αστοί που βγήκαν να καταστείλουν και να δολοφονήσουν τους αγωνιζόμενους προλεταρίους. Οι αστοί τα είχαν χαμένα απ’ το φόβο τους. Η ταξική κυριαρχία βασίζεται στην ικανότητα της κυρίαρχης τάξης να στρατολογεί μέρος των προλεταρίων προκειμένου να καταπιέζουν τους υπόλοιπους.

Στην Ελλάδα, όπως είδαμε, οι πρωταγωνιστές όχι μόνο κατήγγειλαν διεθνώς τους φιλήσυχους πολίτες, αλλά επίσης τον καθένα που παραμένει “ουδέτερος”, ή που δεν μπορεί να ξεφύγει από τις φιλειρηνικές διαδηλώσεις που οργάνωσε η αριστερά και τα συνδικάτα.

“Το εξεγερσιακό πάρτυ το παρακολουθούν χωρίς να συμμετέχουν, αλλά μέχρι στιγμής και χωρίς να καλούν την αστυνομία να το διαλύσει, οι ιδιοκτήτες του εμπορεύματος εργατική-δύναμη που το είχαν επενδύσει στο χρηματιστήριο της κοινωνικής ασφάλειας και της προσδοκίας εξόδου των απογόνων τους από την μισθωτή σχέση. Με την αντικατάσταση της κοινωνικής ασφάλειας από την αστυνομική ασφάλεια και την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της ταξικής κινητικότητας, πολλοί/ες εργαζόμενοι/ες σπρώχνονται σε μια (σημαντική κοινωνικά) ηθική δικαιολόγηση του νεοαλαιίστικου ξεσπάσματος υπό το βάρος του καταρρέοντος σύμπαντος της μικροαστικής ιδεολογίας και της κρατικής ύβρεως, χωρίς ακόμα να στρατεύονται ενεργά στην επίθεση εναντίον αυτού του δολοφονικού κόσμου. Επιμένουν να σέρνουν το κουφάρι τους σε τριμηνιαίες λιτανείες των εργατοπατέρων και να υπερασπίζονται μια θλιβερή συντεχνιακή ηττοπάθεια απέναντι στην ορμητική ταξική επιθετικότητα που ξεπροβάλλει. Αυτοί οι δυο κόσμοι συναντήθηκαν την Δεύτερα 08/12 στον δρόμο και λαμπάδιασε όλη η χώρα. Ο κόσμος της συντεχνιακής ηττοπάθειας κατέβηκε στον δρόμο για να υπερασπιστεί το δημοκρατικό δικαίωμα των διαχωρισμένων ρόλων του πολίτη, του εργάτη, του καταναλωτή να διαμαρτύρονται χωρίς να πυροβολούνται. Δίπλα αλλά τόσο μακριά από την ψευδό-κοινότητα των ατομικοτήτων, ο κόσμος της ταξικής επιθετικότητας κατέβηκε στο πεζοδρόμιο με την μορφή οργανωμένων «συμμοριών» που σπάνε, καίνε, λεηλατούν και ξηλώνουν οδοστρώματα για να πετροβολήσουν τους δολοφόνους. Ό πρώτος κόσμος, (όπως τουλάχιστον εκφράζεται από την πολιτική των εργατοπατέρων) τρόμαξε τόσο από την παρουσία του δεύτερου, που την Τετάρτη 10/12 προσπάθησε να διαδηλώσει χωρίς την ενοχλητική παρουσία των «μιασμάτων». Το δίλημμα πάντως για το πώς κατεβαίνουμε στον δρόμο έχει τεθεί: Ή με την δημοκρατική καβάτζα του πολίτη ή με την συγκρουσιακή αλληλεγγύη της παρέας, του επιθετικού μπλοκ, της πορείας που υπερασπίζεται την ύπαρξη του καθενός με «ντου» και οδοφράγματα.” [16]

Μεγάλο μέρος του κινηματικού λόγου καταγγέλλει, δίκαια και επιθετικά, όλους αυτούς που, παρόλο που σοκαρίστηκαν με τη δολοφονία του Αλέξη και διαδήλωσαν ειρηνικά στους δρόμους, υποκύπτουν ολικά στην κυρίαρχη ιδεολογία και συνεργάζονται με την κυρίαρχη τάξη σε καθημερινή βάση.

Τα κομμάτια του προλεταριάτου με τις πιο σίγουρες δουλειές, και τα οποία συχνά απολαμβάνουν μια υψηλή συνδικαλιστική προστασία, είναι συχνά τα πιο συντηρητικά. Σε μεγάλο μέρος, αποτελούν, με τις ιδέες και τις αυταπάτες τους, ένα εμπόδιο για την προλεταριακή αλληλεγγύη και μαχητικότητα. Πέρα απ’ αυτούς που στην πραγματικότητα απολαμβάνουν μια “προνομιούχο” θέση μέσα στον παραγωγικό ιστό, ο μέσος φιλήσυχος πολίτης είναι θέση-κλειδί της αντεπανάστασης. Τα αριστερά αστικά κόμματα παίζουν καίριο ρόλο στην κατασκευή της ιδεολογίας του. Στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, αυτά τα κόμματα είναι βαθιά ριζωμένα στους παραπάνω τομείς και συχνά παίρνουν διακριτή θέση ενάντια στον κομμουνιστικό αγώνα. Η κατάληψη του κτιρίου της ΓΣΕΕ από την Γενική Συνέλευση Εξεγερμένων Εργατών αποτέλεσε μια εξαιρετική πράξη αποκήρυξης της χειραγώγησης αυτού του αριστερού αντεπαναστατικού ρόλου των συνδικάτων. Πέρα από την απλή κατάληψη του κτιρίου, είχε υψηλή συμβολική αξία για τον αγώνα ενάντια στο συνδικαλιστικό γραφειοκρατικό σύμπλεγμα, όπως τονίζεται στην παρακάτω προκήρυξη:

“Να στηλιτεύσουμε και να αποκαλύψουμε το ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην υπονόμευση της εξέγερσης και όχι μόνο. Η γσεε και όλος ο συνδικαλιστικός μηχανισμός, που τη στηρίζει, δεκαετίες τώρα, υπονομεύουν αγώνες, παζαρεύουν την εργατική μας δύναμη για ψίχουλα, διαιωνίζοντας το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της μισθωτής σκλαβιάς. Ενδεικτική είναι η στάση τους την προηγούμενη Τετάρτη που ακυρώνοντας την προγραμματισμένη απεργιακή πορεία περιορίστηκε στην οργάνωση μιας σύντομης συγκέντρωσης στο Σύνταγμα φροντίζοντας παράλληλα να διώξει τον κόσμο άρον-άρον από την πλατεία μην τυχόν μολυνθούν οι συγκεντρωμένοι από τον ιό της εξέγερσης.” [17]

Ωστόσο, στη διάρκεια αυτής της θαρραλέας άμεσης δράσης, δυο κλασσικές τάσεις ήρθαν αντιμέτωπες όπως παντού και πάντοτε: απ’ την μια υπήρχε η αριστερή της σοσιαλδημοκρατίας που απλώς κριτικάρει την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, κι απ’ την άλλη αυτοί που επιμένουν να φτάσουν στη ρίζα του προβλήματος, ενώ ασκούν κριτική σε ολόκληρη τη λειτουργία των συνδικάτων, ως οργανικά στοιχεία της καπιταλιστικής κυριαρχίας:

“Από το ξεκίνημα ήδη ήταν φανερό ότι υπήρχαν δυο τάσεις στο εσωτερικό της κατάληψης -άσχετα του πόσο καθαρά αρθρώνονταν: μια εργατίστικη, που ήθελε να χρησιμοποιήσει την κατάληψη ως ένα σύμβολο για να ασκήσει κριτική στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να προάγει την ιδέα ενός ανεξάρτητου από πολιτικές επιρροές συνδικαλισμού βάσης, και μιας προλεταριακής, που ήθελε να επιτεθεί σε έναν ακόμη θεσμό της καπιταλιστικής κοινωνίας, κριτικάροντας τον συνδικαλισμό και χρησιμοποιώντας το μέρος για τη δημιουργία μιας ακόμη κοινότητας αγώνα στα πλαίσια της γενικής αναταραχής” [18]

Προφανώς, οι συνδικαλιστές και τα SS τους δεν μπορούσαν να επιτρέψουν μια τέτοια προσβολή από το επαναστατημένο προλεταριάτο. Την ίδια μέρα, προσπάθησαν να ανακαταλάβουν τον χώρο με τη βία. Προκειμένου να το πετύχουν επιστράτευσαν πάνω από 50 τραμπούκους που προσπάθησαν να πετάξουν έξω τους καταληψίες, όμως οι τελευταίοι αντιστάθηκαν και χάρη στους καταληψίες της ΑΣΟΕΕ (το πανεπιστήμιο οικονομικών της Αθήνας), κατάφεραν να ακυρώσουν την έξωση. Ούτως ώστε να υπερασπιστούν την κατάληψη, μετά από καλέσματα μαζεύτηκαν μέσα σε λίγες ώρες πάνω από 800 άτομα.

Παρ’ όλες αυτές τις προσπάθειες πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι δυνάμεις του εχθρού ήταν πετυχημένες, κι αυτό καθώς από τα μεγάλα πλήθη προλεταρίων που μάχονταν στους δρόμους εκείνες τις μέρες, ήταν λίγοι αυτοί που είχαν καθαρά ξεκόψει από τη συνδικαλιστική χειραγώγηση. Οι πολλοί εργάτες της βαριάς βιομηχανίας ήταν μάλλον θεατές παρά πρωταγωνιστές, αποτυγχάνοντας να πάρουν στα χέρια τους τον αγώνα των συντρόφων τους που βρίσκονταν στην πρωτοπορεία και τους καλούσαν να ενωθούν μαζί τους. το γεγονός αυτό αναδεικνύει έναν σημαντικό περιορισμό του αγώνα. Ωστόσο, όσο η κρίση βαθαίνει, ακόμα και η εργασιακή σταθερότητα, που είναι τόσο κεντρικής σημασίας στη διασφάλιση του κομφορμισμού, αρχίζει να τρίζει. Τότε, οι προλετάριοι των μεγάλων εταιριών καταλήγουν να διαρρηγνύουν τα δεσμά της συνδικαλιστικής χειραγώγησης (κι εξίσου της σοσιαλδημοκρατίας εν γένει) και μπορούν να παίξουν έναν βασικό ρόλο στον αγώνα. Παρεπιμπτόντως, μας φαίνεται σκόπιμο να κάνουμε μια σύγκριση με την προλεταριακή εξέγερση στην Αργεντινή το 2001/2, όταν η κρίση έφτασε σε τέτοια επίπεδα που ακόμα κι αυτά τα κομμάτια βγήκαν στους δρόμους, κάτι που γενικά δεν έγινε στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, ο καπιταλισμός δεν έχει εξαπολύσει ακόμα στην Ευρώπη μια τέτοια καταμέτωπη επίθεση σ’ αυτούς τους τομείς, οι οποίοι για την ώρα καθιστούν τα Κράτη (και ειδικά τα συνδικάτα τους) ικανά να συνεχίσουν να κρατούν διαιρεμένο το προλεταριάτο. Παρά τα όσα είναι γνωστά σήμερα ως “κρίση”, η καπιταλιστική καταστροφή στην Ευρώπη, χτύπησε πρωταρχικά τα πιο αδύναμα στρώματα του προλεταριάτου (τους νέους, μετανάστες, μετανάστες χωρίς χαρτιά, και περιθωριοποιημένους-επισφαλείς ανθρώπους). Κατά συνέπεια, αυτοί αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος όλων των κύριων αγώνων σ’ αυτήν την ήπειρο. Αυτό ενδεχομένως είναι ένας λόγος για την διαφορά στα χαρακτηριστικά του αγώνα στην Αργεντινή. Στην Ελλάδα, κρίνοντας από το ξέσπασμα και το εξεγερσιακό μοτίβο, το κίνημα φαίνεται να βγάζει όλες του τις δυνάμεις στην πρώτη γραμμή. Στην Αργεντινή, το κίνημα κράτησε πολύ περισσότερο, αλλά παρέμεινε και πολύ ισχυρότερη η μόλυνσή του απ’ όλες τις πολιτικές αυταπάτες (κοινοβουλευτισμός, κλασσικός ρεφορμισμός, αργεντινές σημαίες κλπ) και πάνω απ’ όλα απ’ τις διαχειριστικές τακτικές (αυτοδιαχείριση, παραγωγικές κοπερατίβες απ’ τους ανέργους κλπ). Αυτές οι αδυναμίες ήταν ο κύριος εσωτερικός παράγοντας ρευστοποίησης του κινήματος. Στην Ελλάδα, η ιδεολογία που πλασάρει ο Negri (ή ο Holloway) ή ακόμα ο πιο μοδάτος Comandante Marcos, που θέλουν να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να θέτουμε ζήτημα εξουσίας, ελάχιστα επιρρεάζουν το κίνημα. Εδώ, το κίνημα απέστειλε ανοιχτή πρόκληση στην άρχουσα τάξη (στο στυλ της Αργεντινής “Que se vayan todos!=Να φύγουν όλοι!). Κατέφασκε θαρραλέα στους εξεγερσιακούς του στόχους και έχασε το παιχνίδι τελικά μόνο από την απομόνωσή του, με άλλα λόγια, από το γεγονός ότι χωρίς το προλεταριάτο άλλων χωρών να μπει στον αγώνα (τουλάχιστον των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών), δε θα μπορούσε τίποτα να πάει πολύ παραπέρα.

Κι εδώ επίσης τα πρωτοπόρα τμήματά του επέδειξαν ιδιαίτερη διαύγεια: “Ξέρουμε πως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε στρατηγικά. Στην εποχή της αυτοκρατορίας ξέρουμε πως η συνθήκη για μια νικηφόρα εξέγερση είναι το γεγονός ότι εξαπλώνεται, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τα τελευταία χρόνια είδαμε και μάθαμε: Οι σύνοδοι κορυφής, τα φοιτητικά και οι εξεγερση στα γκέτο της Γαλλίας, το Νο-Tav κίνημα στην Ιταλία, η κομμούνα της Οαχάκα, η επιθετική υπεράσπιση της κατάληψης Ungdomshuset στην Κοπενγχάγη, οι συγκρούσεις ενάντια στο εθνικό συνέδριο των δημοκρατικών στις Η.Π.Α. και η λίστα συνεχίζεται. Γεννημένοι μέσα στην καταστροφή, είμαστε τα παιδιά κάθε κρίσης: πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, οικολογικής. Ξέρουμε πως αυτός ο κόσμος είναι ένα αδιέξοδο. Θα πρέπει να είσαι τρελλός για να κρατιέσαι από τα ερείπιά του. Θα πρέπει να είσαι σοφός αν αυτοοργανώνεσαι.”

Τα καλέσματα απ’ την Ελλάδα εξαπλώθηκαν εγείροντας αλληλεγγύη με την προλεταριακή εξέγερση στην Ελλάδα, στα πέρατα του κόσμου: “Τα γεγονότα που ξέσπασαν αμέσως μετά τη δολοφονία, ξεσήκωσαν ένα κύμα διεθνούς κινητοποίησης στη μνήμη του Αλέξανδρου και σε αλληλεγγύη με τους εξεγερμένους που μάχονται στους δρόμους εμπνέοντας την αντεπίθεση στον ολοκληρωτισμό της δημοκρατίας. Συγκεντρώσεις, πορείες, συμβολικές επιθέσεις σε ελληνικά προξενεία έχουν πραγματοποιηθεί σε πόλεις της Κύπρου, της Γερμανίας, της Ισπανίας, της Δανίας, της Ολλανδίας, της Μ. Βρετανίας, στην Ιρλανδία, την Ελβετία, την Κροατία, την Αυστραλία, την Σλοβακία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία, το Βέλγιο, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Πολωνία, τις ΗΠΑ, την Τουρκία, την Αργεντινή, τη Χιλή και αλλού.” [20]

Σημειώθηκαν πολύ περισσότερες δηλώσεις και δράσεις αλληλεγγύης απ’ ότι για άλλες περιπτώσεις εξέγερσης τα τελευταία χρόνια. Ελπίζουμε αυτό να είναι ένα σημάδι του ότι όσο υπνωτισμένο και να είναι το προλεταριάτο, η σύγχρονη καταστροφική κατάσταση της αστικής κοινωνίας και η επίθεση των προλεταρίων στην Ελλάδα υπήρξαν ένα ζωτικό ταρακούνημα που ξεκινά να το ξυπνά (όπως πολύ καλά καταλαβαίνει η μπουρζουαζία). Έχουμε φτάσει προς το τέλος της ταξικής ασυνειδησίας, σε ένα σημείο που κανείς δε θα μπορεί να μένει πια αδιάφορος απέναντι στην καθημερινή καταστροφή και σ’ αυτόν τον πολύτιμο αγώνα ενάντια στο σύστημα;

Φυσικά, αυτές οι διεθνείς άμεσες δράσεις πρέπει να εκληφθούν ως πρότυπα και να αντιπαρατεθούν στις αστικές αριστερές καρικατούρες αλληλεγγύης (που στην πραγματικότητα προσπαθούν να μιμηθούν και να αποτρέψουν την αυθεντική αλληλεγγύη) που ενθαρρύουν φιλειρηνικές διαδηλώσεις, συλλογές υπογραφών, ακίνδυνα χάπενινγκς, ή ανθρωπιστικού/φιλανθρωπικού ύφους εκστρατείες.

Είναι αναγκαιότητα να υπενθυμίσουμε ότι μια πραγματική, ισχυρή και οργανωμένη ταξική αλληλεγγύη ακόμα δεν υπάρχει, κι ότι μπορούμε να κάνουμε εμείς, οι προλετάριοι απ’ τα διάφορα μέρη του κόσμου για να υποστηρίξουμε ένα τόσο εξαιρετικό κίνημα όπως αυτό, είναι ακόμα εντελώς ανεπαρκές.

Μια απ’ τις μεγαλύτερες δυσκολίες για το προλεταριάτο παντού στον κόσμο είναι το “Τί να κάνουμε;” για να βγάλουμε τους αιχμαλωτισμένους συντρόφους μας απ’ τα χέρια της καταστολής μετά από κάθε μικρή αντιπαράθεση ή μεγάλη μάχη. Στον παρόντα διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, είναι προφανές ότι το προλεταριάτο είναι στ’ αλήθεια ανίκανο να αναλάβει αυτήν την αναγκαιότητα σε ταξική βάση. Η αδυναμία του να επιβάλλει την απελευθέρωση των φυλακισμένων συντρόφων μέσα από άμεσες δράσεις και ανοιχτή αντιπαράθεση είναι ένα στοιχείο διαρκούς εκβιασμού, το οποίο η δημοκρατία και τα όργανά της πάντα ρίχνουν στο παιχνίδι ώστε να μας γονατίσουν, να μας καταστήσουν απομονωμένα άτομα απέναντι στο κράτος, εξατομικευμένους πολίτες ενάντια σ’ ένα ολόκληρο νομικό σύστημα, στο οποίο δεν υπάρχει καμιά άλλη “υπεράσπιση” από την ατομική εναπόθεση στους νόμους, και η “αλληλεγγύη” περιορίζεται στην αποστολή υλικής βοήθειας για να αντέξει κανείς στη φυλακή, στη δίκη και να πληρώσει τον δικηγόρο… Αυτή η πονηρή συζήτηση στο πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια επιτακτική κατάσταση δεν πρέπει να μας θαμπώνει απ’ το γεγονός ότι η μπουρζουαζία εξασκεί τη δικτατορία της όχι μόνο όταν φυλακίζει συντρόφους αλλά επίσης όταν επιβάλει με τη βία της τους νόμους και μας καθηλώνει σε μια αμυντική νομικίστικη στάση. Τα δικαιώματα του πολίτη, που τόσο πολύ διαφημίζονται απ’ τους εχθρούς μας, πάντοτε περιλαμβάνουν αυτό το στοιχείο κρατικού τρόμου που χρησιμοποιείται προκειμένου να αντιπαρατίθεται με βία στην οργάνωση του προλεταριάτου.

Όμως, όπως ήδη αναπτύξαμε, όσο σημαντική και εμψυχωτική κι αν είναι η άμεση δράση του διεθνούς προλεταριάτου σε αλληλεγγύη με τον αγώνα του προλεταριάτου σε μια περιοχή, η αυθεντική αλληλεγγύη είναι η ένταση του αγώνα ενάντια στην αστική τάξη οπουδήποτε βρισκόμαστε. Η ύστατη έκφραση αλληλεγγύης θα είναι όταν το προλεταριάτο απ’ όλα τα μέρη της γης, θα βγει ταυτόχρονα στους δρόμους και θα αντιμετωπίσει τον έναν και κοινό εχθρό. Μόνο τότε η κοινωνική επανάσταση θα είναι εφικτή, όπως εκφράζεται από πολλές διεθνιστικές ομάδες.

“Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αδερφών μας στην Ελλάδα που φτύνουν κάθε δημοκρατική απόπειρα αφομοίωσης. Ας πάψουμε να πιστεύουμε στα ψέμματα με τα οποία μας ξεγελάνε. Όλοι οι πολιτικοί, της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, αριστεροί ή δεξιοί, οι δυνάμεις καταστολής, οι δημοσιογράφει και όσοι μιλάνε εκ μέρους του κεφαλαίου… Όλοι τους είναι τα πρόσωπα του καπιταλιστικού κτήνους: εργαλεία, ανταλλακτικά, ψευτο-αντιπολιτεύσεις με σκοπό να μας τσακίσουν. Είναι ολόκληρος ο κόσμος που θέλουμε ν’ αλλαξουμε συθέμελα, και γι αυτό δεν μπορούμε να βασιστούμε παρά μόνο στους εαυτούς μας, καθώς οργανωνόμαστε έξω κι ενάντια στα όργανα του κράτους (κόμματα, συνδικάτα, ΜΚΟ κλπ), σπάζοντας τις διαιρέσεις που θέλουν να μας επιβάλλουν (νέα γενιά vs μεγάλων, εργάτες vs φοιτητών, μετανάστες vs ντόπιων κλπ)” [21]

Από το Ροζάριο της Αργεντινής επιβεβαιώνεται η ίδια θέση, που συνίσταται στο να βάζουμε μπροστά την πραγματική αλληλεγγύη στον αγώνα παντού ενάντια στον καπιταλισμό, στο να αντιμετωπίζουμε την “δική μας” αστική τάξη:

“Γιατί να αντιδράσουμε ενόψει αυτών των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα τόσα χιλιόμετρα μακριά απ’ το μέρος που ζούμε; Επειδή, εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι, δεν έχουμε πατρίδα: ο πατριωτισμός εξυπηρετεί την άρχουσα τάξη προκειμένου να κρύψει τον κοινωνικό ανταγωνισμό στον οποίον ζούμε, είναι το άλλοθι για να διαχωρίζονται οι κυριαρχούμενοι, ώστε να μην έχουν ταξική συνείδηση. Επειδή ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε αυτοί που θα διαταράσσουν αυτήν την αβίωτη ζωή, υποστηρίζουμε τους ανθρώπους που εξαπλώνουν την εξέγερση στην Ελλάδα ενώ καταφάσκουν στη ζωή, καταστρέφουν ό,τι τους καταστρέφει (κι ό,τι μας καταστρέφει κι εμάς τους ίδιους), επανακτώντας το ψωμί που παράγουν τ’ αδέρφια μας, καταλαμβάνοντας πανεπιστήμια για να βρεθούν μαζί, αντιμετωπίζοντας την αστυνομία, διεκδικώντας τους δρόμους, δρώντας έξω κι ενάντια σε κόμματα και συνδικάτα, δείχνοντάς μας ότι η πραγματική οργάνωση είναι αυτή που προκύπτει αυθόρμητα από τα κάτω: “Εργάτες, άνεργοι, φοιτητές, κουκουλοφόροι” είναι κατηγορίες που χρησιμοποιούν τα αστικά μίντια για να απομονώσουν και να διαχωρίσουν. Εμείς λέμε: “είμαστε όλοι προλετάριοι! ας πολεμήσουμε λοιπόν κι ας οργανωθούμε ενάντια στη “δική μας” μπουρζουαζία, στη “δική μας” χώρα…” [22]

Κι ακόμα, απ’ τη Τσεχία (τον μικρό βούρκο ταξικής ειρήνης όπως σύντροφοι περιγράφουν τη “δική τους” χώρα), καλούν για αλληλεγγύη και προλεταριακή δράση: “Η οικονομία βρίσκετε σε κρίση; Ας την αποτελειώσουμε! Κάτω η κοινωνική ειρήνη! Μία Ελλάδα δεν είναι αρκετή! Αργά ή γρήγορα το κεφάλαιο θα μας αφήσει χωρίς αποθέματα. Θα υποφέρουμε και ίσως πεθάνουμε, εάν συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε δουλικά τη μισθωτή εργασία και το χρήμα ως απαραίτητα για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Αλλά σίγουρα θα υπάρξουν προλετάριοι, που θα αρνηθούν τη λογική της ανταλλακτικής αξίας και θα εισβάλλουν στα σούπερ μάρκετ και θα απαλλοτριώσουν αυτά που χρειάζονται. Το ταξικό κίνημα στην Ελλάδα θα ξεσπάσει ξανά με ακόμα μεγαλύτερη ανατρεπτική δύναμη και αυτή τη φορά δε θα είναι μόνο του. Και δε θα είναι μόνο οι προλετάριοι στην Κίνα, το Μπαγκλαντές, την Αίγυπτο ή τη Βολιβία που θα ξεσηκωθούν. Ακόμα και εδώ, βιτρίνες καταστημάτων θα γίνουν θρύψαλα. Θα λεηλατήσουμε καταστήματα και πολυτελείς αστικές επαύλεις. Μαζικές απεργίες εκτός κι ενάντια στα συνδικάτα, θα ανατρέψουν ολόκληρη την καπιταλιστική οικονομία. Το κράτος με την αστυνομία και το στρατό του, όπως πάντοτε, θα υπερασπιστεί την αστική τάξη και περιουσία και θα ασκήσει τον τρόμο ενάντια στους προλετάριους, που ποτέ δε θα επιλύσουν τίποτα, εάν δεν κάνουν τη δική τους επανάσταση. Στο μεταξύ, όλη η υποστήριξή μας, η συμπάθεια, οι σκέψεις μας ανήκουν στους προλετάριους στην Ελλάδα, που αγωνίζονται ή είναι φυλακισμένοι. Επιθυμούμε να τους βοηθήσουμε εξαπλώνοντας τον αγώνα στη Δημοκρατία της Τσεχίας και σε ολόκληρο τον κόσμο. Θέλουμε να μοιραστούμε και να επεκτείνουμε τις εμπειρίες τους ώστε να επανατοποθετήσουμε έναν παγκόσμιο επαναστατικό ξεσηκωμό στον ρου της Ιστορίας…” [23]

Η αδυναμία της ταξικής συνείδησης στο προλεταριάτο στην Ευρώπη και παγκόσμια διαρκώς ρίχνει το βάρος της στους ώμους μας, εμποδίζοντας ένα ταυτόχρονο ξέσπασμα προλεταριακής βίας που είναι τόσο κρίσιμης σημασίας στον μετασχηματισμό μιας εξεγερτικής ταραχής σε μια διεθνή κοινωνική επανάσταση. Προφανώς, χωρίς αυτην τη γενίκευση, όπως οι σύντροφοί μας από την ΑΣΟΕΕ έγραφαν (βλ. την προαναφερθείσα προκήρυξή τους), υπάρχει ένα σημείο, μέτα το οποίο, εξ αιτίας του συσχετισμού δυνάμεων, η ορμή θα χαθεί. Είναι μια θλιβερή σκέψη, ωστόσο πραγματιστική, ότι αργά ή γρήγορα και παρά τις προσπάθειές μας να διατηρήσουμε και να εξαπλώσουμε το κίνημα, τα πράγματα θα επιστρέψουν στην κανονικότητα. Είναι μεγάλης σημασίας, καθώς ένας απ’ τους παράγοντες που βάζουν τρικλοποδιά στο κίνημα είναι η ιδέα ότι “η εξέγερση πρέπει πάσει θυσία να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο”. Πράγματι, διαβάσαμε προκηρύξεις στο διαδίκτυο που εμφορούνταν απ’ αυτό το σκεπτικό.

Ο διεθνισμός του προλεταριάτου ακόμα είναι περιορισμένος σε τέτοιες μικρές ενέργειες, ζωτικές και υποδειγματικές, όπως διεξάγονται από μια μικρή μειοψηφία ομάδων που σε διάφορες χώρες βγαίνουν στο δρόμο στέλνοντας την υποστήριξή τους στην εξέγερση στην Ελλάδα, επιτιθέμενες σε συμβολικούς στόχους, που αντιπροσωπεύουν το Κράτος, μοιράζοντας φυλλάδια, προκηρύξεις και καλέσματα στήριξης του αγώνα στους υπνωτισμένους προλετάριους που σε άλλες χώρες “παρακολοθούν” το τί (ισχυρίζονται οι εχθροί μας ότι) συμβαίνει στην Ελλάδα” μέσω των διαστρεβλωμένων κι ευνουχισμένων εικόνων της TV. Κατά τρόπο τραγικό, υπνωτικά κι άλλα ιδεολογικά χάπια είναι ακόμα αποτελεσματικά και εμποδίζουν την εξάπλωση της πυρκαγιάς. Πράγματι, αυτή τη φορά, πολύ περισσότερα συνέβησαν απ’ ότι σε κάθε άλλη προλεταριακή εξέγερση όπως αυτές που συνέβησαν στο Ιράκ, την Αλγερία και την Αργεντινή. Υπήρχε επίσης μια αίσθηση αναγνώρισης σε διεθνές επίπεδο που δημιούργησε μια ατμόσφαιρα αντίθετη με αυτές μιας συνήθως θαμμένης παγκόσμιας ταξικής σύγκρουσης. Στις συζητήσεις των αγωνιστών, στις συνελεύσεις, στις προκηρύξεις, στα μπαρ, στο διαδίκτυο… μπορούμε να δούμε ότι ένας μεγάλος αριθμός προλεταρίων, που μόλις μερικά χρόνια νωρίτερα ναρκώνονταν με ανόητες ιδεολογίες και πασιφισμούς, ταυτίστηκε κάπως με αυτήν την σπουδαία βίαιη έκφραση της τάξης μας. Ακόμη όμως κι αν ένιωθε κανείς μια εμβρυακής μορφής επανεμφάνιση αυτής της αίσθησης του ανήκειν στην ίδια τάξη που αντιτίθεται στον κόσμο του κεφαλαίου, δεν μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε μια διεθνής επέκταση της προλεταριακής εξέγερσης.

Αυτή η αδυναμία επέκταση δεν οφείλεται σε έλλειψη διεθνισμού μεταξύ του προλεταριάτου στην Ελλάδα. Αντιθέτως, είναι τα χαμηλά διεθνιστικά αντανακλαστικά του προλεταριάτου άλλων χωρών που θέτουν τα αντικειμενικά όρια της Ελληνικής εξέγερσης. Στην ελλάδα το προλεταριάτο έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να σπάσει την απομόνωσή του, και οι δράσεις του ήταν διεθνιστικές στον πυρήνα τους. Έφεραν φως σε όλους τους προλετάριους αδερφούς κι αδερφές μας που στις δράσεις τους μπορούσαν να αναγνωρίζουν τις δικές τους δυνατότητες, το μεγαλείο της επανάστασης που εξήγγελαν. Επίσης, όχι μόνο με δράσεις και με κείμενα, το προλεταριάτο στην Ελλάδα, κάλεσε τα αδέρφια του να ενωθούν στην μάχη, αλλά εν τω μέσω του αγώνα του εξέφρασε καθαρά, μέσα από συγκεκριμένες πράξεις, τη διεθνιστική αλληλεγγύη του με το προλεταριάτο άλλων χωρών, καθώς και με τους ξένους προλετάριους που αγωνίζονταν στην Ελλάδα. Πραγματικά, υπήρξαν φυλλάδια και δράσεις στην Ελλάδα ενάντια στην τρομοκρατική καταστολή, που διεξάγουν στις μέρες μας το Κράτος του Ισραήλ και οι ΗΠΑ, εις βάρος του προλεταριάτου της Λωρίδας της Γάζας. Αυτό δείχνει ότι ενάντια στην διεθνή κρατική τρομοκρατία δεν υπάρχει άλλη αλληλεγγύη παρά μέσα από τη χρήση βίας και άμεσης δράσης.

Σχετικά μ’ αυτό, θέλουμε να τονίσουμε κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Στη διάρκεια της εξέγερσης στην Ελλάδα, προλετάριοι έμαθαν ότι οι ΗΠΑ εφοδιάζουν τους εγκληματίες του Εβραϊκού Κράτους με στρατιωτικό εξοπλισμό μέσω του λιμανιού του Αστακού, και πάλεψαν για να εμποδίσουν την διακίνηση. Ακολουθεί η αναφορά από το περιοδικό “Voices of Resistance from Occupied London”:

“Αναφορές από καθεστωτικά μίντια αποκαλύπτουν ότι το αμερικανικό ναυτικό θα επιχειρήσει να στείλει 325 60μετρα κοντέινερ πυρομαχικών (πάνω από 3.000 τόνοι) από τον ιδιωτικό ελληνικό λιμένα του Αστακού στο Ισραήλ, σε μια επείγουσα διακίνηση όπλων για να βοηθήσει τα κατοχικά στρατεύματα στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Παλαιστηνιακού λαού στη Γάζα. Πληροφορίες σχετικά με την άφιξη του φορτίου είναι ασαφείς: πιθανές ημερομηνίες θεωρούνται οι 15, 25 και 31 Γενάρη (…) ομάδες και άτομα (…) οργανώνουν μια πανεθνική κινητοποίηση/αποκλεισμό του λιμανιού του Αστακού: η “αντιεξουσιαστική κίνηση”, η “αντιπολεμική διεθνής” και η τοπική συνέλευση ατόμων και ομάδων Αστακού έχουν ήδη βγάλει σχετικά καλέσματα για συγκέντρωση στο λιμάνι του Αστακού την Πέμπτη 15/1“. [25]

Μερικές ημέρες αργότερα, το κράτος των ΗΠΑ ενημέρωσε τους ισραηλινούς συμμάχους τους ότι η αποστολή ακυρώθηκε, για άγνωστο λόγο. Αλλά με τους αγωνιζόμενους προλεταρίους στην Ελλάδα, την Παλαιστίνη και τον κόσμο, γνωρίζουμε ότι οι εχθροί μας θα προτιμούσαν την ακύρωση της αποστολής (και μάλλον την οργάνωσή της με άλλο τρόπο) παρά να το συνεχίσει έχοντας αντιμέτωπη τη διεθνή προλεταριακή αλληλεγγύη, γιατί έτσι θα προκαλούσε μια ξεκάθαρη βία τάξης-εναντίον-τάξης σε διεθνή κλίμακα. Είναι αυτό που φοβούνται παραπάνω απ’ το κάθε τί: το γεγονός ότι η ένταση του επαναστατικού αγώνα του προλεταριάτου είναι το μόνο που μπορεί να σταματήσει τους πολέμους, την καταπίεση και τις κρατικές σφαγές, σπεύδοντας να γελοιοποιήσουν κάθε πασιφιστική διαμαρτυρία.

Υπάρχει όμως ένα τελευταίο ερώτημα: Τί απέμεινε από την εξέγερση στην Ελλάδα; Ας αναφερθούμε ξανά στη διαύγεια των πρωταγωνιστών της τάξης μας: “Τα πάντα ξεκινούν και ωριμάζουν στη βία – αλλά τίποτα δε σταματά εκεί. Η καταστροφική βία που εξαπολύθηκε στα γεγονότα του Δεκέμβρη και προκάλεσε το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής κανονικότητας στο κέντρο της μητρόπολης, ήταν μια συνθήκη αναγκαία αλλά όχι επαρκής για τη μετουσίωση της εξέγερσης σε μια απόπειρα κοινωνικής χειραφέτησης. Η αποσταθεροποίηση της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι ανέφικτη χωρίς την παράλυση της οικονομίας – δηλαδή χωρίς τη διατάραξη της λειτουργίας των κέντρων παραγωγής και διανομής, μέσω του σαμποτάζ, των καταλήψεων, των απεργιών. Η έλλειψη θετικής, δημιουργικής πρότασης για μια διαφορετική μορφή οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων υπήρξε – μέχρι στιγμής – κάτι παραπάνω από εμφανής. Παρόλα αυτά, η εξέγερση του Δεκέμβρη πρέπει να γίνει κατανοητή στο ιστορικό πλαίσιο μιας ευρύτερης διαδικασίας αναζωπύρωσης της ταξικής πάλης που εξελίσσεται σε παγκόσμιο επίπεδο.”

Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο (Φλεβάρης 2009), ο αγώνας του προλεταριάτου στην Ελλάδα συνεχίζεται, αν και με πολύ πιο περιορισμένο τρόπο. Μετά από ένα κύμα μπλόκων σε δρόμους κι εθνικές οδούς του αγροτικού κυρίος προλεταριάτου, μια σειρά από καταλήψεις και συνελεύσεις συνεχίζονται, δομές και ομαδοποιήσεις που εμπλουτίστηκαν στα γεγονότα και παίρνουν μαθήματα απ’ αυτά, δίνοντας οδηγίες για την επόμενη έκρηξη, που είναι εξ’ ίσου σίγουρη όσο και η αναπόφευκτη καταστροφή του κεφαλαίου. Τίποτα δε θα ναι πια το ίδιο, ούτε στην Ελλάδα ούτε αλλού. Οι σύντροφοι που βρέθηκαν στους δρόμους της Ελλάδας έχουν ένα μάθημα να πάρουν και να περάσουν σε όλους τους μαχητές που κινητοποιούνται στην Ευρώπη και σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ας είναι αυτή μας η συμβολή προς μια τέτοια κατεύθυνση!

Το προλεταριάτο στην Ελλάδα έδειξε στο παγκόσμιο προλεταριάτο τον ουσιαστικό δρόμο που πρέπει να πάρει

Σ η μ ε ι ώ σ ε ι ς

1. Αυτό το κείμενο γράφτηκε αρχικά στα ισπανικά τον Φλεβάρη του 2009 και δημοσιεύτηκε στην επιθεώρησή μας “Comunismo” No 59 τον Μάη 2009, καθώς και στα γαλλικά στο “Communisme” Νο 61 (Ιούνης 2009) υπό τον τίτλο: Τί συμβαίνει στην Ελλάδα;

2. Από το κείμενο “Ελλάδα: κάλεσμα για μια νέα διεθνή” που διανεμήθηκε στην Ελλάδα στη διάρκεια του κινήματος του Δεκέμβρη

3. Απόσπασμα από το φυλλάδιο “Τίποτε δεν τέλειωσε – είμαστε μόνο στην αρχή“ που βρέθηκε δημοσιευμένο στο Indymedia UK και έδειχνε έναν μεγάλο βαθμό αυθορμητισμού και αθωότητας όσον αφορά τους στόχους του κινήματος που σχολιάζουμε στη συνέχεια.

4. “Καταστρέφουμε το παρόν γιατί ερχόμαστε απ’ το μέλλον“: Προκήρυξη από “Προλετάριους απ’ την κατειλημένη ΑΣΟΕΕ“, ήδη δημοσιευμένη στο προηγούμενο τεύχος της αγγλικής επιθεώρησής μας “Communism” No 14 (1/09)

5. Όπως παραπάνω

6. Όπ. π.

7. Απόσπασμα από το “Ελλάδα: Κάλεσμα για μια Νέα Διεθνή” που αναφέραμε παραπάνω.

8. Από το “Καταστρέφουμε το Παρόν γιατί ερχόμαστε από το Μέλλον” που αναφέραμε ήδη.

9. “Εμείς, οι κρατούμενοι στα κολαστήρια που κατ’ ευφημισμό καλούνται φυλακές του ελληνικού κράτους, κουρασμένοι από τις ψεύτικες υποσχέσεις όλων των Υπουργών Δικαιοσύνης, τα τελευταία 10 χρόνια για καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης και βελτίωση των ΠΚ και ΚΠΔ, αποφασίσαμε να κινηθούμε δυναμικά ώστε να επιβάλλουμε πλέον τις δίκαιες διεκδικήσεις μας. (Στμ. αναλυτικά

τα αιτήματα υπάρχουν σε διάφορες ιστοσελίδες, όπως εδώ)

10. Σε κάθε επέτειο της “πτώσης της δικτατορίας”, οργανώνονται διαδηλώσεις, αλλά αυτή τη χρονιά, χάρη στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων, αυτές ήταν πιο έντονες και διαδηλώναν την αλληλεγγύη των έξω με τους μέσα, οι οποίοι κλιμακώναν τον αγώνα τους.

11. Από το φυλλάδιο “Η Δημοκρατία τους Σκοτώνει…” της Κατάληψης Πολυτεχνείουστην Αθήνα, Παρασκευή, 12 Δεκέμβρη 2008.

12. Από το φυλλάδιο “Τίποτε δεν τέλειωσε – είμαστε μόνο στην αρχή” που αναφέραμε παραπάνω.

13. Η χειρότερη μορφή ρατσισμού είναι αυτή που υπάρχει στην ουσία όλων των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, που αξιολογεί την εργατική δύναμη ενός ντόπιου και λευκού εργάτη ως πιο ακριβή απ’ αυτήν ενός μαύρου και/ή ξένου, και το χειρότερο είναι όταν κανείς προσποιείται πως

αυτό δεν υφίσταται κι ότι μια τέτοια διαπίστωση δεν μπορεί παρά να είναι μέρος από ένα “αντιρατσιστικό” ιδεολογικό κύρηγμα.

14. Αυτή η προκήρυξη μοιράστηκε στις 15 Δεκέμβρη 2008 από το Στέκι Αλβανών Μεταναστών στην Αθήνα.

15. Βλ. “Ένα ανοιχτό γράμμα στους μαθητές“ με υπογραφή “Προλετάριοι” που έχει δημοσιευθεί στην αγγλική επιθεώρηση “Communism” No 14 (Γενάρης 2009). Ρdf εδώ.

16. Από το “Καταστρέφουμε το Παρόν γιατί ερχόμαστε από το Μέλλον” που αναφέραμε ήδη.

17. Από την Προκήρυξη της Γενικής Συνέλευσης Εξεγερμένων Εργατών, στην Αθήνα.

18. Από το “A detailed updated summary of the recent events in At

hens, from the perspective of some proletarian participants” στην ιστοσελίδαlibcom.org

19. Απόσπασμα από το “Ελλάδα: Κάλεσμα για μια Νέα Διεθνή” που αναφέραμε παραπάνω.

20. Από το φυλλάδιο “Η Δημοκρατία τους Σκοτώνει…

21. Aπόσπασμα μεταφρασμένο από το κάλεσμα της Αστουριανής Επιτροπής Αλληλεγγύης με τους αγώνες στην Ελλάδα (solidariosg(at)gmail.com) σε μετάφραση τηςICG.

22. To κάλεσμα που αναπαράγεται εδώ μετεφρασμένο έχει τίτλο “Θα φωτίσουμε τα σκοτάδια!” (μετάφραση της ICG από τα ισπανικά) με υπογραφή Anarquistas de Rosario, Argentina (www.anarquistasrosario.cjb.net – anarquistasrosario@yahoo.com.ar).

23. Από φυλλάδιο της ομάδας Ταξικός Πόλεμος (Trídní válka στα τσεχικά): “Προκήρυξη αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους στην Ελλάδα” (ελλ. μετάφραση).

24. Πρόκειται για μια εντελώς αφηρημένη εκδοχή της “εξεγερσιακής” ιδεολογίας, σύμφωνα με την οποία το πάν είναι η εξέγερση. Αυτή η αρκετά μοδάτη τάση υποσκάπτει ουσιαστικά την ουσία της προλεταριακής εξέγερσης, καθώς την ταυτίζει με κάθε μορφή άμεσης δράσης. Το να προπαγανδίζει κανείς την “εξέγερση” χωρίς το κρίσιμο ποιοτικό άλμα της καταστροφής της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης ισοδυναμεί με το να αρνείται στην ουσία την αναγκαιότητα μιας προλεταριακής επανάστασης, κι έτσι το μόνο που προκύπτει είναι χάσιμο ενέργειας. Η “εξεγερσιακή” ιδεολογία στέκεται ως εμπόδιο στο δρόμο της κοινωνικής επανάστασης, που αξιώνει τη ρευστοποίηση της καπιταλιστικής εξουσίας και την επιβολή, μέσω της επαναστατικής βίας, μιας διαφορετικής κοινωνικής οργάνωσης. Ακριβέστερα, η προλεταριακή εξέγερση είναι το αναγκαίο ποιοτικό άλμα με όρους συγκέντρωσης, οργάνωσης και επικέντρωσης της προλεταριακής δύναμης ενάντια στην αστική εξουσία που θα μετασχηματίσει μια γενικευμένη ταραχή σε μια κοινωνική επανάσταση. Κατά συνέπεια, οι πολλοί αυτοτιτλοφορούμενοι “εξεγερσιακοί” που κάνουν μια αδιάκριτη χρήση της λέξης “εξέγερση” δε δρουν ουσιαστικά για το σκοπό της πραγματικής εξέγερσης.

25. Για το θέμα αυτό, βλ. το πλήρες άρθρο στα αγγλικά, στοhttp://www.occupiedlondon.org/blog/ και συγκεκριμένα εδώ κι εδώ

26. Από το “Καταστρέφουμε το Παρόν γιατί ερχόμαστε από το Μέλλον“

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της ελληνικής χαλυβουργίας

2011-12-06T08:53:00.001+02:00

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 200/623301-52 IBAN: GR 40 0110 2000 0000 2006 2330 152 BIC or Swift Code : ETHNGRAA ( Bank Identifier Code ) Κάτοχος : Λιάκος Δημήτρης ( μέλος Δ.Σ. Σωματείου ) οι 400 εργαζόμενοι της Χαλυβουργικής είναι σε απεργία για 32η μέρα, για όποιον μπορεί και θέλει να βοηθήσει.

Ακολουθεί ένα κείμενο υπογραφών

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

http://drasy-norasy.blogspot.com/2011/12/blog-post_06.html

Συμπληρώνεται ένας μήνας απεργίας στην Ελληνική Χαλυβουργία. Ένας μήνας ηρωικού αγώνα 400 χαλυβουργών, που βαδίζουν ενωμένοι σαν γροθιά στο δρόμο του αγώνα, της τιμής και της ταξικής αξιοπρέπειας!

Εμείς οι παρακάτω δήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι εκφράζουμε το σεβασμό και την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Βιώνουμε και μεις, στις περιοχές που δρουν οι κινήσεις μας, την κατάσταση της πλειοψηφίας των κατοίκων, που υποφέρουν από την περικοπή των μισθών και συντάξεων, την ανεργία, την αφαίμαξη από τους φόρους και την ακρίβεια, τη συρρίκνωση δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας στέκονται όρθιοι, μπροστά στην πύλη του εργοστάσιου και απεργούν. Αρνούνται να γυρίσουν στο καμίνι της δουλειάς μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούν να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 συνάδελφοί τους που απολύθηκαν, επειδή η Γενική τους Συνέλευση απέρριψε ομόφωνα την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουν 5ωρο με μείωση των αποδοχών τους κατά 40%.

Η Ελληνική Χαλυβουργία είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με τον εκβιασμό για τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, τις απλήρωτες υπερωρίες, την κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, αξιοποιώντας την πολιτική των άθλιων αλλεπάλληλων μνημονίων, του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, τηςΕυρωπαϊκής Ένωσης και της τρόικας που στοχεύουν στη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων,.

Είναι τεράστια η σημασία του αγώνα αυτού για όλο το λαό και το εργατικό κίνημα, καθώς είναι η πρώτη μεγάλη απεργία στον ιδιωτικό τομέα και παρά τους εκβιασμούς της εργοδοσίας οι χαλυβουργοί δεν σκύβουν το κεφάλι, έχοντας ήδη δημιουργήσει μια ρωγμή στην παντοδυναμία των βιομηχάνων. Από την άποψη αυτή, η μεγαλειώδης απεργία των χαλυβουργών αποτελεί σήμερα τη «ναυαρχίδα» του εργατικού κινήματος.

Ο δίκαιος αγώνας των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας ΑΕ, αφορά όλους μας. Και σήμερα είναι αναγκαίο όσο ποτέ και για να νικήσει ο δικός τους αγώνας, να υψώσουμε τη μαζική και οργανωμένη απάντηση της ανυπακοής, της αντίστασης, της αλληλεγγύης και της ανατροπής! Με ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής. Με την αγωνιστική ταξική ενότητα και την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, των ανέργων, των συνταξιούχων, των μεταναστών, των νέων, με απεργίες, καταλήψεις διαδηλώσεις. Για να ανατραπεί η επίθεση, να επιβληθούν κατακτήσεις σε όφελος του λαού, να ανοίξει ο δρόμος για να πάρει ο κόσμος της δουλειάς στα χέρια του τον πλούτο που παράγει, προς όφελος όλης της κοινωνίας.

1/12/2011

ΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ, ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ

Αθανασοπούλου-Βαφειάδου Αντωνία, από Αριστερή Κίνηση Περιστερίου

Βριζάκη Τάνια, από Ανταρσία στις γειτονιές 2ης δημ. κοινότητας της Αθήνας

Γεννηκομσίου Φάνης, από Αριστερή Παρέμβαση Περιφέρειας Θεσσαλίας

Δεσσύλας Δημήτρης, από Αριστερή Παρέμβαση-Αντικαπιταλιστική Κίνηση Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας

Διαβολάκης Θανάσης, από Ανταρσία στο Λιμάνι του Πειραιά

Εφραιμίδη Ιωάννα, από Ανταρσία στις γειτονιές 5ης δημ. κοινότητας της Αθήνας

Ζήκος Νίκος, από Αριστερή Παρέμβαση Περιφέρειας Ηπείρου

Κορτζίδης Χρήστος, δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης

Κούτρας Γιάννης, από Αντικαπιταλιστική Αριστερά Περιφέρειας Δυτ. Μακεδονίας

Κουτσιανάς Πάνος, από Αριστερό Σχήμα Ιλίου

Κωνσταντίνου Πέτρος, από Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας

Λαχανιώτη Τώνια, από Αντικαπιταλιστική Αριστερά της Περιφέρειας Ιονίου

Λιερός Γιώργος, από Αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου

Μητροβγένης Γιώργος, από Μαχόμενη Αριστερή Δύναμη Ανατροπής Δάφνης – Υμηττού

Νενεδάκη Ράνια, από Κίνημα στην πόλη του Ζωγράφου

Παπαδοκωστόπουλος Άρης, από Άλλος Δρόμος για μια κοινωνία αλληλεγγύης & συμμετοχής δημ. κίνηση Γαλατσίου

Παπαδόπουλος Κώστας από Κίνηση Πολιτών "Κόντρα στο Ρεύμα" Νίκαιας-Ρέντη

Παπασπυρίδης Αλέκος, από Μια Πόλη Ανάποδα – Αριστερή Παρέμβαση στους δρόμους της Νέας Σμύρνης

Πατρικίου Κατερίνα, από Ανυπότακτη Πετρούπολη

Πλειώνης Δημήτρης, από "Κοινωνία Δημοτών" του Δήμου Παπάγου Χολαργού

Πολάκης Παύλος, δήμαρχος Σφακίων Κρήτης

Πολυχρονιάδης Δημήτρης, από Αριστερή Ριζοσπαστική Δημοτική Κίνηση «Εκτός των Τειχών» Αμαρουσίου

Ρίζος Σεραφείμ, από Αντικαπιταλιστική Αριστερή Παρέμβαση Περιφέρειας Κρήτης

Ρούσσος Σίμος, από Αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου

Σεφερλής Γιάννης, από Ανταρσία στο δήμο Πύργου

Σκοπούλης Στέφανος, από Δημοτική Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση Δ.Ρ.Α.ΣΥ Ιωαννίνων

Ταστάνης Τάσος, από Αριστερή Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία Γλυφάδας

Τζιορτζιώτης Σταύρος, από Αριστερή Παρέμβαση Πολιτών Βύρωνα

Χάγιος Άγγελος, από Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Περιφέρεια Αττικής

ΑμεΑ: Από το περιθώριο στην απελευθέρωση

2011-12-04T23:09:00.001+02:00

http://argiros.net/?p=2555

Το να είσαι ΑμεΑ, δηλαδή άτομο με αναπηρία, και όχι άτομο με ειδικές ανάγκες-ειδικές ανάγκες έχει ο καθένας μας- είναι μια κατάσταση που δεν επιλέγουμε. Συμβαίνει για το χι, ψι λόγο και καθορίζει αρνητικά εκ πρώτοις άποψης το μετέπειτα βίο.
Ταυτόχρονα και μιλώντας από εμπειρία είναι μια πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα βιοπολιτική συνθήκη που συναισθηματοποιεί τόσο τις ατομικές πορείες μας όσο και τις κοινωνικές σχέσεις. Αν το θέσω πιο απλά αυτή η τόσο ενδιαφέρουσα βιοπολιτική συνθήκη μας κάνει πιο καλούς ανθρώπους, πιο ευαίσθητους ανθρώπους, πιο ανθρώπους. Που όμως σε συνθήκες κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης, σε συνθήκες μιας βαθιάς συστημικής παρακμής η εν λόγω βιοπολιτική συνθήκη της συναισθηματικοποίησης του βίου είτε μπορεί να ατσαλώσει το υποκείμενο ΑμεΑ, είτε μπορεί να συντρίψει…

Το όλο πλαίσιο βέβαια θα εξαρτηθεί από το συνολικό κοινωνικό γίγνεσθαι που κινείται ο ΑμεΑ, οι δικοί του άνθρωποι, η οικογένεια του, ιδιαίτερα θα εξαρτηθεί από το αν και κατά πόσο αντιμετωπίσει αυτές τις συνθήκες μόνος του ή στα πλαίσια συλλογικοτήτων.
Δεν περιμένουμε τίποτε….
Τι μπορούν να περιμένουν άραγε τα ΑμεΑ από μια τελείως αφερέγγυα και ανάπηρη πολιτεία. Από ένα κράτος που είναι υποχείριο της δικτατορίας των τραπεζών και των δανειστών του; Που έχει διαλύσει τελείως τις προνοιακές του δομές, την ειδική αγωγή και εκπαίδευση;; Που ζητά να πληρώσουν χαράτσια ΑμεΑ με 67% αναπηρία;
Μάλλον δεν μπορεί να περιμένουν, μάλλον δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά, μάλλον δεν μπορεί, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε. Όπως δεν περιμένουν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, έφεδροι, φτωχοί, απόκληροι, άστεγοι και μετανάστες. Όπως δεν περιμένουν οι εκατοντάδες χιλιάδες κολασμένοι αυτής της βάρβαρης φάσης αυτού του άδικου συστήματος.
Το κράτος, η κυβέρνηση που υπάρχει τώρα, η κυβέρνηση που υπήρχε πριν από λίγο, οι δομές της πολιτείας δεν πράττουν τίποτε άλλο παρά να ακούν τους αφεντάδες τους, να πληρώνουν τους τόκους των γλεντιών τους και να στέλνουν τα ματ ενάντια σε όποιον αντιδρά, σηκώνει το κεφάλι και υπερασπίζεται την αξιοπρέπεια του.
Τι πρέπει λοιπόν να πράξουν τα ΑμεΑ, οι οικογένειες τους σε αυτή την φάση της γενικευμένης βαρβαρότητας για να κρατήσουν, να εξασφαλίσουν, να διεκδικήσουν όχι μόνο την επιβίωση τους που μπαίνει σε δοκιμασία αλλά την αξιοπρέπεια τους και γιατί όχι την αυτονομία τους;
Τι πράττουν οι μαζικοί φορείς τους, οι οργανώσεις τους, οι ομοσπονδίες τους; Πέρυσι σε μια προηγούμενη φάση της κρίσης η ΕΣΑμεΑ οργάνωσε πράγματι ένα μαζικό φανταστικό πανελλαδικό συλλαλητήριο με αντιφατικά αποτελέσματα. Που όμως δεν είχε συνέχεια, δεν είχε την αγωνιστική συνέχεια που έπρεπε να είχε. Πόσο μάλλον φέτος που οι συνθήκες είναι ακόμη πιο δύσκολες, ακόμη πιο δραματικές, άρα θα έπρεπε οι κινητοποιήσεις να είναι πιο δυναμικές.
Σωστές και άγιες οι ανακοινώσεις, σωστές και άγιες οι παρεμβάσεις, μα όσο ποτέ άλλοτε μόνο οι κινηματικές παρεμβάσεις μπορούν και δίνουν αποτελέσματα. Φυσικά κάνεις δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την αδράνεια, ούτε ο υποφαινόμενος, ως οργανωτικός γραμματέας του συλλόγου αναπήρων νομού Ιωαννίνων.
Όπως επίσης είναι πολύ κατανοητό πως όσο δύσκολο είναι να αντιδράσει ένας εργαζόμενος ακόμη πιο δυσκολότερο είναι ένας ΑμεΑ, ένας ανάπηρος να αντιδράσει, να αγωνιστεί. Καθώς είναι δύσκολο τόσο ο ίδιος, όσο και οι δικοί του άνθρωποι- συχνά οι τελευταίοι έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα- να βγουν από τα αυτοαναφορικά κλουβιά τους και τα τόσο καλά θωρακισμένους μικρόκοσμους τους. Απόρροια τόσο των δικών μας προβλημάτων να αντιμετωπίσουμε την αναπηρία, όσο και του κοινωνικού ρατσισμού, έμμεσου ή άμεσου.

Θεσμίζωντας την ευτυχία….
Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν του συλλογικού αγώνα. Ναι σίγουρα πρόκειται για ένα δρόμο δύσκολο, δύσβατο, επικίνδυνο, άλλα γοητευτικό και σε μεγάλο βαθμό αναγκαίο. Είναι θα έλεγα ταξική, πολιτική και αγωνιστική αναγκαιότητα ο ΑμεΑ, τα άτομα με αναπηρία να συναντηθούν με κάθε αγωνιζόμενο κλάδο, φορέα, άνθρωπο
Ένας δρόμος συλλογικός, χειραφετικός για την ψυχή και το σώμα, ένας δρόμος αγάπης για τον εαυτό σου και τον πλησίον μας. Και αυτό δεν συμφέρει καμιά εξουσία, ούτε των μικροεξουσιών, ούτε των μεγαλοεξουσιών, ανάπηρων ή μη.
Τι σημαίνει άραγε αγωνιστική συμπεριφορά και στάση τόσο για ένα ΑμεΑ, όσο και ένα μη ΑμεΑ; Σίγουρα δεν σημαίνει να βρίσκεσαι διαρκώς στο δρόμο κάνοντας πορείες, ούτε να συγκρούεσαι με την αστυνομία, πόσο μάλλον που για ένα ΑμεΑ μάλλον είναι και δύσκολο να το πράξει.
Είναι πρωτίστως να οργανώνεις, να αυτοοργανώνεις την ζωή σου, την ατομική και την συλλογική ζωή σου με τέτοιο τρόπο που δεν θα τους υπολογίζεις, που δεν θα τους έχεις ανάγκη. Πόσο μάλλον σήμερα που όπως είπαμε δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε από αυτούς.
Δύσκολο; ναι δύσκολο στο βαθμό που όλες οι κοινωνικές λειτουργίες διαμεσολαβούνται από ένα ανάπηρο κράτος και ανάπηρη πολιτεία. Ή από ένα δημοτικό και περιφερειακό κράτος που έχει συνηθίσει στις πελατειακές σχέσεις και στην φιλανθρωπία, αλλά όχι στην κοινωνική, αγωνιστική και ταξική αλληλεγγύη.
Ή από μκο που είτε κάνουν εμπόριο την φιλανθρωπία, είτε από καλή πρόθεση αναλαμβάνουν τον ρόλο του φιλάνθρωπου. Όχι δεν διαφωνώ με την φιλανθρωπία, μα δεν φτάνει για να οικοδομήσει υποκείμενα ελεύθερα και αυτόνομα, είτε πρόκειται για τα ίδια τα ΑμεΑ, είτε για τις οικογένειες τους.
Άρα η οικοδόμηση αντιθεσμών, αντιεξουσιών είναι ένα επίπονο και αντιφατικό πέρασμα για να μπορέσουν τα ΑμεΑ, οι δικοί τους άνθρωποι, μαζί ή και παράλληλα με άλλες συλλογικότητες απόκληρων και καταπιεσμένων να δημιουργήσουν κοινότητες αξιοπρέπειας, κοινότητες αξιών χρήσης, κοινότητες κοινών αγαθών.
Όχι δεν πιστεύω πως το σύστημα αδειάζει, το σύστημα ανατρέπεται., Μόνο που προτού ανατρέψεις κάτι πρέπει να δοκιμάσεις με τι θέλεις να το αντικαταστήσεις. Και ταυτόχρονα να δοκιμάσεις τις βιολογικές, σωματικές και ψυχολογικές σου δυνάμεις και δυνατότητες από τα σήμερα και όχι στο μέλλον, μακρινό ή μη.
Να δοκιμάσεις, να δοκιμάσουμε να συγκροτήσουμε τον καμβά των αξιών που θα μιλάνε την γλώσσα της κοινωνίας όπως την θέλουμε..αγάπη, έρωτας, αλληλεγγύη, συναδέλφωση, ισότητα, ελευθερία.
Και αυτό είναι ένα στοίχημα αφορά τους πάντες, μα πιο πολύ αφορά τα πλέον αδύναμα τμήματα της κοινωνίας, άρα αφορά πρωτίστως και τα ΑμεΑ….
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

η τρέλα της βούλησης

2011-11-29T18:11:00.001+02:00

http://argiros.net/?p=2542

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που μας αναστατώνει και τρέχουμε να βρεθούμε μες στο καπνό και την αντάρα. Μες στις ανταρσίας την καυτή αντράλα να επωμιστούμε βάρη και ευθύνες που είναι σαν να κουβαλούν πάνω του τον κόσμο ολάκαιρο…
Τι άραγε είναι τούτη η αίσθηση του τραγικού καθήκοντος να σώσουμε, να συνδράμουμε στην σωτήρια του κόσμο….;;;
Κόσμου που ακατανόητα συνεχίζει την πορεία του προς την καταστροφή…, σαν έτοιμος καιρό και σαν μοιραίος περιμένοντας το νυμφίο να φάνει …που θα λεγαν και οι ποιητές….
Μήπως είναι οι αντικειμενικές συνθήκες που μας οδηγούν να υπερβούμε τους εαυτούς μας;; Και αν τούτο ισχύει γιατί η λάμψη του αγώνα δεν αγκαλιάζει τον καθένα που ζει σε ανάλογες συνθήκες; Και μόνο κάποιοι ελάχιστοι, συχνά από την αντίθετη όχθη, σηκώνουν το σταυρό της μαχόμενης αξιοπρέπειας….
Εξίσου εύκολη απάντηση είναι η συνείδηση, αλήθεια τι συνείδηση είναι τούτη που ελαχίστους αγκαλιάζει αφήνοντας την πλειοψηφία στην μη συνειδητοποίηση του καθήκοντος και της πράξης….
Προτιμώ την βούληση για ελευθερία, όχι την βούληση για δύναμη μα για ελευθερία..αυτή η τρέλα της ψυχής και του σώματος να εξεγερθεί… να δράσει, να αποδράσει αυτή την δημιουργική τρέλα δεν μπορούν να την κατέχουν πολλοί..μόνο οι τρελοί, οι επαναστάτες και οι καλλιτέχνες….

"ΚΟΙΝΑ κ ΑΔΙΑΙΡΕΤΑ"

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ "ΑΛΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ"

Πως τελειώνουμε με το ριζικό «κακό»;;;

Η ιδιωτικοποίηση της «γενικής διάνοιας»

ΣΤΟ ΑΓΩΝΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΕΣ

Πρωτοβουλίες από τα κάτω σε ολόκληρη τη χώρα

Φτάνει πια με τις δομές του νεοφιλελευθερισμού

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

ΤΟ ΒΗΜΑ - ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ "Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά" - πολιτική

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα... Ο Λεχ Βαλέσα ανακάλυψε και επικροτεί τον Κομμουνισμό που διακηρύσσει πως είναι ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

Αθήνα 2012 Παραμονή Πρωτοχρονιάς

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

ΚΑΛΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

Τα σκοτεινά(;;;) Γιάννενα του 80

"ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" : ΧΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ

Από αύριο Τετάρτη το "δώσε"Παρασκευή - Σάββατο το "πάρε"...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΚΑΚΑ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ: ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!!!!!!

ΑΠΟΨΕ 9μμ στο "ΕΝΑΣΤΡΟ"- «ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

ΕΘΝΙΚΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;;

ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Το αλληλέγγυο πεδίο σε αναζήτηση και πειραματισμό

Η λέξη-κλειδί είναι: Αλληλεγγύη

Πρόταση δημιουργίας Αντιπολεμικού Αντιμιλιταριστικού Αντιεθνικιστικού Συντονισμού

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ

Ελλάδα, Δεκέμβρης 2008: To προλεταριάτο έδειξε το δρόμο… – ICG

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της ελληνικής χαλυβουργίας

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

ΑμεΑ: Από το περιθώριο στην απελευθέρωση

η τρέλα της βούλησης

Από αύριο Τετάρτη το "δώσε"
Παρασκευή - Σάββατο το "πάρε"...